บทที่ 1507 : ทวงหนี้

บทที่ 1507 : ทวงหนี้ “เฮ้อ..หลังจากฝึกฝนอยู่แต่ในโรงยิมตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ในที่สุดข้าก็ได้ออกมาเปิดหูเปิดตาเสียที!! มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากจริงๆ!!” ท่ามกลางความมืดมิดหลู่เหวินหลงใช้วิชาเท้าทองคำหมื่นลี้นำหน้าพี่น้องทั้งสิบเอ็ดคนไป และเวลานี้ทั้งหมดก็กำลังมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองปักกิ่ง หลังจากที่หลิงเสี่ยวกับหลิงหยุนกลับไปแล้วหลู่เหวินหลงก็ได้นำทีมพี่น้องทั้งสองกลุ่มออกไปปรึกษาหารือกัน และเป็นชุดแรกที่ออกนอกโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้ “พี่หลง..พี่จะพาพวกเราไปไหนงั้นรึ” เด็กหนุ่มร่างผอมที่กำลังตามมาติดๆนั้นเป็นผู้เอ่ยถามหลู่เหวินหลงด้วยความอยากรู้อยากเห็น.. “เขาเซียงซาน..” หลู่เหวินหลงเอ่ยตอบในขณะที่ยังคงวิ่งไปตามเส้นทางรกร้างว่างเปล่าซึ่งไร้ผู้คน.. “พี่หลง..พี่จะไปเขาเซียงซานทำไมกัน จะไม่เสียเวลาเปล่าหรอกรึ?!” ทันทีที่ได้ยินจุดหมายปลายทางที่หลู่เหวินหลงบอกเสียงบ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจก็ดังขึ้นทันที “พวกเจ้าจะไปรู้อะไร..คืนนี้เป็นคืนที่เขาเซียงซานนับว่างดงามที่สุด! ไปดูเสียหน่อยจะเสียหายอะไรมากมายเล่า” หลู่เหวินหลงอบรมสั่งสอนพี่น้องที่เอาแต่บ่นพึมพำ.. “งดงามแล้วยังไง!นี่สามทุ่มแล้ว.. ดึกดื่นค่ำมืดแบบนี้ ยังจะสามารถมองเห็นทิวทัศน์บนเขาเซียงซานได้งั้นรึ?! หากยังไม่เข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-9 ในยามค่ำคืนเช่นนี้ แม้แต่แสงสีแดงกับสีเหลืองก็ยังแยกไม่ออกเลยกระมัง?” “ที่นี่ใกล้กับตัวเมืองปักกิ่ง!” หลู่เหวินหลงเอ่ยออกมาแต่ดูเหมือนจะพูดกับตัวเองมากกว่าจะบอกคนอื่น และในใจกลับคิดว่าที่นี่ยังใกล้กับคฤหาสน์ตระกูลหลิงมากที่สุดด้วย.. เวลาสามทุ่มตรงทั้งหมดต่างก็ขึ้นไปบนยอดเขาเซียงซาน แต่ไม่มีผู้ใดมีอาการเหนื่อยหอบเลยแม้แต่น้อย “ช่างเป็นภาพที่งดงามยิ่งนัก!!”หลู่เหวินหลงยืนเอามือไขว้หลังพร้อมกับเอ่ยออกมา “พี่หลง..นี่พี่มองเห็นสีของใบไม้บนนี้จริงๆรึ!” พี่น้องสองสามคนที่ยืนอยู่ข้างๆหลู่เหวินหลงเอ่ยถามออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ.. “เจ้างั่ง!!ข้าไม่ได้พูดถึงสีของใบไม้ แต่กำลังพูดถึงภาพเมืองปักกิ่งในยามค่ำคืนต่างหากเล่า!”“…..”ทุกคนได้ฟังถึงกับกรอกตาไปมา..หลู่เหวินหลงไม่สนใจท่าทีของพี่น้องเขานั่งลงบนก้อนหินใหญ่พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “ความคิดเห็นที่พวกเจ้าเสนอมาแต่ละอย่าง ข้าฟังแล้วรู้สึกเสียหน้ายิ่งนัก!”“พี่หลง..ถ้าเช่นนั้นพี่มีความเห็นเช่นใดก็เอ่ยออกมาเลยดีกว่า!”หนึ่งในพี่น้องตอบโต้หลู่เหวินหลงทันที..“อย่าลืมว่าเวลานี้พวกเราไม่ได้อยู่ในแก๊งมังกรเขียวแล้ว..!ประการแรก.. ท่านอาจารย์ไม่ต้องการให้พวกเราไปฉกชิงสิ่งของของผู้อื่น และประการที่สองท่านอาจารย์สั่งไว้ว่าอย่าได้ไปสร้างปัญหา..”“คำสั่งของอาจารย์ทั้งสองข้อปิดหนทางที่คิดจะไปฉกชิงสิ่งของ..”คำพูดของหลู่เหวินหลงทำให้ทุกคนต่างก็นิ่งเงียบไปตามๆกันแต่แล้วใครคนหนึ่งก็ร้องตะโกนออกมาว่า“หรือพี่จะให้พวกเราไปหาซื้องั้นรึ”“เจ้าหุบปากไปเลย!”หลู่เหวินหลงร้องตะโกนตอบกลับไปทันทีเขายิ้มเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “ของขวัญวันเกิด.. ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งของเสมอไปไม่ใช่รึ!”“พี่หลง..พี่เลิกพูดอ้อมค้อมเสียทีจะได้หรือไม่ บอกมาเลยดีกว่าว่าจะให้พวกเราทำอะไรกันแน่?”หลู่เหวินยกมือขึ้นชี้ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองปักกิ่งซึ่งเวลานี้สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ พร้อมกับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ“ในเมืองปักกิ่งนี้มีผู้คนมากมายที่ยังคงเป็นหนี้ตระกูลหลิง ท่านอาจารย์ต้องการให้พวกเราไปทวงกลับคืนมาต่างหาก!”ทุกคนในที่นั้นได้แต่ตกตะลึง!หากหลิงหยุนอยู่ด้วยเวลานี้เขาจะต้องให้รางวัลหลู่เหวินหลงเป็นแน่ แต่น่าเสียดายที่เวลานี้หลิงหยุนมิได้อยู่ด้วย และเขาเซียงซานแห่งนี้ก็อยู่ห่างจากคฤหาสน์ตระกูลหลิงมากกว่าสิบกิโลเมตร จึงอยู่นอกเหนือรัศมีจิตหยั่งรู้ของเขา อีกทั้งเวลานั้น..ก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่หลิงหยุนอยู่ในสวนของหลิงลี่ และกำลังใช้เปลวไฟห้าธาตุหยิน–หยางชำระร่างกายให้กับหลิงลี่และเหล่ากุ่ยอยู่พอดี จึงมิมีเวลามาสนใจเรื่องภายนอกและหลังจากที่หลิงหยุนตัดสินใจที่จะปลดปล่อยศิษย์ทั้ง72 คน ซึ่งเสมือนกับหมาป่าให้ออกไปเพ่นพ่านแล้ว เขาก็มิได้สนใจว่าศิษย์ทั้ง 72 คนจะไปทำอะไรที่ใดบ้าง..