บทที่ 1474 : หลอมโอสถระดับสมบัติ

บทที่ 1474 : หลอมโอสถระดับสมบัติ หลิงหยุนพาถังเมิ่งเหาะไปรอบเมืองจิงฉูจิตหยั่งรู้ของเขาเวลานี้ไม่เพียงครอบคลุมรัศมีกว้างไกลถึงหนึ่งหมื่นเมตร แต่ยังสามารถเห็นรายละเอียดได้ชัดเจนยิ่งกว่าตาเปล่านับร้อยเท่าเลยทีเดียว “ถังเมิ่งนายดูให้ดี..ที่นั่นคือสำนักงานใหญ่ของบริษัท หลิงหยุน คอร์ปอเรชั่น” หลิงหยุนเหาะอยู่เหนือภูเขาสูงพร้อมกับชี้ชวนให้ถังเมิ่งชมสิ่งต่างๆ ในขณะเดียวกันเขาก็เห็นเฉิงเม่ยเฟิง เฉิงเทียน ซ่งเจิ้งหยาง และอีกหลายคนกำลังนั่งประชุมกันอยู่ในห้อง ที่บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด หลิงหยุนจึงได้ร้องบอกเฉิงเม่ยเฟิงผ่านทางจิน–เม่ยเฟิง ข้ากลับมาแล้ว!- เสียงนั้นดังก้องอยู่ภายในหูของเฉิงเม่ยเฟิงที่กำลังประชุมอยู่นางถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ใบหน้างดงามนั้นเปลี่ยนเป็นมีความสุขยิ่งนัก แต่ก็ยังคงรักษาอาการสงบนิ่งไว้ได้ –ทุกอย่างเรียบร้อยดีเจ้ามิต้องเป็นห่วงอันใด– หลิงหยุนยังคงบอกกับเฉิงเม่ยเฟิงต่อ–หลังจากท่องไปทั่วเมืองแล้ว ข้ากับถังเมิ่งจะกลับไปยังบ้านเลขที่-1- จากนั้นด้วยความต้องการของถังเมิ่ง หลิงหยุนจึงพาเขาเหาะไปที่เมืองใหม่หลินเจียง ซึ่งเป็นสถานที่ก่อสร้างศูนย์วิจัยยา ศูนย์วิจัยยาแห่งนี้เป็นสิ่งที่หลี่ยี่เฟิงตั้งใจมอบให้กับหลิงหยุนด้วยตัวเองและตัวเขาก็ได้ไฟเขียวให้กับการก่อสร้างครั้งนี้ ทุกอย่างจึงดำเนินไปอย่างราบรื่นและรวดเร็ว ผ่านไปกว่าครึ่งเดือน..หลิงหยุนซึ่งเหาะอยู่กลางอากาศเวลานี้ ได้เห็นศูนย์วิจัยยาด้านล่างเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นบ้างแล้ว อาคารสูงห้าชั้นสองอาคารสร้างใกล้เสร็จแล้ว และหากเสร็จสมบูรณ์ทุกอย่างเมื่อใด ที่นี่จะเป็นสถานที่สง่างาม และกลายเป็นแลนด์มาร์คสำคัญของเมืองจิงฉูอย่างแน่นอน เวลานี้..การก่อสร้างซึ่งดำเนินงานโดยตระกูลหลี่แห่งปักกิ่ง คนงานนับพันๆคนต่างก็ทำงานกันอย่างหามรุ่งหามค่ำ เพื่อเร่งมือให้การก่อสร้างเสร็จสิ้นโดยเร็ว! อาคารสูงระฟ้าย่อมต้องเริ่มต้นจากฐานล่างทั้งสิ้น! “ตระกูลหลี่นับว่ารับผิดชอบดูแลการก่อสร้างได้ดีมากจริงๆ!” หลิงหยุนบอกกับถังเมิ่งด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและอัศจรรย์ใจยิ่ง “ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่คนงานก่อสร้างจะทำงานกันหนักหามรุ่งหามค่ำเช่นนี้ อย่าลืมดูแลพวกเขาให้ดีด้วยล่ะ..” ถังเมิ่งยิ้มพร้อมตอบกลับไปว่า“พี่หยุน.. เรื่องนั้นพี่ไม่ต้องเป็นห่วง ท่านอาจารย์ได้กำชับพี่เม่ยเฟิงเป็นอย่างดีแล้ว” “อืมม..เช่นนั้นก็ดี!” หลิงหยุนชื่นชอบความรู้สึกที่เป็นอยู่ในเวลานี้ยิ่งนักมันเป็นความรู้สึกที่เขามิอาจหาได้จากที่อื่น แต่ทันทีที่กลับมาจิงฉู เขากลับรู้สึกเหมือนได้รับพลังศักดิ์สิทธิ์ที่บริสุทธิ์อย่างน่าอัศจรรย์ พลังศักดิ์สิทธิ์ที่ว่านี้หาใช่พลังปราณไม่แต่มันคือพลังที่สุกสว่างซึ่งบริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก สามารถทะลุทะลวงเข้าสู่จุดฝังเข็มทั่วร่างของเขาทุกจุดได้อย่างน่าอัศจรรย์ยิ่งหลิงหยุนสัมผัสได้ว่าพลังนี้ช่างแตกต่างจากพลังที่เขารู้จักมาทั้งหมดเขาเริ่มรู้สึกว่าจุดฝังเข็มทั่วร่างของตนได้มีพลังเหล่านี้แทรกซึมเข้าไป และกำลังส่องประกายสุกสว่างก่อนจะเคลื่อนไปรวมตัวกันอยู่ที่ศรีษะของตนหลิงหยุนที่เหาะอยู่บนท้องฟ้าถึงกับตกตะลึงอย่างมากเขารับรู้ได้ว่าพลังนี้จะช่วยเขาอย่างมากในการฝึกปรือวรยุทธบ่มเพาะเมื่อเข้าสู่ด่านสุดท้ายขั้นพลังชี่และเวลานี้แสงสว่างศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์เหล่านี้ก็ได้ซึมซับเข้าสู่ร่างกายของเขา และค่อยๆเคลื่อนเข้าสู่สมองของเขาต่อ ประสบการณ์ที่แปลกประหลาดเช่นนี้เป็นสิ่งที่หลิงหยุนเองก็มิเคยได้ประสบพบเจอมาก่อนในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่……หลังจากที่พาถังเมิ่งเหาะไปรอบเมืองจิงฉูอยู่สองสามรอบในที่สุด หลิงหยุนก็เหาะกลับไปยังบ้านเลขที่-1“หลิงหยุนกลับมาแล้วรึ”จินเหยียวรู้ว่าหลิงหยุนจะมาจึงได้เตรียมกับข้ากับปลาไว้มากมาย และเฝ้ารอการกลับมาของเขาอย่างใจจดใจจ่อ“เสี่ยวเหมา..เธอยังเหาะไม่ได้ใช่มั๊ยล่ะ ดูฉันสิ.. เมื่อครู่พี่หยุนพาฉันไปเหาะเล่นรอบเมืองจิงฉูตั้งสองสามรอบ มันวิเศษมากเลยเชียวนะ!”ถังเมิ่งไปถึงบ้านเลขที่-1ก็รีบพูดจาโอ้อวดเหมี่ยวเสี่ยวเหมาทันที โดยไม่สนใจเรื่องอาหารการกินเลยแม้แต่น้อย“ไร้สาระ..”เหมี่ยวเสี่ยวเหมาตอบกลับไปอย่างไม่ใยดีพร้อมกับจ้องมองถังเมิ่งอย่างมิใส่ใจ ถังเมิ่งเห็นเช่นนั้นก็ถึงกับโมโห“ฉัน..”เหมี่ยวเสี่ยวเหมารีบร้องเรียกดักแด้ทองคำทันที“เจ้าทองอ้วน..” แล้วถังเมิ่งก็ได้แต่นิ่งเงียบไป..ระหว่างรับประทานอาหารเย็นนั้นทางด้านจินเหยียวเอง ก็ได้สอบถามรายละเอียดเกี่ยวกับการไปช่วยฉินจิวยื่อที่สำนักกระบี่เทียนซานจากหลิงหยุน และหลิงหยุนเองก็ได้เล่าเรื่องราวต่างๆให้นางฟัง“ระดับสูงสุดขั้นลิ่วเฉิงชี่(ขั้นพลังชี่-6) งั้นรึ!”จินเหยียวที่เอาแต่พยักหน้าในขณะที่นั่งฟังหลิงหยุนนั้นเมื่อได้ยินว่าหลิงหยุนเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นลิ่วเฉิงชี่ได้แล้ว ก็ถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้นดีใจทันทีไม่เพียงนางจะตกใจกับการก้าวหน้าที่รวดเร็วยิ่งของหลิงหยุนแต่หากเป็นเช่นนี้ อีกไม่นานหลิงหยุนก็คงจะไปช่วยหยินชิงเฉวียนมารดาผู้ให้กำเนิดได้เป็นแน่.. “ห๊ะ..ช่างเป็นพรสวรรค์ที่น่ากลัวยิ่งนัก!”เหมี่ยวเสี่ยวเหมาเองก็ถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจดวงตาคู่งามนั้นเป็นประกายด้วยความตกใจ“เอาล่ะพวกเรามาเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเริ่มหลอมกลั่นโอสถในคืนนี้จะดีกว่า!”