บทที่ 1525 : หลิงหยุน-เทพสังหาร

บทที่ 1525 : หลิงหยุน-เทพสังหาร “เจ้าชวนเข้าไปคุยด้านในเหตุใดต้องบีบไหล่ข้าแรงเช่นนี้ด้วย!” ตู้กู่โม่ถูกมือข้างหนึ่งของหลิงหยุนโอบไหล่ไว้เขาเห็นหลิงหยุนมีท่าทีปกติ แต่กลับรู้สึกว่าไหล่ของตนนั้นกลับค่อยๆหนักขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งแทบก้าวขาเดินต่อไปไม่ไหว จึงได้พยายามดิ้นรน และร้องตะโกนออกมาด้วยความไม่พอใจ “อ่อ..”หลิงหยุนหันไปยิ้มให้ตู้กู่โม่ พร้อมกับคลายกำลังแขนที่กดลงบนไหล่ของเขาออก แม้หลิงหยุนจะมองเห็นขั้นพลังของคนทั้งคู่แต่ก็ต้องการที่จะทดสอบความแข็งแกร่งของพวกเขาดู ปรากฏว่าตู้กู่โม่กลับไม่สามารถทนได้ในขณะที่ตงฟางถิงซึ่งอยู่ทางด้านขวามือของหลิงหยุน กลับยังมีท่าทีที่ปกติ แต่ก็กัดฟันแน่นเช่นกัน “หลิงหยุน..” “ขอบอกตามตรง..เมื่อคราที่เราได้พบกันที่ก้นหลุมยักษ์ครั้งแรกนั้น ข้าเองก็คาดเดาไว้แล้วว่า ชีวิตของเจ้าในวันข้างหน้าต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่ แต่ยอมรับว่าไม่คิดไม่ฝันว่าเจ้าจะเป็นทายาทตระกูลหลิง อีกทั้งยังได้เป็นถึงผู้นำตระกูลหลิงอีกด้วย มิหนำซ้ำเจ้ายังเป็นบุตรชายของอดีตธิดาพรรคมาร!!” “และภายในเวลาเพียงแค่ครึ่งปีชื่อเสียงของเจ้ากลับขจรไกลไปทั่วทั้งยุทธภพ หลังจากขึ้นเป็นผู้นำตระกูลหลิง ก็สามารถนำพาตระกูลหลิงผงาดขึ้นสู่จุดสูงสุดของประเทศนี้อีกครั้ง..” “ตั้งแต่ข้าแยกจากพวกเจ้าสองคนก็ได้กลับไปตระกูลและเก็บตัวฝึกฝนวิชาทันที และเพิ่งจะออกจากการเก็บตัวเมื่อไม่กี่วันนี้เอง แต่ไม่ว่าข้าจะไปแห่งหนใด ก็ล้วนได้ยินชื่อเสียงของเจ้า ต่อให้ไม่อยากได้ยิน ก็คงยากที่จะเลี่ยงได้..” ตงฟางถิงที่อายุมากกว่าหลิงหยุนสองสามปีเอ่ยออกมายาวเหยียดในคราวเดียว แม้จะเป็นการพูดประชดประชันหยอกเย้า แต่ทั้งหมดก็ล้วนแล้วแต่เป็นความจริง.. “อ่อ..งั้นรึ!!” หลิงหยุนแสร้งหันไปกล่าวกับตงฟางถิงบ้าง“นี่ข้าโด่งดังถึงเพียงนั้นเชียวรึ!” “ยิ่งกว่าคำว่าโด่งดังเสียอีก!!” ตู้กู่โม่เป็นฝ่ายพูดแทรกขึ้นมาบ้าง“เมื่อครั้งงานชุมนุมชาวยุทธ เจ้าเองก็สังหารชาวยุทธภพไปกว่าครึ่ง หลังจากข่าวนี้แพร่สะพรัดออกไป ไม่ว่าจะเป็นเหล่าคนตระกูลเก่าแก่ หรือสำนักต่างๆ ทุกคนก็ล้วนแล้วแต่หวาดกลัวเจ้า มีใครบ้างที่จะไม่ยอมก้มหัวให้เจ้าเล่า” “นี่เจ้ายังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัวอีกรึ!” เมื่อเอ่ยมาถึงตรงนี้ตู้กู่โม่ก็หันไปถามหลิงหยุนยิ้มๆ “นี่.. เวลานี้ผู้คนต่างก็ตั้งฉายาให้กับเจ้า เจ้าอยากรู้หรือไม่ว่าพวกเขาเรียกเจ้าว่าอะไร” “ผู้คนตั้งฉายาอะไรให้ข้ากัน”หลิงหยุนเอ่ยถามอย่างนึกสนุก และขบขัน “เทพสังหาร!” หลิงหยุน– เทพสังหาร!“……”หลิงหยุนถึงกับนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะตอบไปว่า“ความจริง.. ข้าก็ไม่ได้สังหารผู้คนมากมายนักนี่..”หลิงหยุนยกมือขึ้นถูจมูกตนเองเบาๆก่อนจะเอ่ยต่อว่า “ข้าสังหารเฉพาะศัตรูของตนเอง ข้าไม่อาจปล่อยให้พวกมันหนีไป และมีชีวิตรอดอยู่ต่อได้ จึงต้องสังหารพวกมันเท่านั้นเอง..”ตู้กู่โม่และตงฟาถิงหันไปมองหน้ากันยิ้มๆทั้งคู่ได้สนทนากันเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อนแล้ว และรู้ว่า จึงรู้ว่าชาวยุทธที่ไปร่วมงานชุมนุมในครั้งนั้น มีผู้รอดชีวิตมากน้อยเพียงใดตงฟางถิงจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที“เอาล่ะ.. ตระกูลหลิงมีความแค้นที่ต้องสะสางกับเหล่าชาวยุทธในคืนงานชุมนุม พวกเราเข้าใจดี.. แต่วันนี้เป็นวันเกิดท่านลุงหลิง ข้าว่าพวกเราอย่าไปพูดเรื่องการเข่นฆ่าสังหารจะดีกว่า..”หลิงหยุนและตู้กู่โม่พยักหน้าพร้อมกันอย่างเห็นด้วย..ชายหนุ่มทั้งสามเดินคุยกันไปจนถึงสวนชั้นที่แปดของตระกูลหลิงหลิงหยุนจึงพาทั้งคู่เข้าไปนั่งพักที่ห้องฝึกวิชาทั้งตู้กู่โม่และตงฟางถิงนับเป็นแขกในสายตาของหลิงหยุนเขาจึงได้จัดการชงชามาต้อนรับทั้งคู่ด้วยตนเองหลิงหยุนจัดการเรียกถาดชุดน้ำชาออกมาจากแหวนจักรวาลใช้วิชาหยางพิสุทธิ์ทำให้น้ำในกาเดือด แล้วจึงนำชาพลังชีวิตที่ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือใส่ลงไปในกา!ขั้นตอนทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงครึ่งนาที..ทั้งตู้กู่โม่และตงฟางถิงต่างก็จ้องมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าแน่นิ่งแต่ท้ายที่สุดสายตาของคนทั้งคู่ก็จับจ้องอยู่ที่แหวนในนิ้วมือข้างซ้ายของหลิงหยุน ซึ่งเป็นแหวนจักรวาลสีเทาเข้ม..ความรู้สึกของคนทั้งคู่เวลานี้คือ..อิจฉาหลิงหยุนอย่างที่สุด!ตงฟางถิงถึงกับต้องสะบัดหน้าและถอนหายใจออกมา“เมื่อครั้งที่อยู่ก้นหลุมยักษ์นั้น ข้าเองก็คาดเดาอยู่ว่าเจ้าน่าจะมีของวิเศษประเภทบรรจุ แต่เมื่อออกจากการเก็บตัวฝึกวิชา ข้าก็ได้ยินผู้คนพูดถึงเรื่องที่เจ้าสามารถเรียกอาวุธหลากหลายออกมาได้ คิดไม่ถึงว่า.. วันนี้จะได้เห็นของวิเศษชิ้นนี้ด้วยตาตัวเอง จากนี้ไปข้าคงตายตาหลับแล้ว!!”ตงฟางถิงนั้นทั้งอิจฉาและทั้งตื่นเต้นแต่แววตาของเขานั้นบ่งบอกชัดเจนว่า มิได้มีความโลภเลยแม้แต่น้อย..คนผู้นี้เป็นคนซื่อตรงหลิงหยุนเองก็รู้มานานแล้ว..แต่ตู้กู่โม่นั้นแตกต่างกันเขาเป็นคนตรงๆ “หลิงหยุน ของวิเศษล้ำค่าเช่นนี้ เจ้าแบ่งให้ข้าเล่นบ้างสิ!” “เล่นงั้นเหรอ..!”หลิงหยุนจงใจหยอกเย้าตู้กู่โม่“หากพี่ตงฟางต้องการ ข้าสามารถให้เขาได้ แต่สำหรับเจ้า.. เสียใจด้วย!!”เมื่อได้ยินเช่นนั้นตงฟางถิงถึงกับยิ้มออกมาด้วยความดีอกดีใจ แต่ตู้กู่โม่กลับโมโห!