บทที่ 1417 : ทำตามที่พูด

บทที่ 1417 : ทำตามที่พูด ก่อนหน้านี้หลัวหย่งฉีไล่ล่าเย่ซิงเฉินและแต่ละครั้งที่เขาจู่โจมเข้าใส่ก็หมายเอาชีวิตของนางให้ได้ ทำให้หลิงหยุนโกรธแค้นหลัวหย่งฉีอย่างมาก ทันทีที่ตัดสินใจเป็นฝ่ายบุกจู่โจม เขาก็ลงมืออย่างดุดันหมายสังหารหลัวหย่งฉีให้ตายในทันทีเช่นเดียวกัน! “ข้าจะคิดบัญชีกับเจ้าเป็นคนแรก!” หลิงหยุนทำการเผาเสินหยวนและเวลานี้เขาก็สามารถเคลื่อนที่ไปได้ด้วยความเร็วที่ไวกว่าเสียงถึงห้าเท่า อาวุธทั้งหมดของศิษย์คุนหลุนทั้งสี่ต่างก็พุ่งจู่โจมเข้าใส่ร่างของหลิงหยุนพร้อมกัน ไม่ว่าจะเป็นกระบี่เหินและขวานยักษ์ของหลัวหย่งฉี หรือกระบี่เหินของตู้เจี๋ยและจ้าวหมิงถัง ไม่เพียงเท่านั้นจ้าวหมิงถังยังได้สร้างโล่ลมปราณขึ้น เพื่อปกป้องเหวียนถงจากหอกมังกรทองของหลิงหยุนอีกด้วย จ้าวหมิงถังเห็นแล้วว่าด้วยความแข็งแกร่งของหลิงหยุนนั้นเขาสามารถสังหารเหวียนถงได้ไม่ยาก และหากเขาปล่อยให้เหวียนถงถูกสังหารตาย ต่อให้จับตัวหลิงหยุนได้ เขาก็คงไม่มีหน้าจะกลับคุนหลุนเป็นแน่ หลังจากที่เคยลิ้มรสชาติของหอกมังกรทองแล้วเวลานี้เหวียนถงเองก็ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้หลิงหยุน “อาวุธพวกนี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก!” หลิงหยุนร้องตะโกนออกไปพร้อมกับหลบกระบี่เหินของตู้เจี๋ยที่พุ่งเข้าใส่ร่างของตนได้อย่างง่ายดาย ในขณะเดียวกันก็ใช้ตราหยกจักรพรรดิแทนโล่ปกป้องตนเองจากระบี่เหินของจ้าวหมิงถัง! ในบรรดาศิษย์คุนหลุนทั้งสี่นั้นจ้าวหมิงถังเป็นผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งที่สุด และเป็นศัตรูที่หลิงหยุนจำเป็นต้องระมัดระวังให้มาก ในระหว่างนั้นกระบี่โลหิตเทวะในมือของหลิงหยุนก็ฟาดฟันเข้าใส่อาวุธทั้งสองของหลัวหย่งฉี! “ห๊ะ!เป็นไปได้อย่างไรกัน?” ภายใต้จิตหยั่งรู้ของหลัวหย่งฉีเขาถึงกับตกใจอย่างมาก เมื่อพบว่าอาวุธทั้งสองของตนถูกกระบี่ในมือของหลิงหยุนกระหน่ำฟันเข้าใส่เช่นนั้น “เพียงแค่ขั้นพลังชี่เหตุใดจึงได้แข็งแกร่งและเหาะได้รวดเร็วถึงเพียงนี้” จะไม่ให้หลัวหย่งฉีตกใจได้อย่างไรกันแม้เขาจะมองไม่เห็นระดับพลังที่แท้จริงของหลิงหยุน แต่เขาก็รู้ว่าหลิงหยุนต้องอยู่ในช่วงของการกลั่นปราณบ่มเพาะจิตวิญญาณ ซึ่งการฝึกฝนจะเน้นไปที่จุดซือไห่กลางหน้าผาก ผู้ที่ฝึกถึงขั้นนี้จะมีพลังจิตที่แข็งแกร่งกว่ากายเนื้อ แต่เวลานี้หลิงหยุนกลับใช้กระบี่ในมือของตน กระหน่ำฟันเข้าใส่อาวุธทั้งสองของเขา! “ศิษย์น้องหลัวเจ้าระมัดระวังตัวด้วย!” จ้าวหมิงถังเองก็คิดไม่ถึงว่าแม้แต่กระบี่เหินของเขาซึ่งใช้พลังจิตที่แข็งแกร่งของตนควบคุม แต่กลับทำได้เพียงแค่ต้านทานตราหยกจักรพรรดิของหลิงหยุนไว้เท่านั้น แต่มิได้ทำให้เขาเป็นฝ่ายได้เปรียบเลย เขาถึงกับตกตะลึงในพลังจิตที่แข็งแกร่งของหลิงหยุน! และสิ่งที่ทำให้เขาตกใจมากที่สุดก็คืออัตราความเร็วในการเคลื่อนที่ของหลิงหยุน! เวลานี้หลิงหยุนสามารถเหาะไปมาได้ด้วยความเร็วที่ไม่แพ้ยอดฝีมือในขั้นก่อสร้างรากฐาน! และดูเหมือนความเร็วของหลิงหยุนจะยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องเวลานี้หลัวหย่งฉีอยู่ห่างจากเขาไปเพียงแค่หนึ่งร้อยเมตรเท่านั้น!“ศิษย์น้องหลัวเจ้ารีบไปสมทบกับศิษย์น้องตู้เร็วเข้า!”ในช่วงวินาทีแห่งชีวิตเช่นนี้จ้าวหมิงถังทำได้เพียงแค่ร้องตะโกนบอกหลัวหย่งฉีเท่านั้น เพราะหลิงหยุนว่องไวดุจพายุ และรุนแรงดุจสายฟ้าฟาด แผนที่จะล้อมเขาไว้ทั้งสี่ทิศจึงไม่อาจเป็นไปได้ และต้องเปลี่ยนแผนอย่างกะทันหัน ตู้เจี๋ยเห็นกระบี่เหินทั้งสองของตนไม่อาจทำอะไรอาวุธของหลิงหยุนได้เขาจึงไม่เสียเวลาต่อ และบังคับกระบี่เหินทั้งสองเล่มของตนให้พุ่งไปทางหลัวหย่งฉี เพื่อช่วยเขารับมือกับหลิงหยุนแทน“ศิษย์คุนหลุนช่างขี้ขลาดสิ้นดี!”หลิงหยุนร้องตะโกนเย้ยหยันพร้อมกับใช้กระบี่ในมือกระหน่ำฟันเข้าใส่กระบี่เหินทั้งสองทันทีหลัวหย่งฉีเห็นหลิงหยุนดุร้ายราวกับพยัคฆ์เช่นนี้จึงมิกล้าเหิมเกริมดังเดิมอีก และขณะที่หลิงหยุนกำลังต้านทานกระบี่เหินของตู้เจี๋ยอยู่นั้น หลัวหย่งฉีก็รีบเหาะหนี เพื่อที่จะเข้าไปรวมกับตู้เจี๋ยทันทีแม้ว่าเขาจะอยู่ในขั้นที่เหนือกว่าและสามารถเหาะไปได้ด้วยความเร็วที่สูงมาก แต่ก็ยังต้องคอยบังคับกระบี่เหินและขวานยักษ์ของตนสะกัดหลิงหยุนไว้ แล้วจึงค่อยเหาะไปหาตู้เจี๋ยด้วยความหวาดผวายิ่งนัก“เด็กหนุ่มผู้นี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!” ตู้เจี๋ยเรียกกระบี่เหินของตนกลับมาและปล่อยให้อาวุธทั้งสองของหลัวหย่งฉีสะกัดกั้นหลิงหยุนไว้แทน เขาเอ่ยตอบหลัวหย่งฉียิ้มๆในขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ร่างของหลิงหยุน“ศิษย์พี่ท่านเพียงแค่ตกตะลึงไปชั่วครู่เท่านั้น อย่าลืมว่าพวกเราต่างก็มีเกราะป้องกันในระดับกลางขั้นก่อสร้างรากฐาน เด็กนั่นจะทำอะไรพวกเราได้”หลิงหยุนหันกลับไปและพุ่งตามร่างของศิษย์คุนหลุนทั้งสองไปทันที ในพริบตาเดียวเขาก็อยู่ห่างจากคนทั้งคู่เพียงแค่หนึ่งร้อยเมตรเท่านั้นแสงสีแดงเจิดจ้าพุ่งออกจากกระบี่โลหิตเทวะเป็นทางยาวกว่าหนึ่งร้อยเมตรรัศมีรุนแรงนี้พุ่งตรงไปทางร่างของยอดฝีมือทั้งสองทันทีปัง!อาวุธวิเศษทั้งสี่ชนิดลอยพุ่งออกไปสะกัดกั้นรัศมีกระบี่ของหลิงหยุนไว้ได้ทันท่วงทีท่ามกลางท้องนภาที่มืดมิด เกิดเป็นแสงสว่างเจิดจ้า ก่อนจะตามมาด้วยเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งปฐพี!ปัง!แต่แล้วแสงสว่างจากอาวุธทั้งสี่ของศิษย์คุนหลุนก็ค่อยๆดับสลัวลงตามมาด้วยร่างของหลิงหยุนที่เหาะตรงเข้าไปอย่างรวดเร็วพร้อมกระบี่ในมือ เขาควบคุมร่างที่สั่นสะท้านรุนแรงของตนเอง เร่งเหาะตรงเข้าหาศิษย์คุนหลุนทั้งสอง“ตาย!”กระบี่ในมือของหลิงหยุนยังคงไม่พุ่งเป้าไปที่ผู้อื่นนอกจากหลัวหย่งฉีเพียงผู้เดียว!เวลานี้อาวุธทั้งสองของเขาได้ถูกหลิงหยุนกระหน่ำฟันอย่างแรงก่อนหน้าและจุดซือไห่กลางหว่างคิ้วยังสะเทือนรุนแรงไม่หาย ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ หลัวหย่งฉีทำได้เพียงแค่ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศรีษะ เพื่อปกป้องกระบี่ที่หลิงหยุนกำลังจะฟันลงมา ในจังหวะนั้นเองเขาก็เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นของหลิงหยุนชัวะ!