บทที่ 1500 : กลับบ้าน!

บทที่ 1500 : กลับบ้าน! “แต่พวกเจ้ามิจำเป็นต้องให้ของขวัญท่านพ่อกันทุกคนก็ได้เพราะมันคงจะลำบากและวุ่นวายจนเกินไป พวกเจ้ารวมกลุ่มกันให้ก็น่าจะเพียงพอ..” แต่หลังจากที่หลิงหยุนเอ่ยเรื่องนี้ออกมาตั้งแต่ประโยคแรกก่อนหน้าหลิงเสี่ยวถึงกับอับอายจนต้องหนีออกจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว เวลานี้จึงเหลือเพียงศิษย์สำนักหมอสวรรค์ที่ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่กลางสนาม หากโม่วู๋เตาอยู่ด้วยแล้วล่ะก็เขาคงต้องเย้ยหยันหลิงหยุนว่าเป็นอาจารย์ที่ไร้ยางอายสิ้นดี กล้าเอ่ยขอของขวัญจากศิษย์ของตนอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ แต่น่าเสียดายที่เวลานี้โม่วู๋เตายังคงนอนหลับไหลอยู่ที่บ้านตระกูลฉินและกำลังเผชิญอยู่กับความฝันของตน.. ….. “คิดไม่ถึงว่าศิษย์ทั้งหกคนของข้าจะน่าสนใจถึงเพียงนี้..” สูงขึ้นไปจากพื้นดินราวสองกิโลเมตรหลิงหยุนและหลิงเสี่ยวกำลังยืนเคียงข้างกัน และจ้องมองลงมายืนพื้นดินเบื้องล่าง เฝ้ามองเด็กหนุ่มทั้งหกซึ่งเป็นหัวหน้าของแต่ละกลุ่ม ถกเถียงกันเรื่องของขวัญวันเกิดด้วยความเพลิดเพลิน “พวกเขาทั้งหกคนล้วนมีอุปนิสัยที่แตกต่างกัน..” หลิงเสี่ยวเอ่ยตอบพร้อมกับพยักหน้ายิ้มๆเขาฝึกสอนและใช้ชีวิตอยู่กับศิษย์ของหลิงหยุนมาเป็นเวลานาน จึงค่อนข้างคุ้นเคยยิ่ง.. “หลิงหยุน..พวกเขาฝึกวรยุทธอยู่ตลอดทุกวัน จะมีเงินมีทองที่ไหนกัน เจ้าสั่งให้พวกเขานำของขวัญมามอบใหักับข้าเช่นนี้ จะมิเป็นการสร้างความยากลำบากให้กับพวกเขาจนเกินไปหรอกรึ!” หลิงเสี่ยวเอ่ยถามเพราะต้องการรู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของหลิงหยุน.. “ข้าจงใจสร้างความยากลำบากให้กับพวกเขา..” หลิงหยุนพยักหน้ายิ้มๆพร้อมกับเอ่ยต่อ “ท่านพ่อ.. ตระกูลหลิงของเรามิได้ขาดแคลนสิ่งใด พวกเขาจะมอบสิ่งใดให้เป็นของขวัญกับท่านพ่อนั้นหาได้สำคัญไม่ สำคัญอยู่ที่ท่าทีและจิตใจของพวกเขาต่างหากเล่า..” “หลังจากที่ข้าชำระล้างร่างกายให้กับพวกเขาเมื่อครู่เวลานี้ทุกคนที่เข้าสู่ขั้นโฮ่วเทียน-8 ย่อมสามารถพัฒนาเข้าสู่ขั้นเซียงเทียนได้ไม่ยาก” “อีกทั้งตระกูลหลิงของเรายังจัดหาทรัพยากรในการฝึกฝนให้กับพวกเขาอย่างเพียงพอข้าอยากให้พวกเขาเข้าใจลึกซึ้งว่า การที่พวกเขาทุกคนก้าวมาถึงจุดนี้ได้เพราะใคร..” “หาไม่แล้ว..ข้าเกรงว่าในวันที่พวกเขาก้าวหน้ากว่านี้ จะหลงระเริงจนลืมรากเหง้าของตนเอง..” หลิงเสี่ยวเหลือบมองหลิงหยุนพร้อมกับเอ่ยตอบไปว่า.. “ภายในใจของเด็กหนุ่มเหล่านั้นล้วนเห็นเจ้าไม่ต่างจากเทพเจ้า เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะมีความคิดเช่นนั้นแน่!” คำกล่าวของหลิงเสี่ยวหาได้เกินจริงไปไม่เด็กหนุ่มทั้ง 72 คนนั้นล้วนเคารพและศรัทธานในตัวหลิงหยุนยิ่งนัก “ความจริงนี่คือการฝึกพวกเขาต่างหากเล่าท่านพ่อ..” หลิงหยุนเขาใจความหมายในคำพูดของบิดาดีและได้บอกจุดประสงค์ที่แท้จริงของตนเองออกไป “ท่านพ่อ..พวกเขาต่างก็มิใช่เด็กหนุ่มทั่วไปอีกแล้ว แต่เป็นถึงยอดฝีมือขั้นโฮ่วเทียน-8 หากเพียงแค่หาของขวัญยังทำไม่ได้ เช่นนี้ความพยายามและทรัพยากรที่พวกเราลงแรงไป มิเท่ากับเสียเปล่าหรอกรึ!” “เช่นนั้นแล้ว..วันข้างหน้าข้ายังจะสามารถใช้งานอะไรพวกเขาได้อีกเล่า” หลิงหยุนเอ่ยตอบอย่างตรงไปตรงมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง.. หลิงหยุนทุ่มเทฝึกฝนเด็กหนุ่มทั้ง72 คนมา มิใช่เพียงเพื่อให้พวกเขาเรียกขานตนเองว่าอาจารย์ หรือเพียงเพื่อดื่มด่ำกับความศรัทธาที่พวกเขามอบให้เท่านั้น แต่หลิงหยุนต้องการผู้ที่จะสามารถติดตามเขาไปต่อสู้ในสนามรบที่ดุเดือดได้! …. ที่สนามด้านล่างหลู่เหวินหลงยืนเท้าเอวพร้อมกับร้องตะโกนสั่งว่า “พวกเจ้าตามข้ามา และช่วยกันเสนอความคิดเห็น ไม่เช่นนั้นข้าจะทำโทษ..” หลู่เหวินหลงน้องตะโกนสั่งกลุ่มของตนให้ตามเขาไปทั้งหมดเดินออกจากสนามกีฬากลับไปที่พัก และเริ่มจับกลุ่มปรึกษาหารือกันอย่างเงียบๆ“พวกเราก็ไปด้วย..”หม่าเชียนจวินเห็นหลู่เหวินหลงแยกออกไปจึงได้ร้องตะโกนบอกกลุ่มของตนให้แยกไปปรึกษาหารือกันที่สวนด้านหน้าแทนจากนั้น..ซูเซียงตง หวู่เถิงเฟย และเหมิงเซวี่ยอี้ ต่างก็นำกลุ่มของตนแยกย้ายออกไปเช่นกันส่วนหลัวอวี้เฉิงและกลุ่มของตนยังคงอยู่ที่สนามกีฬาเช่นเดิม..…..ประตูด้านข้างของคฤหาสน์ตระกูลหลิง..ภายใต้ถนนที่มีแสงไฟสลัวร่างสองร่างได้ปรากฏขึ้นเคียงข้างกัน ทั้งคู่สวมเสื้อสีดำเหมือนกันประหนึ่งภูติผีวิญญาณที่ปรากฏตัวขึ้นร่างสูงใหญ่ทางด้านซ้ายมือนั้นก็คือหลิงอี๋ส่วนร่างที่ผอมบางกว่าเล็กน้อยที่อยู่ทางด้านขวานั้นก็คือหลิงชี เวลานี้ทั้งคู่ได้เข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-6 แล้วหลังจากที่หลิงอี๋กับหลิงชีกระโดดลงบนพื้นแล้วก็มีเสียงเอ่ยถามดังขึ้น.. “พี่หลิงอี๋..พี่หลิงชี.. พวกท่านไปที่ใดมารึ!”“ออกไปปฏิบัติภารกิจอันใด”หลิงปาและหลิงจิ่วที่ปรากฏตัวขึ้นอีกฟากของถนนเอ่ยถามคนทั้งสองด้วยแววตาเป็นประกาย..หลิงอี๋จ้องมองทั้งสองคนพร้อมกับเอ่ยตอบไปว่า“ภารกิจงั้นรึ! เวลานี้ปักกิ่งมีแต่ความสงบ ยังจะมีภารกิจอันใดอีกเล่า?”“พวกเราเพียงแค่ออกมาลาดตระเวนพวกเจ้ากลับไปที่สวนด้านหลังฝึกฝนวิชาได้แล้ว..”หลิงชีออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงดุดันพร้อมกับโบกมือไล่นักรบทั้งสองให้กลับเข้าไปข้างในหลังจากที่มั่นใจว่าหลิงปาและหลิงจิ่วเดินห่างไปมากแล้วหลิงอี๋และหลิงชีจึงหันมามองหน้ากัน ทั้งสองคนหันซ้ายแลขวาก่อนจะกระซิบกระซาบกันต่อ.. “หลิงชี..เจ้าแน่ใจนะว่าท่านผู้นำตระกูลจะกลับมาวันนี้”“คืนนี้มิผิดแน่!!”หลิงชีที่ยืนเอนกายพิงประตูอยู่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “พี่หลิงอี๋ อย่าลืมว่าวันพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของคุณชายสาม ท่านผู้นำตระกูลย่อมต้องกลับมาแน่..”“อืมม..แต่ถ้าท่านผู้นำตระกูลเหาะมา หรือเข้าทางประตูใหญ่ พวกเรายืนรออยู่ที่นี่จะได้พบงั้นรึ!” หลิงอี๋ยกมือขึ้นชี้ไปบนท้องนภาพร้อมกับเอ่ยถาม“รับรองว่าท่านผู้นำตระกูลต้องเข้าทางประตูนี้แน่!”หลิงชีเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงมันอกมั่นใจ“เหตุใดเจ้าจึงมั่นใจเช่นนั้น!”หลิงอี๋เอ่ยถามด้วยความสงสัย“พี่หลิงอี๋..ท่านผู้นำตระกูลกลับมาเพราะเป็นวันเกิดของคุณชายสาม เขาย่อมต้องแวะไปหาคุณชายสามก่อน จากนั้นทั้งคู่ก็ต้องกลับมาที่ตระกูลหลิงพร้อมกัน.. ถูกต้องหรือไม่”“ก็ถูก..”“จากที่ข้าสังเกตมาหลายวันคุณชายสามมักเข้าออกที่ประตูด้านข้างนี้มาโดยตลอด ฉะนั้น..”หลิงชีทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น..บนท้องนภาเหนือคฤหาสนต์ตระกูลหลิงขึ้นไปหลายกิโลเมตรเวลานี้หลิงหยุนและหลิงเสี่ยวต่างก็ได้ยินบทสนทนาของหลิงอี๋และหลิงชี พวกเขาจึงได้แต่หันไปยิ้มให้กัน..หลิงหยุนยังมิได้เหาะลงไปในทันทีเขาอยู่บนท้องฟ้าสำรวจไปทั่วทั้งคฤหาสน์ตระกูลหลิง และรอบๆ