บทที่ 1439 : กระบี่ฑูตสวรรค์หกเล่ม

บทที่ 1439 : กระบี่ฑูตสวรรค์หกเล่ม สำนักกระบี่หลิงหยุน! ยังมิทันสิ้นเสียงหลิงหยุนดีเสียงร้องตะโกนเรียกสำนักกระบี่หลิงหยุนก็ดังขึ้นพร้อมๆกัน! “หลี่เพียวหยางคาราวะท่านเจ้าสำนัก!” “กัวผิง..เจิ้งซิ่วยี่.. คาราวะท่านเจ้าสำนัก!” “ศิษย์สำนักกระบี่หลิงหยุนคาราวะท่านเจ้าสำนัก!” เวลานี้ศิษย์ทั้งหนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ดคนของสำนักกระบี่หลิงหยุนต่างก็รีบทำการคาราวะหลิงหยุนพร้อมเรียกขานเขาเป็นเจ้าสำนักในทันที ทุกคนต่างก็ตื่นเต้นดีใจกับฐานะใหม่ของตนเอง และไม่ต้องหวาดกลัวว่าจะถูกหลิงหยุนสังหารอีกด้วย.. หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมกับผายมืออกและร้องตะโกนบอกทุกคนว่า “เอาล่ะ.. พวกเจ้าทุกคนลุกขึ้นได้!” “น้อมรับคำสั่งท่านเจ้าสำนัก!” หลังจากที่ทุกคนลุกขึ้นยืนแล้วสีหน้าและแววตาของทุกคนก็เปลี่ยนไปจากเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด แววตาหวาดกลัวเคร่งเครียดได้มลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงแค่ความตื่นเต้นดีใจให้เห็นเท่านั้น “สำนักกระบี่หลิงหยุนย่อมมีกฏระเบียบของตนเองเพียงแต่เวลานี้ข้ายังมิมีเวลาร่างกฏต่างๆออกมา ฉะนั้นแล้ว ก่อนที่ข้าจะร่างกฏใหม่ขึ้นมา ระหว่างนี้ขอให้พวกเจ้ายึดกฏเดิมที่เคยใช้ที่นี่ไปก่อน เรื่องกฏใหม่หาใช่เรื่องเร่งร้อนอันใดไม่!” ยอดฝีมือเหล่านี้เพิ่งจะหันมาสวามิภักดิ์ตนเองในช่วงเวลาสั้นๆนี้ หลิงหยุนต้องการให้ทุกคนได้มีเวลาปรับตัวเสียก่อน จึงยังไม่ต้องการเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆมากนัก “หลี่เพียวหยาง..นับจากนี้ไปเจ้าคือผู้คุ้มกฏของสำนักกระบี่หลิงหยุน!” “กัวผิง..เจิ้งซิ่วยี่.. พวกเจ้าสองคนรับตำแหน่งพ่อบ้าน มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลความเรียบร้อยต่างๆ ภายในสำนักกระบี่หลิงหยุน!” “พวกเจ้าทั้งสามล้วนคุ้นเคยที่นี่มากกว่าข้าฉะนั้นแล้วเรื่องราวต่างๆภายในสำนักกระบี่หลิงหยุน ข้าขอมอบให้พวกเจ้าทั้งสามคนช่วยกันดูแลจัดการ” แน่นอนว่าทั้งสามย่อมยินดีที่จะทำหน้าที่นี้อย่างยิ่ง.. หลิงหยุนยังกำชับอีกว่า“ศิษย์สำนักกระบี่หลิงหยุนทุกคนฟังข้าให้ดี.. แม่นางผู้นี้นามว่าไป๋เซียนเอ๋อ ส่วนผู้นี้นามว่าเย่ซิงเฉิน คำสั่งของพวกนางย่อมเปรียบเสมือคำสั่งของข้า พวกเจ้าทั้งหมดจักต้องเชื่อฟัง และห้ามขัดขืนคำสั่งของพวกนางโดยเด็ดขาด!” “พวกเราน้อมรับคำสั่งท่านเจ้าสำนัก!”เมื่อเห็นทุกคนเชื่อฟังคำสั่งของตนเช่นนี้หลิงหยุนได้แต่พยักหน้าด้วยความพอใจ “เอาล่ะ.. เวลานี้ข้ายังมิมีสิ่งใดที่สำคัญ พวกเจ้าก็แยกย้ายกันไป ผู้ใดหิวก็ไปหากิน ผู้ใดต้องการพักผ่อน ก็ไปพักผ่อน ผู้ใดอยากฝึกวิชา ก็จงไปเสาะหาสถานที่ฝึกวิชาตามใจชอบ..”“หากข้ามีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงข้าจักให้ผู้คุ้มกฏหลี่เพียวหยาง และพ่อบ้านทั้งสองไปบอกกล่าวกับพวกเจ้าเอง!”จากนั้นหลิงหยุนก็หันไปทางหลี่เพียวหยาง..“ท่านเจ้าสำนัก..คะ.. แค่นี้เองหรอกรึ”หลี่เพียวหยางคิดว่าหลิงหยุนจะต้องใช้เวลาในการอบรมศิษย์สำนักหลิงหยุนนานกว่านี้แตเ่มื่อเห็นหลิงหยุนไล่ให้ทุกคนแยกย้ายไปเช่นนี้ เขาจึงอดที่ถามออกมาไม่ได้นี่นับเป็นช่วงเวลาสำคัญยิ่งของสำนักกระบี่หลิงหยุนไม่ใช่รึนี่คือการประกาศก่อตั้งสำนักกระบี่หลิงหยุน เหตุใดจึงมิได้มีพิธีกรรมใดๆ?หลิงหยุนยิ้มกว้างพร้อมตอบกลับไปว่า“ที่เหลือจากนี้เป็นหน้าที่ของเจ้าผู้คุ้มกฏหลี่เพียวหยาง!”“เอ่อ..”หลี่เพียวหยางถึงกับประหลาดใจเป็นที่สุดนั่นเพราะคำตอบของหลิงหยุนนั้น เท่ากับว่าได้มอบอำนาจในการดูแลสำนักกระบี่หลิงหยุนให้กับตน!“หลี่เพียวหยางขอบคุณท่านเจ้าสำนัก!ข้าจะทุ่มเททำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ จะมิทำให้ท่านเจ้าสำนัก…”หลิงหยุนคร้านที่จะฟังหลี่เพียวหยางพล่ามไร้สาระอีกเขาจึงรีบยกมือขึ้นห้ามพร้อมกับพูดแทรกขึ้นทันที“เจ้ารีบไปทำหน้าที่ของเจ้าได้แล้ว!”หลี่เพียวหยางชะงักไปทันทีและรีบหันไปสั่งศิษย์สำนักกระบี่หลิงหยุนทุกคนว่า “ศิษย์สำนักกระบี่หลิงหยุนทุกคน รีบทำการคาราวะขอบคุณท่านเจ้าสำนักที่ไว้ชีวิต แล้วแยกย้ายกันไปได้!”ศิษย์สำนักกระบี่หลิงหยุนทั้งหมดรีบคุกเข่าทำการคาราวะขอบคุณหลิงหยุนทันทีจากนั้นทุกคนจึงแยกย้ายกันออกไปตามคำสั่ง..“หลี่เพียวหยางที่ผ่านมาในสำนักกระบี่เทียนซาน พวกเจ้าสามคนรับผิดชอบหน้าที่ใดบ้าง”หลังจากที่ศิษย์สำนักกระบี่หลิงหยุนแยกย้ายกันไปแล้วหลิงหยุนจึงหันไปถามหลี่เทียนหยางที่อยู่ข้างๆหลี่เพียวหยางยิ้มเล็กน้อยแล้วจึงตอบกลับไปว่า“ท่านเจ้าสำนัก.. เนื่องจากพวกเราต่างก็มิได้แซ่ตี๋ จึงมิได้มีอำนาจใดในสำนักกระบี่เทียนซานนี้เลย อีกทั้งยังมิเคยได้รับประโยชน์ใดอีกด้วย..”��