บทที่ 1487 : งานเลี้ยงใหญ่โต

บทที่ 1487 : งานเลี้ยงใหญ่โต “นี่นับเป็นข่าวดีมากเลยทีเดียว!” เมื่อหลิงหยุนได้ยินว่าจะมีพิธีวิวาห์ระหว่างเสี่ยวเจิ้งจี๋กับเหมี่ยวเฟิงหวงเกิดขึ้นเขาก็พยักหน้าพร้อมกับร้องออกมาด้วยความพอใจ และรู้สึกมีความสุขไปกับคนทั้งคู่อย่างจริงใจ ข้าคิดไม่ถึงว่าจะรวดเร็วถึงเพียงนี้! เมื่อวานยังเหมือนมีกำแพงขวางกั้นคนทั้งสองแต่วันนี้กลับจะมีพิธีวิวาห์เสียแล้ว ดูท่าทั้งคู่คงจะมิต้องการเสียเวลาไปแม้แต่วันเดียวสินะ.. “ท่านย่าของข้าเฝ้าแต่รอเวลานี้..และเฝ้ารอมานานถึงสี่สิบเจ็ดปี!” เหมี่ยวเสี่ยวเหมาจ้องมองหลิงหยุนพร้อมกับเอ่ยออกมา.. หลิงหยุนถอนหายใจพร้อมกับพึมพำเบาๆ“นั่นสินะ.. สี่สิบเจ็ดปีเลยทีเดียว!” แต่ถึงกระนั้นหลิงหยุนก็แอบนึกขันอยู่ในใจเมื่อคิดว่าต่อให้รอมานานก็มิเห็นต้องรีบร้อนถึงเพียงนี้ อย่างไรทั้งคู่ก็มีเวลาอยู่ร่วมกันอีกอย่างน้อยหนึ่งร้อยปี ซึ่งนับเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานไม่น้อย ยอดฝีมือขั้นเซียนเทียนสองคนกลืนโอสถเยาว์วัยเข้าไปทั้งคู่การใช้ชีวิตไปอีกหนึ่งร้อยปีข้างหน้านับว่าเป็นเรื่องปกติ หากมิถูกสังหารตายเสียก่อน.. “ไปกันดีกว่าอย่าปล่อยให้ท่านปู่กับท่านย่าต้องรอนาน!” เหมี่ยวเสี่ยวเหมาหันไปมองหลิงหยุนด้วยสีหน้าท่าทางรีบร้อนพร้อมกับเร่งเร้าให้รีบกลับไป หลิงหยุนตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“เจ้ายังต้องกังวลอะไร จากที่นี่ไปหมู่บ้านเหมี่ยว ข้าใช้เวลาเหาะไปเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น..” “เหาะไปไม่ได้น่ะสิ!” เหมี่ยวเสี่ยวเหมารีบตอบกลับทันที“วันนี้เป็นวันสมรสของท่านปู่กับท่านย่า จะต้องมีผู้คนมาร่วมงานกันอย่างมากมาย หากพวกเราเหาะไปบนท้องนภาเช่นนี้ เจ้ามิกลัวว่าจะมีผู้คนมาพบเห็นเข้าหรอกรึ!!” เหมี่ยวเฟิงหวงเป็นถึงธิดาเหมี่ยวเจียงงานสมรสของนางย่อมต้องจัดขึ้นอย่างใหญ่โต และจะต้องมีผู้คนมาร่วมแสดงความยินดีด้วยอย่างมากมาย “เรื่องนั้นเจ้ามิต้องกังวลใจ..” หลิงหยุนยิ้มกว้าง“พวกเราจะล่องหนและเหาะไป จนกระทั่งเข้าใกล้เขตหมู่บ้าน จึงค่อยหาที่ลับตาคนเหาะลง จากนั้นพวกเราจึงค่อยเดินเข้าไป”“เช่นนี้ย่อมได้..”เหมี่ยวเสี่ยวเหมาเห็นด้วยกับคำแนะนำของหลิงหยุนจากนั้นหลิงหยุนจึงเอื้อมมือออกไปจับมือเหมี่ยวเสี่ยวเหมาไว้แล้วทั้งคู่ก็เหาะขึ้นไปบนท้องนภา และมุ่งหน้ากลับไปยังหมู่บ้านเหมี่ยวทันที “การแต่งงานของชนเผ่าเหมี่ยวเจียงแตกต่างจากชาวฮั่นเช่นพวกเราอย่างไรมีสิ่งใดที่ข้าจำเป็นต้องระมัดระวัง หรือให้ความสนใจเป็นพิเศษหรือไม่?” หลิงหยุนเอ่ยถามเหมี่ยวเสี่ยวเหมาในระหว่างที่เหาะกลับไป..นี่เป็นครั้งแรกของเขาที่จะได้เข้าร่วมงานวิวาห์บนโลกใบนี้และคิดไม่ถึงว่าจะเป็นงานวิวาห์ที่จัดขึ้นในหมู่บ้านเก่าแก่ที่สุดเช่นเผ่าเหมี่ยวเจียง ซึ่งอยู่ท่ามกลางขุนเขาลึกหลายแสนลูกนี้“ธรรมเนียมและพิธีวิวาห์ของชาวเหมี่ยวเราโดยรวมค่อนข้างคล้ายคลึงกับพิธีของชาวฮั่น แต่หากลงลึกในเรื่องรายละเอียดก็แตกต่างกันอยู่มากทีเดียว..”เหมี่ยวเสี่ยวเหมาเห็นหลิงหยุนให้ความสำคัญกับพิธีวิวาห์มากเช่นนี้นางจึงได้อธิบายให้เขาฟังอย่างจริงจัง แต่หลังจากอธิบายไปได้เพียงเล็กน้อย นางก็คร้านที่จะอธิบายต่อจึงได้แต่เอ่ยบอกไปว่า“เรื่องนี้เจ้ามิจำเป็นต้องกังวลใจไปเจ้าเป็นเพียงแค่แขกในงาน มิมีผู้ใดเคร่งครัดธรรมเนียมกับเจ้าเป็นแน่..”“เรื่องนั้นข้ารู้ดี..’หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มออกมาเมื่อวานนี้แม้แต่เหมี่ยวเฟิงหวงยังมิคิดที่จะทำอะไรเขา จึงแทบไม่ต้องพูดถึงวันนี้..“ข้าหมายความว่า..ข้ามิต้องเตรียมของขวัญเล็กๆน้อยๆให้อาวุโสทั้งสองด้วยหรอกรึ”เหมี่ยเสี่ยวเหมาส่ายหน้ายิ้มๆ“ไม่ต้อง”…………“โอ้โห..ผู้คนมาร่วมงานมากมายถึงเพียงนี้เชียวรึ!”สามนาทีต่อมาหลิงหยุนกับเหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็มาถึงเนินเขาทางด้านใต้ก่อนเข้าเขตหมู่บ้านเหมี่ยว เขามิได้รีบร้อนที่จะปรากฏตัวนัก และได้เปิดจิตหยั่งรู้อันทรงพลังของตนให้มีรัศมีครอบคลุมพื้นที่ภายในหมู่บ้านเหมี่ยว และบริเวณโดยรอบอีกราวสองสามกิโลเมตรตอนนี้เพิ่งจะเข้าสู่เวลาแปดโมงครึ่งของช่วงเช้าเท่านั้นแต่ภายในหมู่บ้านเหมี่ยวกลับเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย และตามทางยังมีผู้คนอีกจำนวนมากที่กำลังทยอยเดินทางมาอีกเรื่อยๆจากภาพที่เห็นเวลานี้หลิงหยุนประมาณได้ว่า จะต้องมีผู้มาร่วมงานวิวาห์ในครั้งนี้ไม่ต่ำกว่าพันคนเป็นแน่