บทที่ 1516 : ประกาศความแข็งแกร่ง แต่ไม่โอ้อวด!

บทที่ 1516 : ประกาศความแข็งแกร่ง แต่ไม่โอ้อวด! แม้ว่าหลิงเย่วจะเอ่ยชักชวนแต่หลิงหยุนก็ปฏิเสธที่จะไปดูสถานที่ และตรวจความเรียบร้อยของการจัดงานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้ นั่นเพราะเรื่องแบบนี้ ทั้งหลี่จวิ้นหัวและต่งซานชวนล้วนแล้วแต่เก่งกว่าเขาทั้งคู่ หลิงเย่วเองก็ไม่คะยั้นคะยอ และปล่อยให้หลิงหยุนเตรียมตัวรับมือกับสถานการณ์ในวันพรุ่งนี้ไป สำหรับงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของหลิงเสี่ยวในวันพรุ่งนี้นั้นแม้ว่าจะเป็นงานที่ยิ่งใหญ่อย่างมาก เรียกได้ว่าต้องเป็นผู้ที่ร่ำรวยและมีอำนาจบารมีเท่านั้น จึงจะสามารถมาร่วมงานนี้ได้ แต่สิ่งเหล่านั้นยังไม่สำคัญสำหรับหลิงหยุนเท่าวัตถุประสงค์ หรือแก่นของงาน และหลิงหยุนก็ได้ทำสำเร็จตั้งแต่ในคืนนี้แล้ว.. สองตระกูลใหญ่อย่างตระกูลหลงกับตระกูลเย่ถูกบดขยี้ง่ายดายเช่นนี้แน่นอนว่าตระกูลหลิงได้เรียกทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยสูญเสียไปในอดีตกลับคืนมาได้แล้ว และเป็นการประกาศว่า ตระกูลหลิงได้กลับมาเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของประเทศนี้แล้ว แม้ค่ำคืนนี้จะมีหลายคนประเทศที่ยังคงนอนหลับไหลแต่ก็มีอีกหลายคนที่มีคุณสมบัติพอ และได้ล่วงรู้ข่าวคราวนี้ พวกเขาจึงได้ทำการประเมินความแข็งแกร่ง และฐานะของตระกูลหลิงใหม่อีกครั้ง ทุกคนต่างก็รู้ว่าทางเลือกในวันข้างหน้าของพวกเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว และในคืนนี้หลิงหยุนก็มีสิ่งที่ต้องทำอยู่มากมาย.. หลิงหยุนตรงไปยังสวนชั้นที่หกของคฤหาสน์ตระกูลหลิงจ้องมองหลิวเทวะวิญญาณสีเขียวซึ่งเป็นมรดกตกทอดของตระกูล เวลานี้..หลิงหย่งไม่อยู่ที่นั่น และได้หายออกไปจากบ้านตระกูลหลิงแล้ว เขาออกไปหลังจากที่เหล่ากุ่ยได้กลับมารายงานเรื่องต่างๆให้หลิงหยุนรู้ และทั้งคู่ก็ได้ออกไปพร้อมกัน นี่เป็นช่วงเวลาที่ตระกูลหลิงเจิดจรัสที่สุด แน่นอนว่าหลิงหย่งไม่อาจทนนั่งฝึกฝนวิชาต่อไปได้ เขาต้องการออกไปดูความรุ่งโรจน์ของตระกูลหลิงด้วยตาตัวเอง จึงได้ตามเหล่ากุ่ยไป หลิวเทวะวิญญาณต้นนี้คือต้นที่หลิงหยุนกับโม่วู๋เตานำออกไปเสาะหาพลังหยิน หลังจากนั้นจึงนำกลับมาปลูกไว้ที่สวนภายในบ้าน เพื่อให้ปลดปล่อยพลังเสวียนหวงที่จำเป็นต่อการฝึกออกมา ส่วนหลิวเทวะวิญญาณอีกต้นซึ่งหลิงหยุนนำออกมาใช้ปกป้องตนเองเมื่อครั้งรับทัณฑ์สวรรค์ที่ทะเลจีนตะวันออกนั้น หลังจากที่ถูกสายฟ้าเทวะซัดใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า และได้ดูดซับเอาพลังสายฟ้าธาตุไม้ที่บริสุทธิ์เข้าไปอย่างมากมาย จึงเกิดการเปลี่ยนแปลง และเติบใหญ่ไปไกลกว่าต้นนี้มาก หลิวเทวะวิญญาณตรงหน้าเขาเวลานี้มีความสูงราวสี่เมตรและเป็นสีเขียวสุกสว่างไปทั้งต้น เวลานี้กิ่งก้านใบของมันก็โบกสะบัดไปมา ราวกับกำลังทักทายต้อนรับการมาเยือนของหลิงหยุน “ขอบใจเจ้ามาก!” หลิงหยุนยื่นมือไปสัมผัสหลิวเทวะอย่างอ่อนโยนพร้อมกับเอ่ยออกมาเมื่อสัมผัสได้ถึงปราณเสวียนหวงที่แผ่ซ่านออกมา กิ่งก้านของหลิวเทวะโบกไหวไปมา.. จากนั้นผืนดินในบริเวณใกล้เคียงก็ค่อยๆอ่อนตัวลง และสั่นไหวราวกับคลื่น แล้วหลิวเทวะวิญญาณก็ค่อยๆลอยขึ้น หลิงหยุนจึงเรียกเข้าไปเก็บไว้ในแหวนจักรวาลของตน หลังจากที่หลิงหยุนหยุดใช้วิชาใต้ปฐพีแล้วผืนดินที่อ่อนยวบยาบสั่นไหวเป็นคลื่นนั้น ก็หยุดนิ่ง และกลายเป็นผืนดินที่แข็งดังเดิม ราวกับว่ามิเคยมีสิ่งใดเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ หลิงหยุนยังไม่จากไปไหนเขาใช้วิชาพฤกษาขจีเร่งการเติบโตของสมุนไพรต่างๆภายในสวนชั้นที่หก และภายในเวลาเพียงแค่ครึ่งนาที สมุนไพรทั้งหมดล้วนเติบโตเต็มวัย เป็นเพราะพลังสายฟ้าธาตุไม้ที่หลิงหยุนได้รับที่ทะเลจีนตะวันออกทำให้วิชาพฤกษาขจีของหลิงหยุนพัฒนาเข้าสู่ขั้นที่เจ็ดได้ในทันที และเป็นขั้นที่เพียงแค่คิดดอกไม้ก็เบ่งบานได้หลิงหยุนได้ใช้วิชาพฤกษาขจีเร่งสมุนไพรพลังชีวิตต่างๆภายในสวนให้เติบโตได้อย่างรวดเร็ว และเวลานี้สมุนไพรที่โตเต็มไว ก็ได้ปลดปล่อยพลังชีวิตออกมาอย่างมากมายหลังจากที่สมุนไพรต่างๆโตเต็มวัยแล้วหลิงหยุนจึงได้ทำการแยกประเภทออกเป็นกลุ่มทันที บ้างเป็นสมุนไพรดอกไม้ บ้างเป็นผลไม้ และบ้างก็เป็นใบ แต่ทุกต้นล้วนถูกหลิงหยุนใช้พลังจิตที่แข็งแกร่งของตนเอง ถอนเข้าไปเก็บไว้ในแหวนจักรวาลจากนั้นหลิงหยุนก็ได้ทำการปรับผืนดิน และเริ่มหว่านเมล็ดสมุนไพรลงไปใหม่ จากนั้นจึงใช้วิธีเดิมทำให้สวนชั้นที่หกเต็มไปด้วยสมุนไพรดังเดิมกา..กา..หลังจากที่หลิงหยุนเก็บหลิวเทวะวิญญาณเข้าไปในแหวนของตนแล้วอีกาทองคำที่เคยอาศัยเกาะอยู่เป็นประจำ จึงได้บินวนอยู่บนศรีษะของหลิงหยุน พร้อมกับร้องเสียงดังหลิงหยุนเงยหน้าขึ้นมองยิ้มๆก่อนจะขู่มันไปว่า “เจ้าไปเล่นที่อื่นก่อน พรุ่งดึกๆจึงค่อยกลับมา หาไม่แล้วข้าจะจับเจ้าถอนขน และเอาเนื้อมากินเสีย!”กา..กา..อีกาทองคำกรีดร้องพร้อมกับกระพือปีกพะเยิบๆหนีขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อนจะหายลับตาไปอย่างรวดเร็วหลิงหยุนจ้องมองท่าทางตื่นตระหนกตกใจของอีกาทองคำแล้วก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างนึกขัน จากนั้นจึงนั่งลงขัดสมาธิกับพื้น และเริ่มดูดซับเอาพลังชีวิตที่หนาแน่นเข้าไปในร่างพรึบ..หลิงหยุนปลดปล่อยกระแสวนหยิน–หยางออกจากร่างและเวลานี้กระแสวนขนาดใหญ่ก็ได้หมุนวนล้อมรอบร่างของหลิงหยุนไว้ตรงกลาง และดูดเอาพลังชีวิตทั่วทั้งคฤหาสน์ตระกูลหลิงเข้าไปอย่างรวดเร็ว แล้วจึงแปรเปลี่ยนพลังชีวิตที่ดูดเข้าไปนั้น ให้เป็นพลังหยินและหยางเข้าสู่ร่างกายของหลิงหยุนต่อไป“ค่ายกลหลุมพลังสามารถดูดเอาพลังชีวิตจากที่ต่างๆเข้ามาเก็บไว้ได้อย่างมากมายทีเดียว หลังจากดูดซับเข้าไปเกือบหมด ข้าสามารถกลั่นเสินหยวนกลับคืนได้ถึงแปดสิบส่วน หลังจากที่ได้ใช้ไปในเผ่าเหมี่ยวเจียงตลอดทั้งวัน”หลิงหยุนพยักหน้าอย่างพึงพอใจเวลานี้จุดซือไห่เสินหยวนเกือบจะเต็มจุดซือไห่ของเขาแล้ว มีอยู่ไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้านเจ็ดแสนหยดเลยทีเดียว เรียกได้ว่ามากพอที่จะรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดคิดได้อย่างแน่นอนงานวันเกิดของหลิงเสี่ยวในวันพรุ่งนี้หลิงหยุนไม่อาจปล่อยให้เกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นได้แน่ และผู้ใดก็ตามที่กล้ามาสร้างปัญหา เขาจะไม่ปล่อยให้มันผู้นั้นมีโอกาสได้กลับไปโดยเด็ดขาดหลังจากนั้นแขนข้างซ้าย และนิ้วทั้งห้าของหลิงหยุนก็เริ่มขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวอีกครา..ลูกเหล็กขนาดใหญ่ที่วางเรียงรายอยู่ตามจุดต่างๆภายในบ้านตระกูลหลิงก็ค่อยๆลอยขึ้นกลางอากาศ และเคลื่อนมาอยู่บริเวณเหนือศรีษะของหลิงหยุน จากนั้นหลิงหยุนจึงเรียกลูกเหล็กทั้งหมดกลับเข้าไปในแหวนจักรวาลของตนภายในเวลาเพียงแค่ประเดี๋ยวเดียวหลิงหยุนก็ได้ถอนค่ายกลหลุมพลัง ค่ายกลนวสังหาร ค่ายกลวรหก และค่ายกลอื่นๆภายในบ้านออกจนหมดและเพียงแค่สิบนาทีพลังชีวิตภายในบ้านตระกูลหลิงก็ได้มลายหายไป เมื่อค่ายกลต่างๆถูกถอนออกจนหมดเช่นนี้ บ้านตระกูลหลิงจึงไม่ต่างจากคฤหาสน์หลังใหญ่ธรรมดาทั่วไปเท่านั้นเอง