บทที่ 1476 : ความสุขของถังเมิ่ง

บทที่ 1476 : ความสุขของถังเมิ่ง “น่าจะราวอีกหนึ่งหรือสองปีพลังหยินและหยางภายในค่ายกลแห่งนี้จึงจะฟื้นกลับคืนสู่สภาพเดิมได้..” การฝึกวรยุทธบ่มเพาะของหลิงหยินก้าวหน้าได้รวดเร็วอย่างยิ่งพลังหยินและหยางเป็นสิ่งจำเป็นอย่างมากต่อการฝึกฝนของเขา แต่ในระยะเวลาที่ค่ายกลมังกรหยิน–หยางยังไม่ฟื้นคืนสู่สภาพเดิมนั้น สถานที่แห่งนี้คงจะมิมีประโยชน์อันใดต่อเขาอีก เมื่อออกมาจากก้นหลุมยักษ์แล้วหลิงหยุนก็ได้เดินทางไปที่อพาร์ทเม้นท์เล็กๆใกล้กับโรงเรียนมัธยิมจิงฉู เพราะรู้ว่าเฉิงเม่ยเฟิงต้องไปรอเขาอยู่ที่นั่น หลังจากที่ได้พบหน้ากันอีกครั้งทั้งคู่ต่างก็พูดคุยกันอย่างอบอุ่น ต่างฝ่ายต่างก็เล่าเรื่องของตนในช่วงเวลาที่แยกจากกันให้อีกฝ่ายฟัง ทั้งสองคนนั่งสนทนากันอยู่บนเตียงร่วมสองชั่วโมงในเวลาตีห้าครึ่งหลิงหยุนจึงได้ลุกขึ้นจากเตียง และเหาะขึ้นไปบนท้องนภาฝึกวิชาดาราคุ้มกายต่อ “วันๆเอาแต่ฝึกวิชา!” เฉิงเม่ยเฟิงบ่นพึมพำเมื่อตื่นขึ้นมาไม่พบหลิงหยุนแต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่า ในวันข้างหน้าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับคุนหลุนที่ทั้งลึกลับและแข็งแกร่ง เฉิงเม่ยเฟิงจึงค่อยคลายความขุ่นเคืองใจลงได้ จนกระทั่งเจ็ดโมงเช้าหลิงหยุนจึงได้หยุดฝึกฝนวิชา และกลับมารับประทานอาหารเช้าพร้อมกับเฉิงเม่ยเฟิง ระหว่างที่นั่งรับประทานอาหารกันอยู่นั้น หลิงหยุนก็ได้เอ่ยขึ้นว่า “เม่ยเฟิงหลังจากที่สะสางเรื่องต่างๆที่ค้างคาอยู่จนจบแล้ว ข้าจะต้องรีบพัฒนาขั้นพลังของตนเอง และจะต้องเดินทางไปช่วยท่านแม่ที่พรรคมาร ถึงเวลานั้นข้าคงต้องจากที่นี่ไปสักระยะหนึ่ง..” “ข้าเข้าใจ..” เฉิงเม่ยเฟิงเอ่ยตอบพร้อมกับหันไปยิ้มอ่อนโยนให้หลิงหยุน หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วถังเมิ่งก็มาถึงในเวลาที่เฉิงเม่ยเฟิงกำลังเก็บโต๊ะอยู่พอดี เมื่อวานหลิงหยุนบอกกับถังเมิ่งว่าวันนี้จะพาเขาไปพบเหออวี้ฉงที่โรงแรมไคเฉวียน จิตใจของถังเมิ่งจึงร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผา เขานอนไม่หลับตลอดทั้งคืน แม้แต่อาหารเช้าก็ทานไม่ลง จึงรีบรุดมาหาหลิงหยุนที่นี่แต่เช้าตรู่ “พี่หยุน..ฉันมาแล้ว!!” ถังเมิ่งลงจากรถได้ก็วิ่งขึ้นไปหาหลิงหยุนที่ห้องทันทีพร้อมกับร้องตะโกนเรียกเสียงดัง “นี่ถังเมิ่ง..ทำไมถึงได้มาเช้านัก ปกติเวลามีประชุม ฉันไม่เห็นนายกระตือรือร้นขนาดนี้เลย?”เฉิงเม่ยเฟิงเดินยิ้มออกมาจากห้องครัวและพูดจากระเซ้าเย้าแหย่ถังเมิ่งทันที..ถังเมิ่งถึงกับหน้าแดงก่ำเขายกมือขึ้นเกาศรีษะพร้อมตอบกลับไปด้วยท่าทางเก้อเขิน “ก็.. พี่หยุนกลับมาทั้งที อีกไม่นานก็คงต้องไปจากจิงฉูอีกแล้ว มิหนำซ้ำยังยุ่งวุ่นวายอยู่ตลอดเวลา มีโอกาสฉันก็อยากจะใช้เวลาอยู่กับพี่หยุนให้นานหน่อย ก็เท่านั้นเอง..”แต่จะว่าไปสิ่งที่ถังเมิ่งพูดนั้นก็ล้วนเป็นความจริงเวลานี้ผู้คนรอบตัวหลิงหยุนต่างก็เข้าใจวิถีชีวิตของเขา และพยายามปรับตัวเองให้เข้ากับการครรลองชีวิตของหลิงหยุน ฉะนั้นแล้ว ไม่ว่าจะทำสิ่งใด ทุกคนจะคิดถึงเรื่องเวลาของหลิงหยุนเป็นหลัก หาไม่แล้วคงพลาดโอกาสที่จะได้อยู่ร่วมกันกับเขาเป็นแน่แต่เฉิงเม่ยเฟิงกลับยิ้มออกมาและตอบไปว่า “ฉันกลัวว่ามันจะเป็นแค่ข้ออ้างน่ะสิ ดูนายวันนี้สิ.. โอ้โห แต่งตัวเหมือนจะไปอวดคนทั้งโลก ฉันว่านายแต่งตัวเหมือนคนกำลังจะไปออกเดทมากกว่า..”“นี่พี่สะใภ้..ได้โปรดเถิดนะ พี่หยุนเองก็นั่งมองอยู่ พี่ก็ไว้หน้าฉันสักนิด..”ถังเมิ่งเห็นว่าคำแก้ตัวของตนเองไร้ประโยชน์เขาจึงต้องรีบร้องขอความเมตตาจากเฉิงเม่ยเฟิงแทนหลิงหยุนถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดัง..ด้วยฐานะของถังเมิ่งในวันนี้ทั่วทั้งเมืองจิงฉูมีใครบ้างที่จะกล้าพูดจาเช่นนี้กับถังเมิ่ง.. หาได้น้อยมาก และหลิงหยุนกับเฉิงเม่ยเฟิงก็คือหนึ่งในนั้น ที่สามารถกระเซ้าเย้าแหย่ถังเมิ่งได้..หลิงหยุนคร้านที่จะห้ามปรามจึงได้แต่นั่งมองพร้อมกับหัวเราะด้วยความสนุกสนาน..เฉิงเม่ยเฟิงยิ้มและพูดต่อว่า“ถังเมิ่ง ถ้านายสนใจผู้หญิงคนไหนเข้าจริงๆ ฉันขอเตือนนายว่า ไม่ควรพาพี่หยุนของนายไปด้วย เพราะแทนที่ผู้หญิงจะสนใจนาย พวกเธอจะต้องเปลี่ยนใจมาชอบพี่หยุนของนายจนหมด!”อะไรกัน!!หลิงหยุนได้ฟังคำพูดประชดประชันของเฉิงเม่ยเฟิงก็ถึงกับเหงื่อตกและได้แต่คิดในใจว่าไฉนจึงได้มาลงที่ตนเองแบบนี้ นี่เท่ากับเป็นการยืมมือฆ่าคนของเฉิงเม่ยเฟิงชัดๆ“อะแฮ่ม..วันนี้อากาศดีมากเลย ถังเมิ่ง.. ฉันว่าพวกเรารีบไปกันได้แล้ว!”หลิงหยุนเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดีแล้วถังเมิ่งเองก็เช่นกัน หลังจากพูดจบ เขาก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันที โดยมีถังเมิ่งวิ่งตามออกมาติดๆเฉิงเม่ยเฟิงเห็นหลิงหยุนวิ่งหนีออกไปเช่นนั้นจึงได้แต่ยืดตัวออกไปมองพร้อมกับยิ้มออกมา..ทันทีที่วิ่งไปถึงรถของถังเมิ่งหลิงหยุนก็พุ่งเข้าไปนั่งตำแหน่งคนขับ ส่วนถังเมิ่งนั่งข้างๆ แล้วหลิงหยุนก็รีบเหยียบคันเร่งพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว“พี่หยุน..คือฉัน..”