บทที่ 1486 : งานแต่ง

บทที่ 1486 : งานแต่ง ไม่นานนักหลิงหยุนก็พาเหมี่ยวเสี่ยวเหมาเหาะไปบนยอดเขาลูกหนึ่ง ซึ่งห่างจากหมู่บ้านเหมี่ยวไปสิบกว่ากิโลเมตร วันนี้อากาศดียิ่งนักแสงอาทิตย์สาดส่องเข้าใส่ร่างของคนทั้งคู่ เป็นประกายระยิบระยับราวกับภาพแห่งความฝัน ภายใต้แสงอาทิตย์หลิงหยุนและเหมี่ยวเสี่ยวเหมายืนเคียงข้างกัน ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก.. แต่ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่.. “ทุกอย่างกำลังไปด้วยดีเหตุใดเจ้าจึงพาข้าออกมาเช่นนี้ เจ้านี่จริงๆเลย..” เหมี่ยวเสี่ยวเหมาดึงฝ่ามือของตนออกจากการเกาะกุมของหลิงหยุนพร้อมกับร้องตะโกนออกไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “เฮ้อ..” หลิงหยุนส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจ“ผู้เฒ่าทั้งสอง คู่สามีภรรยาได้กลับมาพบกันอีกครา และได้ฟื้นคืนความสัมพันธ์หลังจากที่ห่างหายจากกันไปเนิ่นนาน เจ้าอยู่ที่นั่นจะมิกลายเป็นอาทิตย์ดวงโตของพวกเขาหรอกรึ” ระหว่างที่เอ่ยออกไปหลิงหยุนก็ได้ยกมือขึ้นชี้ไปที่ดวงอาทิตย์บนท้องนภา.. “เจ้าหมายความเช่นใด”เหมี่ยวเสี่ยวเหมาเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ หลิงหยุนยิ้มพร้อมตอบกลับไป“จะหมายความเช่นใดอีกเล่า หากเจ้าอยู่ที่นั่นมิคิดว่าจะกลายเป็นก้างขวางคอของอาวุโสทั้งสองหรอกรึ?” “นี่เจ้า..” เหมี่ยวเสี่ยวเหมาหันขวับไปมองหลิงหยุนและสามารถเข้าใจได้ในทันที สายตาที่จ้องมองหลิงหยุนพลันเปลี่ยนไป และรู้สึกว่าหลิงหยุนนั้นช่างรอบคอบยิ่งนัก จนนางเองก็มิอาจโต้เถียงได้ “เจ้าอย่าลืมว่าพวกเรามาที่นี่เพื่อทำหน้าที่ดับไฟในเมื่อเปลวไฟได้ดับลงแล้ว ย่อมหมดหน้าที่ของพวกเราเช่นกัน..” หลิงหยุนส่ายหน้าไปมาพร้อมกับเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ“อย่าว่าแต่หลานสาวเช่นเจ้ามิควรอยู่ตรงนั้น แม้แต่ข้าที่จับคู่ให้กับอาวุโสทั้งสอง ยังมิควรอยู่ให้พวกท่านต้องกังวลใจเลย..” “หึ..” เหมี่ยวเสี่ยวเหมาเอ่ยต่อโดยมิหันไปมองหน้าหลิงหยุน“เจ้านี่ช่างพูดเอาดีเข้าตัวนัก!” นางยิ้มกว้างก่อนจะหันไปถามหลิงหยุนเสียงห้วน“หลิงหยุน.. มิใช่ว่าเจ้าฉวยโอกาสกับข้าหรอกรึ!” หลิงหยุนเอ่ยตอบด้วยสีหน้าจริงจัง“แม่นาง.. ข้าว่าเจ้าคิดมากเกินไปแล้ว ข้าช่วยท่านปู่ของเจ้าให้..” เหมี่ยวเสี่ยวเหมารีบร้องตะโกนห้ามทันที“นี่เจ้ายังจะพูดอีกรึ!” “ได้ๆๆข้าไม่พูดต่อแล้ว..” หลิงหยุนได้แต่หัวเราะออกมาและยกมือขึ้นเป็นการบอกว่า จะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก.. เหมี่ยวเสี่ยวเหมาหน้าแดงก่ำและเดินหนีไปทางด้านใต้ของภูเขา แต่ใบหน้างดงามสงบนิ่งนั้น กลับมีรอยยิ้มแปลกๆปรากฏขึ้นที่มุมปาก “หลิงหยุนเรื่องนี้นับว่าเจ้าจัดการได้อย่างสมบูรณ์แบบยิ่งนัก!” เหมี่ยวเสี่ยวเหมาหันกลับมาจ้องมองหลิงหยุน และเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เรื่องง่ายๆ..”หลิงหยุนยิ้มบาง“ความจริงแล้วอาวุโสทั้งสองย่อมสามารถทำลายกระจกที่กั้นกลางได้เป็นแน่ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องเชื่อมั่นในกันและกัน ข้าเองเพียงแค่มาถูกจังหวะเวลา และช่วยผลักดันให้ขั้นตอนต่างๆสั้นลงก็เท่านั้น”หลิงหยุนมิได้ลงแรงอะไรมากนักเขาหันมองใบหน้างดงามด้านข้างของเหมี่ยวเสี่ยวเหมา พร้อมกับเอ่ยต่อ“ต่อให้มิมีข้ามิมีโอสถเยาว์วัย เจ้ากับหนิงน้อยก็ย่อมช่วยกันทำให้อาวุโสทั้งสอง ค่อยๆปรับความเข้าใจกันทีละน้อยได้เป็นแน่..เหมี่ยวเสี่ยวเหมาทำสีหน้าตกใจนางตั้งใจจะเอ่ยขอบคุณหลิงหยุนด้วยความซาบซึ้งใจ แต่กลับกลายเป็นเขาที่ชื่นชมนางแทน แต่เหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็ได้ตอบกลับไปว่า“ข้าคงไม่มีความสามารถเช่นเจ้าแน่!”“ภายใต้สถานการณ์ที่กดดันเช่นนั้นแม้เจ้าจะพยายามรักษาหน้าท่านย่า แต่ก็แอบทำให้นางตกหลุมพลางของเจ้าทีละเล็กทีละน้อย โดยที่นางเองก็มิรู้ตัว สุดท้าย.. เจ้างจึงค่อยนำโอสถเยาว์วัยออกมา.. นับเป็นแผนการที่แยบยลยิ่งนัก!”จู่ๆเหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็เอ่ยชมขึ้นเช่นนี้หลิงหยุนถึงกับหน้าแดงก่ำ และรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ“ก็แค่แผนการตื้นๆเท่านั้นมิได้ล้ำลึกอะไรถึงเพียงนั้น..”แต่คำพูดที่เหมี่ยวเสี่ยวเหมาตอบกลับมาก็ประหนึ่งใบมีดที่ทิ่มแทงหลิงหยุน “อ่อ.. เช่นนั้นหญิงสาวรอบตัวเจ้า ไม่ว่าจะเป็นเกาเฉินเฉิน พี่เหยาลู่ หลงหวู่ พี่ซิงเฉิน พี่เม่ยเฟิง รวมทั้งหนิงน้อย… เจ้าก็คงใช้แผนการตื้นๆหลอกพวกนางสินะ”“…”หลิงหยุนได้แต่นิ่งอึ้งไปและพูดอะไรไม่ออก..นั่นเพราะจู่ๆเหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็วกเข้าเรื่องของเขาจนได้!“นั่นมันคือรักแท้ต่างหาก..รักแท้.. เจ้าเข้าใจหรือไม่”หลังจากนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ในที่สุดหลิงหยุนก็รีบเอ่ยตอบโต้ปกป้องตนเองทันที..“หึ..”เหมี่ยวเสี่ยวเหมาได้ฟังคำอธิบายของหลิงหยุนก็ได้แต่ทำเสียงขึ้นจมูกแต่มิเอ่ยอันใดอีก..“เจ้าทำกิริยาเช่นนี้หมายความเช่นใดกัน”“มีมีความหมายอันใด..”“มิมีความหมายอันใด..เจ้าหมายความเช่นใด”“เจ้าคิดว่าข้ามิรู้งั้นรึ”แต่มีหรือที่คนเช่นหลิงหยุนจะยอมจนมุมเขานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“เจ้ากำลังหึงหวงข้าสินะ..”เหมี่ยวเสี่ยวเหมาถึงกับหน้าแดงก่ำ..“ข้าพูดจี้ใจดำเจ้าล่ะสิ”