บทที่ 1427 : เก็บเกี่ยวหลังสงคราม

บทที่ 1427 : เก็บเกี่ยวหลังสงคราม หลิงหยุนเห็นร่างของตี๋ชิงโหวค่อยๆร่วงหล่นลงไปแต่เมื่อคิดได้ว่าอย่างไรเจ้าคนชั่วช้าผู้นี้ก็เป็นลูกชายของหนิงเทียนหยา เขาจึงมิอาจปล่อยให้ร่างของตี๋ชิงโหวร่วงหล่นลงไปกับพื้นได้ ความสูงในระดับนี้ หากปล่อยให้ร่างกระแทกกับพื้น คงต้องกลายเป็นเพียงก้อนเนื้อเละๆก้อนหนึ่งเท่านั้น หลิงหยุนจึงต้องเหาะไปรับร่างไร้วิญญาณของตี๋ชิงโหวขึ้นมา และนำไปทิ้งไว้บนพื้นของยอดเขาเจงิชโชกูซู แต่เดิมยอดเขาเจงิชโชกูซูเป็นสันเขาโดดเด่นแต่เวลานี้กลับกลายเป็นคูน้ำที่มีร่องลึกถึงหนึ่งกิโลเมตรแทน.. ทั้งหมดล้วนเกิดจากการทำลายผนึกของกระบี่ฟ้าไม่ว่าจะเป็นหิมะถล่ม หรือแผ่นดินไหวรุนแรง.. หลิงหยุนเหาะกลับไปและเห็นกระบี่ฟ้าและหม้อเสินหนงยังคงปะทะกันอยู่ เขาจ้องมองกระบี่ฟ้าที่ยังคงไม่สลายหายไป หม้อเสินหนงนั้นนับเป็นวัตถุวิเศษชั้นเซียนแม้ฝาของมันจะหายไป แต่ก็ยังสามารถรับมือกับกระบี่ฟ้าซึ่งเป็นวัตถุวิเศษระดับสมบัติสวรรค์ได้อย่างง่ายดาย แม้ตี๋เฮ่ออี้จะถูกสังหารตายไปแล้วแต่กระบี่ฟ้าเล่มใหญ่นี้ก็คือพลังปราณที่แข็งแกร่งอย่างมาก และพลังปราณแข็งแกร่งนี้ก็ได้หลอมรวมจนกลายเป็นกระบี่ที่ดูราวกับกระบี่จริง แต่หลังจากที่ปะทะกับหม้อเสินหนงอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดกระบี่ฟ้าก็ได้หักออกจากกัน ครึ่งส่วนที่หักนั้นส่วนใหญ่ได้แตกสลายออกจากกันกลายเป็นกระบี่ลมปราณที่บริสุทธิ์ยิ่ง และลอยเคว้งอยู่ในห้วงอากาศอย่างน่าอัศจรรย์ นอกจากหลิงหยุนจะดูดซับเอาปราณกระบี่ที่บริสุทธิ์ยิ่งนี้เข้าไปในร่างในขณะเดียวกันก็เก็บเอากระบี่ลมปราณและชิ้นส่วนต่างๆเข้าไปไว้ในแหวนจักรวาลของตน นี่คือสมบัติล้ำค่า..เขาไม่มีทางปล่อยทิ้งไปเฉยๆเป็นแน่! “เฮ้อ..ปราณกระบี่ที่บริสุทธิ์เช่นนี้ ข้าไม่สามารถดูดซับเข้าไปคนเดียวได้หมด ช่างน่าเสียดายจริงๆ” กระบี่ลมปราณที่แตกสลายออกจากกระบี่ฟ้านั้นมีมากจนเกินไปหลิงหยุนจึงพยายามสื่อสารกับหม้อเสินหนงให้ช่วยกันดูดซับเข้าไปอย่าให้เสียของเช่นนี้ แม้หม้อเสินหนงจะมิได้ตอบกลับแต่จู่ๆ มันก็ขยับเขยื้อนก่อนจะปราดพุ่งลงมาจากท้องฟ้าเบื้องบน และหันปากหม้อดูดเอากระบี่ลมปราณที่ลอยเคว้งอยู่เข้าไปทันทีและเวลานี้กระบี่ฟ้าที่ตี๋เฮ่อหมิงในขั้นก่อสร้างรากฐานระดับสูงสุดไม่สามารถที่จะย่อให้เล็กลงกว่านี้ได้นั้นหลังจากถูกหม้อเสินหนงดูดเข้าไป ก็ได้หดเล็กลงและลอยเข้าไปอยู่ด้านในของหม้อทันที!“ยังมีเหลืออีกครึ่งหนึ่ง!”หลิงหยุนร้องตะโกนบอกหม้อเสินด้วยด้วยสีหน้าที่เปี่ยมด้วยความสุขในขณะที่สายตาของเขาก็จับจ้องอยู่ที่กระบี่ฟ้าอีกครึ่ง..หม้อเสินหนงเคลื่อนไปยังกระบี่ฟ้าอีกครึ่งทันทีหลิงหยุนเห็นกระบี่ฟ้าหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว และในที่สุดมันก็กลายเป็นกระบี่หักที่มีความยาวเพียงแค่หนึ่งฟุต และกำลังส่องประกายระยิบระยับอยู่ในหม้อเสินหนงในที่สุดกระบี่ฟ้าที่เป็นอันตรายต่อหลิงหยุนยิ่งนักก่อนหน้านี้ ก็ได้ถูกหลิงหยุนนำกลับไปได้ทั้งหมดหลิงหยุนมีความสุขอย่างมากและได้แต่คิดว่าจากนี้ไปกระบี่เหินเงาธนู และกระบี่กังฉีของตนจักสามารถพัฒนาเป็นอาวุธที่ล้ำเลิศ สามารถทะลายเกราะป้องกันของผู้ที่มีพลังบ่มเพาะในขั้นก่อสร้างรากฐานได้หลังจากยึดกระบี่ฟ้าซึ่งเป็นสมบัติล้ำค่ากลับไปได้แล้วหลิงหยุนจึงใช้มังกรคำรามร้องตะโกนบอกเย่ซิงเฉินในทันที“ซิงเฉินเวลานี้ศัตรูถูกข้าสังหารตายหมดแล้ว ได้เวลาสังหารศิษย์สำนักกระบี่เทียนซานให้สิ้นซากแล้ว!”เสียงร้องตะโกนของหลิงหยุนดังสนั่นไปทั่วทั้งสำนักกระบี่เทียนซานไม่เพียงเย่ซิงเฉินเท่านั้นที่ได้ยิน แต่ศิษย์สำนักกระบี่เทียนซานทั้งหมดก็ได้ยินด้วย พวกเขาต่างก็หวาดกลัวเมื่อรู้ว่าตนเองจักต้องถูกสังหารตาย“เจ้าไม่ต้องบอกข้าก็จัดการสังหารพวกมันไปหลายสิบคนแล้ว!”หลังจากที่หลิงหยุนสังหารตี๋เฮ่ออี้และไล่ล่าตี๋ชิงโหวไปนั้น เย่ซิงเฉินก็ได้เหาะออกจากรัศมีของหลิวเทวะวิญญาณ และพุ่งเข้าสังหารเหล่าอาวุโสของสำนักกระบี่เทียนซานที่ร้องเตือนตี๋เฮ่ออี้ตายจนหมด จากนั้นนางก็เหาะไปที่ยอดเขามนุษย์ และลงมือสังหารศิษย์สำนักกระบี่สวรรค์อีกนับสิบคนที่กำลังจหนีไป“ฮ่าๆๆๆเจ้าทำได้ดีมาก!”��