บทที่ 1517 : ข้าวใหม่ปลามันอีกครา

บทที่ 1517 : ข้าวใหม่ปลามันอีกครา “เช่นนั้นลูกขอตัว..” หลิงหยุนไม่รอช้ารีบร่ำลาหลิงเสี่ยวในทันที จากหลิงหยุนก็ได้เดินออกจากห้องบรรพชนตระกูลหลิง และหายวับไปจากบริเวณนั้นทันที พรึบ.. ร่างของหลิงหยุนมาปรากฏอีกครั้งภายในสวนชั้นที่สามเขาค่อยๆก้าวเท้าเดินเข้าไปหยุดอยู่หน้าบ้าน ก่อนจะใช้พลังจิตเคลื่อนก้อนหินสร้างเป็นค่ายกลสกัดดวงจิตขนาดเล็กไว้รอบบ้าน เพื่อมิให้ผู้ใดสามารถใช้จิตหยั่งรู้สำรวจเข้าไปด้านในได้ การที่หลิงหยุนทำเช่นนี้หาใช่เพราะเห็นสมาชิกตระกูลหลิงเป็นคนนอก แต่เขายังจดจำคืนวันหมั้นหมายระหว่างเขากับเกาเฉินเฉินได้ดี เสียงร้องของพวกเขาทั้งคู่ในคืนนั้น ได้สร้างปัญหาตามมามากมาย ครั้งนี้หลิงหยุนจึงไม่ลืมที่จะสร้างค่ายกลปกปิดไว้ หาไม่แล้ววันรุ่งขึ้น เกาเฉินเฉินคงจะต้องเขินอายจนมิกล้าออกนอกบ้านเป็นแน่! บทเรียนในครั้งนั้นหลิงหยุนไม่มีวันลืมได้เป็นแน่! “หลิงหยุนนี่เจ้ากลับมาแล้วหรือ” ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออกใบหน้างดงามของเกาเฉินเฉินก็สดใสขึ้นมาทันที ดวงตาคู่นั้นของนางบ่งบอกถึงความสุขยิ่ง สำหรับเกาเฉินเฉินแล้วการกลับเข้าตระกูลหลิงของหลิงหยุน ยังมิถือเป็นการกลับบ้านอย่างแท้จริง นั่นเป็นเพียงแค่การกลับมาเยี่ยมเยียนครอบครัวเท่านั้น แต่การที่หลิงหยุนกลับเข้าบ้านต่างหาก ที่นางจะรู้สึกว่าเขาได้กลับมาบ้านแล้วอย่างแท้จริง “อืมม..กลับมาแล้ว!” หลิงหยุนอ้าแขนทั้งสองข้างโอบกอดร่างของเกาเฉินเฉินไว้ทันที ทั้งคู่โอบกอดกันอย่างแนบแน่นใกล้ชิดต่างคนต่างรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิในร่างกายที่สูงขึ้น และหัวใจที่เต้นถี่และรุนแรงขึ้นของอีกฝ่าย ต่างฝ่ายต่างปลอบประโลมกันให้หายเจ็บปวด จากการที่ต้องคิดถึงและโหยหากันมานาน “ความจริงเจ้าน่าจะบอกข้าล่วงหน้าว่าเจ้าจะกลับมา ข้าจะได้อยู่รอเจ้าที่บ้าน” หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ในที่สุดเกาเฉินเฉินก็ดิ้นหลุดจากอ้อมกอดของหลิงหยุน นางเงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมกับตำหนิทันที “หากข้าบอกเจ้าก่อนเจ้าก็ไม่ตื่นเต้นน่ะสิ!” หลิงหยุนเอ่ยตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“โทรศัพท์มือถือก็สร้างปัญหาน่าปวดหัวให้ข้ามากมาย ข้าจึงมิอยากจะใช้มันอีกแล้ว” “ข้ารู้น่า!”เกาเฉินเฉินเอ่ยตอบพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ “เจ้าคงเกรงว่ามันจะกินเวลาฝึกฝนของเจ้าสินะ” “เจ้าช่างฉลาดนัก!”หลิงหยุนยิ้มกว้างพร้อมกับบอกเกาเฉินเฉินด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ“เวลานี้ ทั่วทั้งประเทศจีน ทั้งเหนือจรดใต้ ตะวันออกจรดตะวันตก ภายในระยะทางกว่าห้าพันกิโลเมตร ข้าสามารถเหาะไปได้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง..”“ห๊ะ!!เร็วถึงเพียงนั้นเชียวรึ!!”เกาเฉินเฉินร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ!หลิงหยุนมิได้โอ้อวดเกินจริงแต่อย่างใดสองสามวันก่อนหน้านี้ที่หลิงหยุนเหาะจากจิงฉูไปหมู่บ้านบ้านเหมี่ยวนั้น ระยะทางหนึ่งพันสี่ร้อยกิโลเมตร เขายังใช้เวลาเพียงแค่สิบนาที ฉะนั้นแล้ว ระยะทางเจ็ดพันกิโลเมตร เขาก็ใช้เวลาเพียงแค่ห้าสิบนาทีเท่านั้นอีกทั้งก่อนหน้านั้นเขาก็พาเหมี่ยวเสี่ยวเหมาเหาะไปพร้อมกันด้วย หากเขาเหาะไปคนเดียวแล้วล่ะก็ ระยะทางห้าพันกิโลเมตรในหนึ่งชั่วโมงนั้น เขามิจำเป็นต้องเหาะไปด้วยกำลังสูงสุดของตนเองด้วยซ้ำ“….” เกาเฉินเฉินถึงกับนิ่งอึ้งไปและค้างอยู่ในท่าเดิมเช่นนั้นครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็ปรบมือด้วยความดีอกดีใจ พร้อมกับร้องตะโกนเสียงดัง“หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเจ้าก็ไป ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ใดของประเทศนี้ ก็สามารถกลับมาบ้านได้ทุกวันสินะ!”หลิงหยุนจ้องมองใบหน้าของเกาเฉินเฉินพร้อมกับยิ้มขื่นก่อนจะรีบอธิบายต่อว่า “การเหาะไปตามที่ต่างๆนั้น จำเป็นต้องใช้เสินหยวนในการเร่งความเร็ว หากทำเช่นนั้นจะมิเป็นการทรมานตนเอง และใช้เสินหยวนไปอย่างเปล่าประโยชน์หรอกรึ”และความจริงก็เป็นเช่นนั้นแม้แต่นกที่บินอยู่บนท้องนภา ยังต้องใช้พละกำลังของร่างกาย ประสาอะไรกับมนุษย์ที่เหาะอยู่บนท้องนภาเล่า..“เอิ่ม..”เกาเฉินเฉินถึงกับนิ่งอึ้งไปและเห็นว่าคำพูดของหลิงหยุนนั้นมีเหตุมีผล หากเขาต้องเหาะกลับไปกลับมาเช่นนี้ทุกวัน ความสุขเล็กน้อยของตนคงต้องมีมูลค่ามหาศาล และมีต้นทุนที่สูงยิ่ง!เกาเฉินเฉินเองก็เดินอยู่บนเส้นทางบ่มเพาะพลังนางจึงเข้าใจได้เป็นอย่างดีว่า การจะกลั่นเสินหยวนสักหยดนั้นเป็นเรื่องที่ยากเย็นยิ่ง และกว่าที่หลิงหยุนจะฝึกฝนมาจนถึงขั้นนี้ได้นั้น ย่อมมิใช่เรื่องง่ายเลย หลังจากใคร่ครวญ นางก็ยิ่งเข้าใจหลิงหยุนมากขึ้นเมื่อคิดได้เช่นนี้เกาเฉินเฉินก็ถึงกับหน้าแดงก่ำ นางก้มหน้าลงด้วยความเขินอายพร้อมกับเอ่ยเสียงเบา“ข้าไม่อดทนและคิดถึงแต่ความต้องการของตนเองมากจนเกินไปสินะ..”“เอาล่ะ..เช่นนั้นก็รีบเข้าห้องนอนกันดีกว่า!!”ระหว่างที่เอ่ยออกไปนั้นหลิงหยุนก็โน้มตัวลงช้อนร่างของเกาเฉินเฉินขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน แล้วรีบเดินเข้าไปในห้องนอนทันที เกาเฉินเฉินตาโตเมื่อหลิงหยุนวางร่างของตนลงบนเตียงพร้อมกับกระซิบเสียงเบา “ยิ่งห่างกันไกล ก็จะยิ่งเหมือนข้าวใหม่ปลามัน..”“รีบๆพักผ่อนกันดีกว่าพรุ่งนี้ยังมีอะไรให้ทำอีกมากมาย..” หลิงหยุนจ้องมองเรือนร่างของเกาเฉินเฉิน พร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข“เดี๋ยวก่อน..”��