บทที่ 1469 : ดินแดนบรรพชนมังกร

บทที่ 1469 : ดินแดนบรรพชนมังกร แม้ว่าร่างกายของฉินจิวยื่อจะได้รับการบำรุงมานานถึงแปดวันแล้วแต่ก็ยังนับว่าผ่ายผอมมากอยู่ดี เพราะเวลานี้น้ำหนักตัวของนางเหลือเพียงแค่สามสิบกว่ากิโลกรัมเท่านั้น หากกลืนโอสถเยาว์วัยและโอสถโฉมสะคราญเข้าไปในตอนนี้ ประสิทธิผลที่ควรจะได้ก็จะลดลงไปมากทีเดียว แต่ก็ยังมีเหตุผลอื่นร่วมด้วย.. นั่นเพราะเมื่อย้อนกลับไปเมื่อหกเดือนก่อนหลิงหยุนเพิ่งจะทำการชำระล้างร่างกายและไขกระดูกให้กับฉินจิวยื่อไป ส่งผลให้นางดูเด็กลงนับสิบปีเลยทีเดียว ครั้งนั้นฉินจิวยื่อถึงกับยอมรับไม่ได้จนต้องเรียกเขาเข้าไปพบ.. ในช่วงเวลานั้นหลิงหยุนยังจำได้ว่าเขาทั้งรู้สึกผิดและหวาดกลัว เพราะไม่เพียงฉินจิวยื่อจะเด็กลงนับสิบปี แต่นางยังได้เห็นพลังอมตะที่พวยพุ่งออกมาเป็นรูปมังกรผู้พิทักษ์ทั้งเก้า เหาะวนเวียนรายล้อมร่างของเขาในครานั้นด้วย เขาจึงมิกล้ากลับไปบ้านจึงเลือกที่จะไปยังก้นหลุมยักษ์แทน และเรื่องที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น จนกระทั่งล่วงเลยมานานถึงครึ่งปี.. ฉินจิวยื่อยังคงไม่แตะต้องขวดโอสถตรงหน้าหลังจากที่ได้ยินคำพูดของหลิงหยุนแล้ว นางจึงได้แต่เอ่ยออกไปว่า “หลิงหยุนเจ้าลืมไปแล้วหรือว่า ก่อนที่จะเดินทางไปสำนักกระบี่เทียนซานนั้น เจ้าได้มอบโอสถนี้ให้กับตระกูลฉินนับสิบชุดแล้ว ในคืนที่ข้ากลับมาถึงที่นี่ ท่านพ่อก็ได้มอบให้แก่ข้าหนึ่งชุดเช่นกัน แต่ข้าปฏิเสธมิยอมรับเอง..” ฉินจิวยื่อจ้องหน้าหลิงหยุนพร้อมกับส่ายหน้าไปมา“ข้ายังมิต้องการโอสถนั่นในเวลานี้..” หลิงหยุนมิรู้ว่าควรทำเช่นใดดีเขารู้ดีว่าฉินจิวยื่อคงอดที่จะกังวลใจมิได้ หากนางกลืนโอสถทั้งสองเม็ดนั้นลงไป นางคงต้องเปลี่ยนเป็นพี่สาวของหนิงหลิงยู่เป็นแน่.. “พี่ใหญ่..ข้าจะช่วยท่านเก็บโอสถนี้ไว้เอง ข้ารับปากจะไม่กินเองแน่!” ฉินตงเฉวี่ยเอื้อมมือไปหยิบขวดโอสถบนโต๊ะมาไว้ในมือนางยิ้มออกมาเล็กน้อยพร้อมกับบอกหลิงหยุนผ่านทางจิต –เจ้าอย่าได้กังวลใจไปเจ้าเด็กดื้อเรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าจัดการเอง..- หลิงหยุนได้แต่พยักหน้าแล้วจึงหันไปกล่าวกับฉินจิวยื่อ “ท่านแม่.. เย็นนี้ท่านไม่ต้องตระเตรียมอาหารให้กับข้า ข้าจะไป.. สุสานองค์จักพรรดิจิ๋นซี!” “ข้าเพียงแค่ต้องการไปเยี่ยมชมเท่านั้น..”หลิงหยุนรีบย้ำประโยคสำคัญทันที.. ในเมื่อมีโอกาสกลับมาตระกูลฉินอีกเป็นครั้งที่สองหากไม่ไปเยี่ยมชมสุสานจักรพรรดิจิ๋นซีเลย ก็คงเป็นเรื่องที่น่าเสียดายยิ่ง และนับว่าเป็นการมาที่เสียเปล่า.. “เจ้าอยากไปก็ไปสิ..” ฉินจิวยื่อตอบกลับทันทีพร้อมกับย้ำว่า“แต่ก่อนที่เจ้าจะไปที่นั่น อย่าลืมไปพบท่านตาที่บ้านบรรพชนตระกูลฉิน เพื่อขออนุญาตก่อนล่ะ!” หลิงหยุนตอบกลับมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“ท่านแม่ ข้าไม่ลืมอย่างแน่นอน..” ……เวลาบ่ายโมงครึ่งหลิงหยุนไปที่พบฉินฉางชิงที่บ้านบรรพชนตระกูลหลิง และได้บอกกล่าวถึงความตั้งใจที่จะไปเยี่ยมชมสุสานจักพรรดิจิ๋นซีให้เขาฟังฉินฉางชิงฟังแล้วก็ได้แต่หัวเราะออกมาเสียงดังเขาจ้องมองหลิงหยุนอย่างสนอกสนใจก่อนจะเอ่ยต่อทันที“หลิงหยุนท่านแม่ของเจ้าคงจะบอกให้เจ้ามาขออนุญาตข้าสินะ”หลิงหยุนพยักหน้าแทนคำตอบ..“อะแฮ่ม..แม่ของเจ้าโยนภาระหนักใจให้กับข้าแล้วสินะ!” ฉินฉางชิงยิ้มขื่นพร้อมกับโบกมือไปมาและเอ่ยขึ้นว่า “หลิงหยุน คนอย่างเจ้านี่นะจะเพียงแค่ไปเยี่ยมชมเฉยๆ”“อีกอย่าง..วันนี้ก็เป็นวันหยุดเสียด้วย ที่สุสานเวลานี้คงมีนักท่องเที่ยวเข้ามาเยี่ยมชมอยู่เต็มไปหมดเป็นแน่ สุสานจักรพรรดิจิ๋นซีนี้นับเป็นสมบัติที่ล้ำค่าของชาติ ข้าว่าเจ้าอย่าสร้างแรงสั่นสะเทือนให้กับข้าจะเป็นเรื่องดีที่สุด!”หลิงหยุนเองก็คิดไว้อยู่แล้วว่าชายชราคงต้องกังวลใจในเรื่องนี้เป็นแน่ เขาจึงรีบเอ่ยออกไปว่า..“ท่านตา..ท่านพูดราวกับว่าไม่ว่าข้าไปที่ใด ที่นั่นก็จะมีแต่เรื่องสั่นสะเทือนผู้คน.. ท่านตาอย่าได้กังวลใจไปเลย ข้าเพียงแค่ต้องการไปเดินเล่นรอบๆสุสานเท่านั้น แต่จะไม่ก้าวผ่านประตูเข้าไปด้านในแน่!”“เอ่อ…”ฉินฉางชิงถึงกับอึกอักอ้ำอึ้งเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ “หากเจ้าต้องการไปเดินดูรอบๆไม่เข้าไปด้านใน เหตุใดยังต้องมาขออนุญาตข้าด้วยเล่า ว่าแต่เพราะเหตุใดเจ้าจึงไม่เข้าไปข้างใน”หลิงหยุนได้แต่คิดในใจว่าค่ายกลที่ปกป้องสุสานจักรพรรดิจิ๋นซีแห่งนี้ ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก หาใช่เขามิต้องการที่จะเข้าไป แต่เขาไม่สามารถเข้าไปได้ต่างหากเล่าแต่แน่นอนว่าหลิงหยุนมิได้ตอบออกไปเช่นนั้นเขายิ้มเล็กน้อยพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ข้าเพียงแค่ต้องการไปเดินดูรอบนอกเท่านั้นจริงๆ..”ฉินฉางชิงนึกประหลาดใจและมิรู้ว่าหลิงหยุนจะมาไม้ไหนกันแน่ จึงได้แต่ถามออกไปว่า “เจ้าต้องการให้ข้าพาเจ้าเยี่ยมชมด้านในหรือไม่เล่า”ฉินฉางชิงเป็นถึงผู้นำตระกูลฉินซึ่งเป็นตระกูลที่ดูแลสุสานแห่งนี้การมีเขานำไปนั้นหาใช่เรื่องที่ใครๆก็จะมีโอกาสเช่นนี้ได้!นับแต่อดีตที่ผ่านมาจนถึงเวลานี้มีเพียงบุคคลอันดับหนึ่งแห่งประเทศนี้เพียงผู้เดียวเท่านั้น ที่ฉินฉางชิงเป็นผู้นำเยี่ยมชมสุสานแห่งนี้ด้วยตนเอง!และหลิงหยุนก็เป็นอีกคนที่มีคุณสมบัติพอที่จะได้รับโอกาสเช่นนั้น!“ท่านตาฉิน..ข้าพูดจริงๆ! ข้าเพียงแค่ต้องการเดินดูรอบนอกเท่านั้น มิต้องรบกวนท่านนำไปก็ได้!”หลิงหยุนปฏิเสธเขามิยอมให้ฉินฉางชิงไปด้วยเป็นแน่ หาไม่แล้วเขาคงจะไม่สามารถขยับตัวทำอะไรได้เลย