บทที่ 1488 : แขกคนสำคัญของงาน

บทที่ 1488 : แขกคนสำคัญของงาน ความจริงข้อหนึ่งที่มิอาจปฏิเสธได้ก็คือ..เวลานี้หลิงหยุนได้เปลี่ยนเป็นเด็กหนุ่มรูปงามยิ่งนัก ใบหน้าของเขานั้นหล่อเหลาแบบธรรมชาติเสียด้วย.. เมื่อเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นลิ่วเฉิงชี่(ขั้นพลังชี่-6) ผิวพรรณของหลิงหยุนนั้นเรียกได้ว่าผ่องใสราวกับแก้วเลยทีเดียว บริสุทธิ์และไร้ที่ติ ปัจจุบันนี้กายเนื้อของหลิงหยุนผ่องใสประดุจแก้วรูปร่างผอมบางสมส่วนในแบบที่เรียกว่าสัดส่วนทองคำ และหาจุดตำหนิเลยไม่ได้แม้แต่จุดเดียว! การที่หลิงหยุนมีรูปร่างหน้าตาเช่นนั้นแม้ส่วนหนึ่งจะมาจากกรรมพันธุ์ของหลิงเสี่ยวกับหยินชิงเฉวียนผู้เป็นบิดามารดาแล้ว แต่สิ่งสำคัญอีกส่วนหนึ่งก็คือการฝึกวรยุทธบ่มเพาะอย่างจริงจังของเขานั่นเอง เพียงแค่รูปร่างที่สง่างามสมส่วนของหลิงหยุนนั้นก็สามารถดึงดูดสายตาของผู้คนได้มากแล้ว แต่ใบหน้าที่งดงามหล่อเหลาของเขานั้น สามารถทำให้ผู้คนคลั่งไคล้ได้เลยทีเดียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงตาคู่งามดั่งดวงตาหงส์ซึ่งได้มาจากหยินชิงเฉวียน และรอยยิ้มกับลักยิ้มอันทรงเสน่ห์.. รูปลักษณ์เช่นหลิงหยุนนั้นแม้แต่ผู้ฝึกบ่มเพาะที่มิได้ใส่ใจกับรูปลักษณ์ภายนอกของผู้คน หลิงหยุนยังสามารถดึงดูดความสนใจของพวกเขาได้ จึงแทบมิต้องพูดถึงคนธรรมดาทั่วไปในโลกนี้ มิมีทางที่จะต้านทางแรงดึงดูดนี้ของหลิงหยุนได้! ผู้ที่มีแรงดึงดูดรุนแรงเช่นนี้มิว่าจะเป็นเพศใด ไม่ว่าไปในสถานที่ใดย่อมต้องดึงดูดความสนใจของผู้คนได้เป็นพิเศษ และนี่คือข้อได้เปรียบตามธรรมชาติมาตั้งแต่โบร่ำโบราณ.. แม้หลิงหยุนจะมิได้ปลดปล่อยรัศมีของพลังปราณอันทรงพลังของตนออกมาและเวลานี้เขาก็ดูไม่ต่างจากคนธรรมดาทั่วไป แต่ก็มิอาจปิดซ่อนรูปลักษณ์ภายนอกได้ และมิมีความจำเป็นที่เขาจะต้องทำเช่นนั้น ทันทีที่เขาปรากฏตัว ผู้คนมากมายจึงหันมาจ้องมองด้วยความสนอกสนใจทันที ในบรรดาแขกเหรื่อที่รายล้อมพ่อแม่ของเหมี่ยวเสี่ยวเหมาอยู่เวลานี้มากกว่าสิบคนเป็นเด็กสาวในวัยสิบเก้าปี และเป็นเพื่อนเล่นในวัยเด็กของนางด้วย เมื่อทุกคนได้พบเห็นเหมี่ยวเสี่ยวเหมาที่เดินเข้ามาพร้อมกับหลิงหยุน พวกนางก็ได้แต่จ้องมองหลิงหยุนเป็นตาเดียว และลืมแม้แต่จะทักทายเหมี่ยวเสี่ยวเหมา แต่หลิงหยุนพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้วเขาจึงชินชาและมิได้รู้สึกตื่นเต้นกับมันนัก เขามิได้ใส่ใจกับสายตาทุกคู่ที่จับจ้องมา และหันมองไปทางพ่อแม่ของเหมี่ยวเสี่ยวเหมาแทน ในสายตาของหลิงหยุนนั้นเหมี่ยวชิงและเจิ้นหงซึ่งเป็นพ่อแม่ของเหมี่ยวเสี่ยวเหมานั้น มิได้แตกต่างจากพ่อแม่ของเสี่ยวเม่ยหนิง เขาขึงปฏิบัติต่อคนทั้งคู่ไม่ต่างจากที่ปฏิบัติต่อพ่อแม่ของหนิงน้อย หากไม่พบกันก็เรื่องหนึ่งแต่ในเมื่อเขามาถึงเผ่าเหมี่ยวเจียงเช่นนี้ จึงต้องทำในสิ่งที่ควรทำ และนี่คืออุปนิสัยหนึ่งของหลิงหยุน!“ท่านพ่อท่านแม่..ข้ากลับมาแล้ว!”เหมี่ยวเสี่ยวเหมาวิ่งตรงไปหาพ่อแม่และโผเข้าหาอ้อมแขนของเจิ้นหงทันที เหมี่ยวเสี่ยวเหมาเอ่ยทักทางคนทั้งสองด้วยใบหน้าที่ยังคงแดงก่ำ“ดีๆๆเสี่ยวเหมา.. เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว ครั้งนี้เจ้าจากไปนานกว่าครึ่งปีเลยทีเดียว..”เจิ้นหงกอดบุตรสาวไว้แน่นพร้อมกับลูบไล้แผ่นหลังของนางเป็นการปลอบโยน ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของนางนั้นมีน้ำตาไหลอาบ“เอาล่ะๆมีเรื่องอะไรไว้ค่อยคุยกันทีหลัง แล้วนั่น…”เหมี่ยวชิงเห็นบุตรสาวกลับมาอย่างปลอดภัยเช่นนี้ก็โล่งใจเวลานี้หลิงหยุนยืนอยู่ตรงหน้า ทำให้เขานึกถึงเรื่องที่เสี่ยวเจิ้งจี๋และเหมี่ยวเฟิงหวงเล่าให้ฟัง จึงรีบเอ่ยถามออกไปทันทีเหมี่ยวเสี่ยวเหมาผละออกจากอ้อมแขนของมารดาและยกมือขึ้นปาดน้ำตา พร้อมเอ่ยตอบด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ“ท่านพ่อ..เขาคือหลิงหยุน!”หลิงหยุนเดินตรงเข้าไปหาเหมี่ยวชิงและเจิ้นหงพร้อมกับทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ข้าน้อยหลิงหยุน.. คาราวะท่านลุงกับท่านป้า!”เหมี่ยวชิงประเมินหลิงหยุนผิดไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหลิงหยุนประสานมือ และทำการคาราวะตนอย่างมีมารยาทเช่นนั้น เขาที่กำลังจ้องมองหลิงหยุนซึ่งมีผิวพรรณและรูปร่างสง่างามประดุจเทพ จึงรีบก้าวเท้าตรงเข้าไปด้านหน้า และเมื่อเข้าไปใกล้ก็รีบเอื้อมมือไปจับฝ่ามือของทั้งสองข้างของหลิงหยุนไว้ พร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยความรู้สึกผิด“หลิงหยุน..อย่าได้ทำเช่นนี้ พวกเรารับไว้ไม่ได้!”“ท่านพ่อกับท่านแม่ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พวกเราฟังแล้วเจ้านับเป็นแขกคนสำคัญของหมู่บ้านเหมี่ยวเรา ข้าจะต้องทำการรับรองเจ้าด้วยตัวเอง ข้าจะพาเจ้าเข้าไปด้านใน..”หลิงหยุนได้ยินคำพูดของเหมี่ยวชิงก็รู้ได้ทันทีว่าเมื่อคืนคงจะมีเรื่องซาบซึ้งใจเกิดขึ้นมากมาย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เหมี่ยวชิงได้พบกับเสี่ยวเจิ้งจี๋เป็นครั้งแรกในรอบสี่สิบกว่าปีเช่นกันแต่ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องดีๆที่เกิดขึ้นหลังจากที่เสี่ยวเจิ้งจี๋กับเหมี่ยวเฟิงหวงกลับมาคืนดีกันถึงกระนั้น..การได้รับการต้อนรับจากเหมี่ยวชิงด้วยตัวเองเช่นนี้ หลิงหยุนกลับเริ่มกระอักกระอ่วนใจ และรีบส่ายหน้าปฏิเสธไปมา��