บทที่ 1509 : ร้อนใจ

บทที่ 1509 : ร้อนใจ “แกเป็นใคร” “พ่อของแกยังไงเล่า” ในบรรดาเด็กหนุ่มทั้งสิบสองคนนั้นหลู่เหวินหลงเป็นผู้ที่มีวรยุทธสูงส่งที่สุด เขาจึงไปถึงหลงเถิงวิลล่าก่อนคนอื่นๆ แต่แทนที่จะแอบเข้าไปในอาคารหลังใหญ่นั้น เขากลับเดินตรงไปที่ประตูทางเข้าหลักแทน และแน่นอนว่าด้านหน้าประตูทางเข้าหลักนั้นย่อมต้องมีคนคอยดูแลรักษาความปลอดภัยอยู่ แต่คนเหล่านั้นกลับไม่ใช่ผู้มีวรยุทธ และไม่ใช่นักรบตระกูลหลง แต่เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมืออาชีพซึ่งถูกฝึกฝนมาอย่างดี พวกเขาทั้งหมดจะทำหน้าที่รับผิดชอบความปลอดภัยของอาคารแห่งนี้ตลอด 24 ชั่วโมง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่นี่ทำงานกันอย่างเคร่งครัดมากด้านหน้าจะมีห้องควบคุม และมีเจ้าหน้าที่สองคนคอยเฝ้าดูกล้องวงจรปิดอยู่ตลอดเวลา ฉะนั้น การที่หลู่เหวินหลงและพี่น้องรวมสิบสองคนบุกเข้ามาอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ผู้ที่เฝ้าดูระบบกล้องวงจรปิดอยู่ภายในห้อง ย่อมต้องสามารถพบเห็นได้ในทันที “มีคนบุกเข้ามา!” หนึ่งในเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนที่ทำหน้าที่จับตามองกล้องวงจรปิดอยู่นั้นได้ร้องตะโกนออกมา แม้สีหน้าจะดูกังวล แต่ก็รีบเปิดสัญาณเตือนภัยทันที และเวลานี้สัญญาณเตือนภัยก็ได้ดังไปทั่วทั้งหลงเถินวิลล่า.. กริ๊ง..กริ๊ง.. แต่หลู่เหวินหลงกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวหรือว่าใส่ใจกับเสียงสัญญาณเตือนภัยนั่นเลยแม้แต่น้อย เขากระโดดตรงเข้าไปยืนอยู่หน้าห้องของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคน ก่อนจะกระโดดถีบประตูสองครั้ง และเมื่อประตูห้องเปิดออก เขาก็ได้ตรงเข้าชกใส่ร่างของพวกมันจนล้มลงทีละคน แต่กลับไม่ปิดสัญญาณเตือนภัย และปล่อยให้มันดังเช่นนั้นต่อไปเรื่อยๆ “เอาล่ะห้าคนมากับข้า ส่วนที่เหลือแยกย้ายกันออกเป็นสามกลุ่ม กลุ่มละสองคน คอยเฝ้าทางทิศใต้ ออก และตกไว้ให้ดี อย่าให้มีผู้ใดหนีออกไปได้อย่างเด็ดขาด!” ทางด้านทิศเหนือของอาคารแห่งนี้ไม่มีเจ้าหน้าที่คอยรักษาความปลอดภัยกลุ่มของหลงเหวินเข้ามาทางด้านนั้น หลิงอี๋และนักรบตระกูลหลิงอีกสองคน ก็ได้ซ่อนตัวอยู่ในป่าทางด้านเหนือของบ้านพักแห่งนี้ และหากมีผู้ใดหนีมาทางทิศนี้ แน่นอนว่าย่อมเท่ากับวิ่งเข้ากับดักดีๆนี่เอง “เอาล่ะ..พวกเจ้าห้าคนมากับข้า พวกเราเข้าไปคุยกับคนใหญ่คนโตของที่นี่กันดีกว่า!” หลู่เหวินหลงร้องตะโกนสั่งก่อนจะพาทุกคนกระโดดข้ามประตูใหญ่ที่ขวางหน้าเข้าไปด้านใน น้ำเสียงและท่าทางของเขาประหนึ่งผู้มีพลังอำนาจยิ่ง กริ๊ง!!! ในเวลานั้นเสียงสัญญาณเตือนภัยก็ยังคงดังขึ้นที่ชั้นสองและชั้นสามของอาคารแห่งนี้อย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกันก็มีเสียงปืนดังแทรกขึ้นมา แน่นอนว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของอาคารแห่งนี้ กำลังระดมยิงเข้าใส่หลู่เหวินหลงและพรรคพวก ปัง..ปัง..หลู่เหวินหลงใช้วิชามังกรพรางร่างที่เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วและยืดหยุ่นยิ่งนัก หลบคลื่นกระสุนชุดแรก ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนชั้นสามทันที“พวกมันมีปืนทุกคนระวังตัวด้วย!”หลู่เหวินหลงร้องตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดรำคาญยิ่งนักและในระหว่างที่ร้องตะโกนบอกพี่น้องคนอื่นๆนั้น ร่างของเขาก็ยังคงเคลื่อนที่ไปมาอย่างรวดเร็วไม่หยุด ทำให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบนชั้นสามถึงกับตกตะลึงเสียงของปืนที่กระหน่ำยิงชุดใหญ่นั้นดังนานอยู่สิบกว่าวินาทีแล้วจึงหยุดไป และเวลานี้ภายในหลงเถิงวิลล่าก็ได้ตกอยู่ในความเงียบสงัดยิ่งต้องพูดว่าตระกูลหลงอยู่อย่างสบายมานานเกือบสามสิบปีที่ไม่เคยมีผู้ใดกล้าหาเรื่องตระกูลหลง ทำให้หลงเถิงวิลล่าซึ่งอยู่ในพื้นที่กว้างใหญ่หลายพันตารางเมตรนี้ มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่ไม่มากนักด้วยฐานอำนาจที่แข็งแกร่งของตระกูลหลงซึ่งมีมายาวนานการที่จะมีคนภายนอกบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ซึ่งเป็นของตระกูลหลงเช่นนี้ จึงเป็นเรื่องที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดขึ้นมาก่อน พวกเขาคิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่าจะมีผู้ใดกล้าเข้ามาเหยียบจมูกตนเช่นนี้..หลังจากที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนับสิบของที่นี่ได้พากันวิ่งออกมาล้อมหลู่เหวินหลงและพวกไว้ แต่เพียงแค่ไม่ถึงหนึ่งนาที ก็ถูกหลู่เหวินหลงและพวกจัดการราบคาบ จนไม่มีผู้ใดกล้าวิ่งเข้ามาอีก“พี่หลงไม่มีใครกล้าเข้ามาอีกแล้วล่ะ!”เด็กหนุ่มร่างผอมที่มีฉายาว่าลิงผอมหันไปมองรอบตัวอย่างระมัดระวัง หลังจากเห็นว่าปลอดภัยดีแล้ว จึงได้ร้องตะโกนบอกหลู่เหวินหลงหลู่เหวินหลงเห็นท่าทีระแวดระวังของลิงผอมแล้วก็ได้แต่ทำเป็นหลับหูหลับตา ก่อนจะตะโกนสั่งว่า“เจ้าลงไปชั้นหนึ่งสำรวจให้ทั่วต้อนทุกคนให้ไปอยู่รวมกัน ข้าจะได้เจรจาได้สะดวกขึ้น!”หลงเถิงวิลล่าปลูกสร้างอยู่บนเขาลูกหนึ่งอาคารนี้มีอยู่ทั้งหมดห้าชั้น หากดูจากภายนอกก็จะเห็นเป็นเพียงแค่อาคารพื้นๆ ฉาบทาด้วยสีขาว ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเลยแม้แต่น้อย ซึ่งตรงข้ามกับภายในอาคารราวฟ้ากับเหวทุกๆชั้นภายในอาคารหลังนี้ล้วนถูกตกแต่งไว้อย่างหรูหราอลังการ อย่างหาที่ใดเปรียบไม่ได้ แต่ละห้องล้วนใหญ่โตโอ่โถง ภายในตกแต่งด้วยหยกและทองคำ ซึ่งดูงดงามล้ำเลิศยิ่งนัก การตกแต่งเช่นนี้เรียกได้ว่าเหนือกว่าโรงแรมห้าดาวใดๆเสียอีกหลู่เหวินหลงกับพี่น้องอีกห้าคนได้แยกย้ายกันไปสำรวจชั้นหนึ่ง และต้อนทุกคนไปรวมกันไว้ที่เดียว โดยไม่สนใจว่าคนพวกนั้นจะมีฐานะทางสังคมเช่นใด แต่ละคนล้วนมีสีหน้าหวาดกลัวตกใจ.. บางคนถึงกับกลัวจนปัสสาวะราดรดกางเกงจนส่งกลิ่นเหม็นก็มีหนึ่งในนั้นที่ถือปืนไว้ในมือและเป็นผู้ที่บุกเข้ามายิงเด็กหนุ่มทั้งหก แม้เวลานี้มือทั้งสองข้างของเขาจะกำลังสั่นอยู่เล็กน้อย แต่ดวงตาที่จ้องมองมานั้นกลับเป็นสายตาข่มขู่ เขากัดฟันกรอด และกำลังจ้องมองหลู่เหวินหลงผู้เป็นลูกพี่ ก่อนจะก้าวถอยหลังออกไปครึ่งก้าวคนผู้นี้ชื่อว่าจ้าวฉวนเป็นหัวหน้าและมีหน้าที่รับผิดชอบดูแลหลงเถิงวิลล่าแห่งนี้ หากเกิดอะไรขึ้นที่นี่ คนอื่นๆอาจหนีไปได้ แต่เขาเป็นคนเดียวที่จะต้องรับผิดชอบเต็มๆ และไม่อาจหนีไปไหนได้และเวลานี้เขาก็เข้าใจดีแล้วว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะใช้อาวุธปืนยิงพวกมันอีกแต่เพียงแค่ถือไว้เฉยๆเท่านั้น