บทที่ 1475 : สีนิลพัฒนาร่าง!

บทที่ 1475 : สีนิลพัฒนาร่าง! “ท่านน้าจินเหยีวคืนนี้ข้าจะไปหามังกรทั้งสองตัวหน่อย ท่านเองก็เหนื่อยกับข้ามาหลายชั่วโมงแล้ว ท่านกลับไปพักผ่อนเถิด..” หลิงหยุนจากจิงฉูไปหลายวันเมื่อกลับมาอีกครั้งย่อมต้องคิดถึงมังกรดำและมังกรแดงทั้งสองเป็นแน่ เขาจึงต้องการที่จะไปเยี่ยมเยียมพวกมันเสียหน่อย “เจ้าไปเถิด..ว่าแต่เจ้าเองก็ยุ่งมาทั้งวันแล้ว ควรจะต้องหาเวลาพักผ่อนเสียบ้าง..” จินเหยียวรู้ดีว่าหลิงหยุนคงมีเวลาอยู่จิงฉูไม่มากนักและคงต้องมีหลายเรื่องที่นี่ให้เขาต้องจัดการ “นี่..เดี๋ยวก่อน!!” แต่ก่อนที่หลิงหยุนจะออกไปนั้นเสียงของเหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง หลิงหยุนชะงักและหันหลังกลับไปถามทันที “มีอะไรอีกเล่า” เหมี่ยวเสี่ยวเหมาลังเลเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกไปว่า“เปลวไฟห้าธาตุหยิน–หยางของเจ้า เอามาบ่มเพาะเจ้าทองน้อยของข้าบ้างจะได้หรือไม่” “อ่อ..ที่แท้ก็เรื่องนี้เองหรอกรึ” หลิงหยุนแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาวก่อนจะตอบกลับไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ไว้ค่อยคุยกันคราวหลัง!” จากนั้นจึงใช้วิชาลวงตาเหาะหนีหายออกไปในทันที! “ท่านอาจารย์ดูเขาสิ!” เหมี่ยวเสี่ยวเหมาเห็นหลิงหยุนหนีไปเช่นนั้นก็ได้แต่นึกโมโหอย่างมาก จินเหยียวยิ้มเล็กน้อยพร้อมตอบกลับไปว่า“เสี่ยวเหมา.. เจ้าจะร้อนใจไปไยเล่า เดี๋ยวหลิงหยุนก็ต้องไปเผ่าเหมี่ยวเจียงพร้อมกับเจ้าอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นเขายังจะหนีไปไหนได้อีก?” “เรื่องนั้นข้ารู้..แต่มันน่าโมโหมากจริงๆ!” เหมี่ยวเสี่ยวเหมาเอ่ยออกมาพร้อมกับกัดฟันกรอดส่วนจินเหยียวก็เอาแต่หัวเราะร่วน และไม่พูดอะไร …… ในเวลาเพียงแค่ชั่วพริบตาในที่สุดหลิงหยุนก็มาถึงหลุมยักษ์ เขาเปิดจิตหยั่งรู้ออกสำรวจไปที่ก้นหลุมยักษ์ใต้ผืนน้ำด้านล่างทันที “ดูเหมือนว่าจากเหตุการณ์ที่ทะเลจีนตะวันออกเมื่อคราก่อนคงจักทำให้ตระกูลหลงมิกล้าคิดที่จะยุ่มย่ามในจิงฉูอีกแล้วสินะ!” เมื่อครั้งที่หลิงหยุนยังอยู่ในตระกูลฉินนั้นเขาก็ได้ยินจากฉินฉางชิงแล้วว่า ตระกูลหลงที่เคยนำคนของตนมาซุ่มอยู่ที่เมืองซีอาน ก็ได้แอบถอนกำลังกลับไปแล้วเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าจากท่าทีของตระกูลหลงนั้น เวลานี้หลิงหยุนแข็งแกร่งยิ่งนัก แม้แต่ตระกูลหลงยังมิกล้าที่จะยุ่งเกี่ยวด้วยหลิงหยุนเหาะลงจากท้องฟ้าดำดิ่งลงไปที่ใต้น้ำภายในหลุมยักษ์ เขาใช้พลังจิตถือและควบคุมแก้วจ้าวสมุทรแทนมือเวลานี้หลิงหยุนคุ้นเคยกับหลุมยักษ์อย่างมากเขาเดินไปมินานนัก ก็พบกับเจ้าสีนิล..“เจ้านาย..”เจ้าสีนิลเปลี่ยนไปมากมันไม่หลบซ่อนตัวต่อหน้าหลิงหยุนอีกแล้ว และเวลานี้ลำตัวของมันก็หนากว่าหนึ่งเมตร และยาวนับสิบเมตร มันว่ายวนอยู่รอบๆตัวหลิงหยุนไปมาด้วยความดีอกดีใจยิ่ง“ดูเหมือนเจ้าอยู่ที่นี่จะมีความสุขมากเลยสินะข้าค่อยรู้สึกโล่งใจหน่อย!”หลิงหยุนยิ้มออกมาพร้อมกับพยักหน้าและถามต่อ “แล้วเจ้ามังกรแดงตัวโตเล่า ไปว่ายน้ำเล่นอยู่ที่ใดกัน”สำหรับเจ้าสีนิลนั้นหลิงหยุนมิได้รู้สึกกังวลใจอันใดนักแต่สำหรับเจ้าตัวโตสีแดงนั้น หลิงหยุนค่อนข้างหนักใจยิ่ง เพราะมันคือจิตวิญญาณของมังกรแดนใต้ที่ดุร้าย เวลานี้ได้ร่างกายและเลือดเนื้อมา หลิงหยุนจึงเกรงว่ามันจะไปสร้างปัญหาให้กับตัวเขา“มังกรแดงตัวโตนั่นมิชอบสถานที่แห่งนี้เพราะเล็กและคับแคบจนเกินไป นานๆครั้งจึงจะมาที่นี่สักหน มันชื่นชอบการว่ายวนอยู่ในท้องทะเลเสียมากกว่า และเวลานี้ข้าก็มิรู้ว่ามันอยู่ที่ใด..”เจ้าสีนิลโผล่ศรีษะขึ้นตรงหน้าหลิงหยุนพร้อมกับจ้องมองเขาด้วยแววตาเคารพยิ่ง หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่แอบถอนหายใจเล็กน้อยนั่นเพราะ..สระเล็กๆแห่งนี้ไหนเลยจะเลี้ยงดูมังกรตัวใหญ่ถึงเพียงนั้นได้!หากเทียบกับทะเลจีนตะวันออก..มีหรือที่ก้นหลุมยักษ์ หรือแม้แต่ทะเลสาบผอหยางจะสามารถเทียบได้“แล้วมังกรแดงกลับมาที่นี่บ้างหรือไม่”เรื่องนี้เป็นเรื่องที่หลิงหยุนให้ความสนใจและเป็นห่วงมากที่สุด!เจ้าสีนิลตอบกลับทันที“กลับเจ้านาย.. มังกรแดงตัวโตจะกลับมาที่นี่ทุกๆสามหรือสี่วัน มันเกรงว่าหากเจ้านายกลับมาจะมิพบเจอมัน..”“ดีมาก!”หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่นึกพอใจการที่หลิงหยุนเลือกให้มังกรทั้งสองตัวมาอยู่ที่นี่ เขาหาได้หวาดกลัวหากเจ้ามังกรแดงตัวโตจะออกไปเล่นที่ทะเลจีนตะวันออกบ้าง ตราบใดที่มันยังจดจำเจ้านายของมันได้“แล้วที่ผ่านมาเจ้าสีแดงตัวโตนั่นได้ข่มเหงรังแกเจ้าบ้างหรือไม่”เมื่อสีนิลได้ฟังเช่นนั้นดวงตาทั้งสองข้างของมันก็ได้แต่กระพริบปริบๆ และศรีษะมังกรก็ค่อยๆตกลงอย่างช้าๆและนั่นคือคำตอบที่ชัดเจนยิ่ง!หลิงหยุนถึงกับเดือดดาลขึ้นมาทันที“เจ้ามังกรแดงกลับมาเมื่อใด บอกมันให้รอข้าอยู่ที่ก้นหลุมยักษ์นี้ และห้ามมิให้ไปไหน รอจนกว่าข้าจะมาพบ!”