บทที่ 1511 : ปล่อยให้เขาทำไป

บทที่ 1511 : ปล่อยให้เขาทำไป ทันทีที่หลงฮ่าวหลานได้รับรายงานเลือดในกายของเขาถึงกับเดือดพล่าน เขาทั้งโกรธและตกใจในคราเดียว ร่างที่สั่นเทิ้มนั้นมีแสงสว่างสีเขียวแผ่นซ่านออกมา แต่ไม่นานนักหลงฮ่าวหลานก็สามารถสงบสติลงได้ และกลับสู่ความเป็นปกติ หลังจากครุ่นคิดเพียงแค่เล็กน้อย เขาก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “คนของตระกูลหลิงบุกเข้ามาตอนกี่โมงแล้วบุกไปที่ไหนบ้าง พวกเจ้าพอรู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของพวกมันหรือไม่?” “เรียนท่านผู้นำตระกูลพวกมันบุกเข้ามาในราวสามทุ่มตรง โดยบุกไปที่หลงเถิงวิลล่าเป็นที่แรก แต่คนที่บุกเข้าไปนั้นไม่ใช่คนของตระกูลหลิง แต่เป็นนักเลงหัวไม้ที่เคยทำงานให้กับแก๊งมังกรเขียวมาก่อน หลิงหยุนพาลูกน้องทั้ง 72 คนมาจากจิงฉู และให้มาฝึกฝนวรยุทธอยู่ที่โรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้ของตระกูลหลิง” ตระกูลหลงนับเป็นตระกูลที่มีรากฐานแข็งแกร่งยิ่งนักทำให้มีสายและหน่วยข่าวกระจายอยู่ทั่ว จึงสามารถรายงานข่าวได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำเช่นนี้ แต่เรื่องที่หลงหยุนนำศิษย์ทั้ง72 คนมาจากจิงฉู และส่งไปอยู่กินฝึกฝนที่โรงยิมนั้น เขาก็มิได้จงใจปกปิดเป็นความลับแต่อย่างใด หลงฮ่าวหลานพยักหน้ารับรู้ดวงตาทั้งสองเป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง พร้อมกับเอ่ยถามออกไปว่า “ไม่ว่าพวกมันจะทำไปด้วยจุดประสงค์อะไรข้าคงต้องทำให้พวกมันรู้จักตระกูลหลงของเราบ้าง!” ตลอดระยะเวลามากกว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมาต้องบอกว่าความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหลงและตระกูลหลิงนั้น ค่อนข้างห่างเหินจากเดิมมาก เสาหลักของทั้งสองตระกูลต่างก็ตัดขาดการไปมาหาสู่ลงอย่างสิ้นเชิง แต่ถึงอย่างนั้น ทั้งสองตระกูลต่างก็เป็นตระกูลใหญ่ด้วยกันทั้งคู่ ย่อมต้องให้หน้าซึ่งกันและกัน แต่หากทั้งสองตระกูลต่างเป็นตระกูลเล็กๆที่มิมีผู้ใดให้ความสนใจ ก็คงต้องปะทะกันไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นพรุ่งนี้ก็เป็นวันเกิดของหลิงเสี่ยว เหตุใดตระกูลหลิงยังเลือกที่จะมีเรื่องกับตระกูลหลงในช่วงเวลามงคลเช่นนี้ “เรียนท่านผู้นำตระกูลเด็กหนุ่มที่บุกรุกหลงเถิงวิลล่าประกาศว่า พวกเขาจะมาทวงหนี้ให้กับตระกูลหลิง” “…” หลงฮ่าวหลานถึงกับนิ่งอึ้งไป.. ทวงหนี้ให้กับตระกูลหลิง! หากจะพูดไปทั่วทั้งประเทศจีน คงจะมิมีผู้ใดเข้าใจความหมายของคำพูดประโยคนี้ได้ดีไปกว่าหลงฮ่าวหลานเป็นแน่ เมื่อเกือบยี่สิบปีก่อนหน้านี้เพราะเรื่องของหลิงเสี่ยวและหยินชิงเฉวียน ทำให้คนตระกูลถูกสังหารตายเกือบทั้งหมด และหลังจากที่พรรคมารนำตัวหยินชิงเฉวียนกลับไปนับแต่นั้นมา กิจการทั้งหมดที่เคยเป็นของตระกูลหลิงกว่า 60% ก็ได้ตกไปอยู่ในมือของหลงฮ่าวหลาน.. กิจการเหล่านั้นมีทั้งธุรกิจน้ำมันก๊าซ สื่อสาร การเงิน อสังหาริมทรัพย์ และอีกมากมายหลายอย่าง ซึ่งครอบคลุมอุตสาหกรรมสิบกว่าชนิด เรียกได้ว่าเป็นเนื้อก้อนโตที่ผู้ได้ไปถึงกับอิ่มหมีพลีมันเลยทีเดียว! แต่เนื้อก้อนโตถึงเพียงนั้นหลงฮ่าวหลานกลับมิต้องเสียเงินแม้แต่หยวนเดียว นั่นเพราะทั้งหมดนั้นตระกูลหลิงเป็นฝ่ายที่เสนอตัวยกให้เอง! ดังคำพูดว่า..อยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่นจำเป็นต้องก้มหัว! การที่ตระกูลหลิงอยู่รอดมาได้เกือบยี่สิบปีนั้น จำเป็นต้องอาศัยผู้อื่น ซึ่งไม่ต่างจากตระกูลหลี่ในทุกวันนี้ แต่เวลานี้..หลงฮ่าวหลานรู้ดีกว่าใครๆว่า ตระกูลหลิงมีหลิงหยุนเพียงแค่คนเดียว ก็สามารถนำพาตระกูลหลิงให้ขึ้นสู่จุดสูงสุดได้โดยที่ผู้ใดก็มิอาจขัดขวางได้ ในอดีต..เรื่องของหลิงเสี่ยวนั้น เป็นเพราะหลงฮ่าวหลานแอบใส่ไฟอย่างลับๆ จนเกิดความขัดแย้งบานปลายใหญ่โต และตระกูลหลงก็รอรับผลประโยชน์จากข้อขัดแย้งนี้ แต่เวลานี้ตระกูลหลิงได้กลับมาผงาดขึ้นอีกครั้งแล้ว จึงได้เวลาที่หลิงหยุนจะต้องตามทวงหนี้จากทุกคนคืนเมื่อคิดได้ว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของหลิงเสี่ยวการที่หลิงหยุนลงมือในคืนนี้จึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล!แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือหลิงหยุนกลับไม่ลงมาจัดการด้วยตัวเอง และไม่มีแม้แต่คนของตระกูลหลิงแม้แต่คนเดียว มีเพียงแค่เด็กหนุ่มในวัยสิบเจ็ด หรือสิบแปดปีเท่านั้น!หากตระกูลหลงไม่ตอบโต้กลับในทันทีและรอที่จะเจรจากับตระกูลหลิงต่อไป ตระกูลหลิงก็สามารถทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และปฏิเสธได้ เพราะเด็กหนุ่มเหล่านั้นล้วนแล้วแต่มิมีใครแซ่หลิง! แต่หากตระกูลหลงตัดสินใจที่จะตอบโต้เด็กหนุ่มเหล่านั้นกลับไปอย่างรุนแรงแล้วล่ะก็เชื่อว่าบรรดาเสาหลักของตระกูลหลิง รวมทั้งหลิงหยุนที่เอาแต่ใจ จะต้องบุกมาตระกูลหลงพร้อมกันเป็นแน่ และเมื่อถึงเวลานั้น ตระกูลหลงก็จะมีแต่พ่ายแพ้และพ่ายแพ้!“คิดไม่ถึงจริงๆว่าเจ้าเด็กพวกนั้นจะกล้าบุกรุกตระกูลหลงของข้าเช่นนี้!”หลงฮ่าวหลานคิดแล้วก็ได้แต่ปวดใจอย่างไม่สามารถอธิบายได้เวลานี้เขาคิดไม่ออกว่าจะแก้ไขสถานการณ์เช่นไรดี!แต่สิ่งหนึ่งที่หลงฮ่าวหลานมั่นใจก็คือว่าจุดประสงค์ของหลิงหยุนในครั้งนี้ ก็เพื่อล้างความอัปยศให้กับหลิงเสี่ยวผู้เป็นพ่อ และเพื่อสร้างแรงสั่นสะเทือนให้ทั่วทั้งปักกิ่ง หรืออาจจะทั่วทั้งประเทศ!คืนนี้..หลิงหยุนมิได้เพียงแค่กลับมาทวงสิ่งที่เคยเป็นของตระกูลหลิงคืน แต่เขายังทำเพื่อแก้แค้นแทนพ่อ และล้างความอัปยศ คืนฐานะและหน้าตาให้กับตระกูลหลิงอีกด้วย! พรึบ..พรึบ..แต่ในระหว่างที่หลงฮ่าวหลานกำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเหล่านักรบตระกูลหลงในชุดดำก็ปรากฏตัวขึ้นอีกหลายคน“รายงานท่านผู้นำตระกูลเวลานี้โรงแรมหลงฮัวมีคนบุกยึด..”“รายงานท่านผู้นำตระกูลเวลานี้คฤหาสน์หลงเซียงได้ถูกคนล้อมไว้แล้ว..”“รายงาน…”หลังจากที่ได้รายงานให้กับหลงฮ่าวหลานรู้แล้วนักรบตระกูลหลงหลายคนก็ได้ประกาศตัวพร้อมสู้ตาย..“ท่านผู้นำตระกูลจ้าวอู่พร้อมสู้ตายเพื่อท่าน!”“จ้าวจิ่วก็พร้อมสู้ตายเช่นกัน!”“ท่านผู้นำตระกูลได้โปรดสั่งการเถิด..”นักรบตระกูลหลงทุกคนมิได้ใช้แซ่หลงแต่พวกเขาทั้งหมดจะใช้แซ่จ้าวแทน.. หลังจากที่ได้ฟังรายงานจากนักรบตระกูลหลงคนแล้วคนเล่าในที่สุดหลงฮ่าวหลานก็ร้องตะโกนออกมาด้วยความโมโห“พวกเจ้าหุบปากให้หมด!”“พวกมันสังหารผู้ใดตายหรือไม่”หลงฮ่าวหลานเอ่ยถามต่อทันที“เด็กหนุ่มพวกนั้นมิได้ลงมือสังหารผู้ใดเพียงแต่เกิดการปะทะกันและได้รับบาดเจ็บเท่านั้น! พวกเขาประกาศว่าจะไม่จับกุม ไม่ทำร้าย เว้นแต่ใครที่ขัดขืนเท่านั้น!”หลงฮ่าวหลานเชื่อว่าหลิงหยุนต้องกลับมาปักกิ่งแล้ว และเวลานี้ก็ต้องอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลหลิงแล้วเป็นแน่!ท่ามกลางเสียงหนวกหูหลงฮ่าวหลานก็กำลังใคร่ครวญ และสามารถคาดการได้อย่างแม่นยำ และหากหลิงหยุนอยู่ปักกิ่ง คืนนี้ตระกูลหลงคงต้องเสียเปรียบแน่..หลงฮ่าวหลานก้มศรีษะลงเล็กน้อยพร้อมกับจ้องมองเหล่านักรบตระกูลหลงที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย