บทที่ 1518 : หาเหาใส่หัว

บทที่ 1518 : หาเหาใส่หัว ในราวห้าโมงเย็นหลิงหยุนก็ได้แยกกับถังเมิ่งและคนอื่นๆ หลังจากที่เขากลับมาจากเผ่าเหมี่ยวเจียงแล้ว ก็เหาะกลับปักกิ่งต่อโดยไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วง แต่กลับเป็นถังเมิ่งที่เริ่มตระเตรียมการจนวุ่นวาย ถังเมิ่งไม่ไปปักกิ่งงั้นหรือ แทบไม่ต้องสงสัยเขาย่อมต้องไปแน่! แต่ไม่ได้ไปพร้อมหลิงหยุนในคืนนั้นเขาพาเหออวี้ฉงบินจากกุ้ยโจวไปจิงฉู แต่ระหว่างที่รอเหออวี้ฉงเก็บของนั้น ถังเมิ่งก็ได้โทรบอกเหมี่ยวเสี่ยวเหมาเรื่องานวันเกิดของหลิงเสี่ยวที่จะจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้ แต่เหมี่ยวเสี่ยวเหมากลับแสดงอาการลังเลก่อนจะตอบถังเมิ่งกลับไปว่า เธอไม่สะดวกที่จะไป เพราะหลิงหยุนเพิ่งกลับไป และทิ้งงานไว้ให้เธอทำอีกมากมาย ถังเมิ่งได้แต่คิดในใจว่าทันทีที่เหมี่ยวเสี่ยวเหมาทราบข่าว นางควรต้องตอบรับอย่างไม่ลังเลต่างหาก เพราะหลายวันที่ผ่านมานั้น หลิงหยุนได้เดินทางมาไปช่วยสะสางปัญหาเรื่องท่านย่า และท่านปู่ของเธอ แล้วก็อีกหลายๆเรื่อง เหตุผลเพียงแค่นี้ก็ควรต้องให้เหมี่ยวเสี่ยวเหมาไม่อาจปฏิเสธได้แล้วแต่ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ถังเมิ่งจึงได้แต่ตอบกลับไปว่า “ไม่เป็นไรถ้าอย่างนั้นผมก็จะกลับไปรับท่านป้าจินเหยียว และคนอื่ที่จิงฉู” ถังเมิ่งนั่งเครื่องบินส่วนตัวกลับไปจิงฉูพร้อมกับเหออวี้ฉงโดยมีหวังชงเซียวและแวมไพร์ทั้งห้าติดตามอารักขาไปด้วย แล้วทั้งหมดก็กลับถึงจิงฉูด้วยความปลอดภัย “ท่านป้าจินเหยียวต้องไปด้วยแน่ๆ” “พี่เม่ยเฟิงก็คงไม่พลาดเช่นกัน..” “หนิงน้อยแล้วก็เหยาลู่ด้วย..” “อ่อ..เรื่องสำคัญแบบนี้ฉันคงต้องถามพ่อกับลุงหลี่ด้วยว่าต้องการจะไปด้วยมั๊ย..” “เอ่อ..ยังมีคนใหญ่คนโตในตลาดค้าของเก่าอีก…” งานเลี้ยงฉลองวันเกิดของหลิงเสี่ยวนับเป็นเรื่องที่หลิงหยุนให้ความสำคัญอย่างมาก ถังเมิ่งรู้สึกผิดที่มิได้มีส่วนร่วมในการช่วยงาน จึงต้องการชดเชยให้ ด้วยการระดมคนสำคัญของหลิงหยุนจากจิงฉูไปที่ตระกูลหลิง แต่สิ่งที่ถังเมิ่งคาดคิดไว้นั้นกลับไม่ได้เป็นอย่างที่เขาวาดภาพไว้ และนั่นทำให้เขานึกแปลกประหลาดใจยิ่งนัก! “ไม่ไป!” “ไม่ไป!”“ไม่ไป!”ถังเมิ่งโทรหาคนสำคัญของหลิงหยุนติดต่อกันถึงสามคนแต่ทุกคนต่างก็ปฏิเสธเขากลับมาในทันที และทั้งสามคนที่ว่าก็คือเฉิงเม่ยเฟิง เหยาลู่ และเสี่ยวเม่ยหนิงเป็นไปได้ยังไงกันนี่ถ้าทุกคนไม่ไปกันหมด แล้วฉันจะกลับมาจิงฉูทำไมกัน?! เฉิงเม่ยเฟิงให้เหตุผลว่างานยุ่งมาก!เหยาลู่ให้เหตุผลว่าคุณสมบัติของตนเองไม่เหมาะสมที่จะไปร่วมงานสำคัญเช่นนี้!ส่วนเสี่ยวเม่ยหนิงนั้นกลับย้อนถามถังเมิ่งว่า หากหลิงหยุนต้องการให้เธอไป เหตุใดหลิงหยุนจึงไม่โทรบอกเธอเองหลังจากถูกหญิงสาวทั้งสามคนปฏิเสธติดต่อกันเช่นนี้ถังเมิ่งก็เริ่มมีอาการจิตตก และแทบอยากจะร้องไห้ออกมา เขารู้สึกงุนงงและประหลาดใจอย่างมาก งานสำคัญอย่างวันเกิดของหลิงเสี่ยวเช่นนี้ แต่ผู้หญิงของหลิงหยุนทั้งสามคน กลับปฏิเสธและเห็นเรื่องอื่นสำคัญกว่า!หากหญิงสาวทั้งสามคนไม่ยอมไปกับตนด้วยไม่เท่ากับว่าเขามากลับมาจิงฉูเสียเที่ยวหรอกหรือ หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ เขาคงเลือกที่จะนั่งเครื่องบินส่วนตัวบินตรงจากกุ้ยโจวไปปักกิ่งเสียจะดีกว่า!“โอกาสดีๆอย่างนี้ทำไมสาวๆถึงไม่ต้องการกันนะ เพราะอะไรกัน?” ระหว่างทางที่นั่งรถกลับมานั้นถังเมิ่งได้แต่นั่งจ้องมองโทรศัพท์มือถือของตนเอง สีหน้าของเขาผิดหวัง เศร้าหมองและโกรธเกรี้ยว จนไม่คิดที่จะโทรหาใครอีกเลย“ไปหาป้าจินเหยียวที่บ้านและถามต่อหน้าเลยดีกว่า..”ถังเมิ่งเปลี่ยนใจไม่กลับไปที่บ้านของตนเองเพื่อพบถังเทียนห่าวผู้เป็นพ่อเหมือนที่วางแผนไว้ก่อนหน้า แต่กลับตรงไปหาจินเหยียวที่บ้านเลขที่-1 แทนนับเป็นความโชคดีของถังเมิ่งที่จินเหยียวกำลังฝึกวิชาอยู่ที่สวนหลังบ้านอยู่พอดี และทันทีที่สัมผัสได้ว่าถังเมิ่งมา นางก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับที่หน้าบ้านอย่างรวดเร็ว“ข้าเองตั้งใจที่จะไปอวยพรวันเกิดท่านพี่หลิงอยู่แล้วและวางแผนไว้ว่าจะออกเดินทางในคืนนี้ หลังจากฝึกวิชาเสร็จ.. แล้วเหตุใดเจ้าจึงกลับมาจิงฉูอีก”และแน่นอนว่าจินเหยียวซึ่งหายจากอาการเสียสติ และสามารถจดจำเรื่องราวทุกอย่างได้แล้ว ย่อมต้องจดจำวันเกิดของหลิงเสี่ยวได้เช่นกันทันทีที่ได้ยินคำตอบของจินหยียวถังเมิ่งก็ได้แต่ดีอกดีใจ และได้แต่ยิ้มกว้างพร้อมกับพยักหน้าหงึกๆ“ฮู่ว..”ถังเมิ่งพ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกสีหน้าที่กระวนกระวายใจพลันคลายลงในทันที และได้แต่คิดอย่างมีความสุขว่า การกลับมาจิงฉูของตนในครั้งนี้ ไม่นับว่าเปล่าประโยชน์เสียทีเดียว“ท่านป้าจินเหยียวผมไม่เข้าใจจริงๆ งานเลี้ยงฉลองวันเกิดของท่านลุงหลิงนับเป็นโอกาสที่ดีอย่างมาก แต่ทำไมพวกสาวๆของพี่หยุนถึงได้พากันปฏิเสธหมด”ถังเมิ่งเอ่ยถามสิ่งที่คลางแคลงใจออกไปทันที..