บทที่ 1526 : ตระกูลเย่มา

บทที่ 1526 : ตระกูลเย่มา “เพียงแค่สองเดือน..กลับสามารถมีภาพเช่นนี้เกิดขึ้นกับตระกูลหลิงได้ ผู้ใดบ้างจะเชื่อ” เวลา11.00 นาฬิกา.. ชายสูงอายุรูปร่างปานกลางและชายที่ดูคล้ายคนธรรมดาทั่วไป ได้ปรากฏกายขึ้นหน้าประตูบ้านตระกูลหลิง ทั้งคู่ต่างก็หยุดยืนมองภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ชายชราผู้นี้ดูเหมือนจะอยู่ในวัยห้าสิบปีแม้ว่าจะดูกลมกลืนไปกับกลุ่มคน แต่ฐานะของเขานั้นไม่ธรรมดาเลย เขาก็คือโจวเหวินอี้หัวหน้าของหน่วยนภานั่นเอง! ในเวลานั้นหลิงอี๋ หลิงชี และหลิงจิ่ว ซึ่งกำลังทำหน้าที่ต้อนรับแขกเหรื่ออยู่ด้านหน้า เมื่อได้เห็นโจวเหวินอี้ปรากฏตัว พวกเขาต่างก็ได้แต่ตกตะลึง ก่อนหน้านี้ไม่นานหลิงหยุนได้พาตี้เสี่ยวอู๋กับโม่วู๋เตาไปรายงานตัวกับหน่วยนภาครั้งแรก ไม่เพียงตระกูลหลิงจะได้สิทธิ์การเป็นสมาชิกของหน่วยนภาถึงหกที่ แต่ทั้งสามคนยังได้เป็นอาวุโสของหน่วยนภาอีกด้วย ในครั้งนั้นหลิงหยุนได้ใส่ชื่อของหลิงอี๋ หลิงชี และหลิงจิ่วเข้าเป็นสมาชิกของหน่วยนภา เพื่อที่จะได้รับผลประโยชน์ต่างๆจากหน่วยนภา ไม่ว่าจะเป็นเงินเดือน หรือว่าทรัพยากรในการฝึก แต่จนกระทั่งวันนี้..ทั้งสามคนยังไม่เคยไปรายงานตัวกับหน่วยนภาเลย! วันนั้นหลังจากที่หลิงหยุนกลับตระกูลหลิง เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก ในเมื่อโจวเหวินอี้ยังไม่เรียกพวกเขาไปรายงานตัว ทั้งสามคนจึงยังไม่เคยไปให้โจวเหวินอี้เห็นแม้แต่เงา แต่โจวเหวินอี้แห่งหน่วยนภานั้นเหล่านักรบตระกูลหลิงล้วนแล้วแต่รู้จักเป็นอย่างดี.. หลังจากที่นักรบตระกูลหลิงทั้งสามสิบหกคนถูกส่งไปฝึกที่องค์กรนักฆ่านั้นทั้งหมดได้เรียนรู้การใช้อุปกรณ์ไฮเทคต่างๆมากมาย ทำให้ทั้งหมดสามารถปฏิบัติภารกิจได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นกว่าก่อน ฉะนั้นในเวลานี้หน่วยข่าวกรองของตระกูลหลิง จึงนับป็นหน่วยข่าวกรองที่รวดเร็ว และแม่นยำที่สุด ทำให้ตระกูลหลิงได้รับรู้ข่าวต่างๆมากมายได้อย่างละเอียด รวดเร็ว และแม่นยำ ซึ่งไม่ได้ด้อยไปกว่าตระกูลหลงและตระกูลเย่เลย แต่แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นความลับสุดยอดของตระกูลหลิงการก่อตั้งหน่วยข่าวกรองที่มีประสิทธิภาพนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และยังต้องมีการพัฒนาอีกมาก สิ่งมีชีวิตต่อให้มีแขนขาที่ดีมากเพียงใดแต่หากหูหนวกตาบอดก็ไร้ซึ่งความหมาย! สำหรับการผงาดขึ้นมาอีกครั้งของตระกูลหลิงนั้นหน่วยนภาจึงนับเป็นหนึ่งในกองกำลังสำคัญ แม้ว่าหลิงอี๋หลิงชี และหลิงจิ่ว จะไม่ได้พบเห็นโจวเหวินอี้มานาน และแม้ว่าโจวเหวินอี้จะกลืนโอสถเยาว์วัยเข้าไป จนดูคล้ายกับเด็กหนุ่มในวัยยี่สิบปีก็ตาม แต่ทุกคนย่อมสามารถจดจำเขาได้เป็นอย่างดี และกำลังคิดว่า.. พวกเขาจะเรียกโจวเหวินอี้อย่างไรดี..อาวุโส ผู้เฒ่า? หรือว่าหัวหน้าดี.. ในระหว่างที่นักรบตระกูลหลิงทั้งสามกำลังลังเลอยู่นั้นโจวเหวินอี้ก็ได้เหลือบมองพวกเขาทั้งสาม ในใจนั้นทั้งรู้สึกพอใจและประหลาดใจในคราวเดียวหลิงหยุนไม่ได้โอ้อวดแต่ปากนอกเหนือจากสามารถฝึกฝนจนตนเองก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็วแล้ว เขายังสามารถฝึกฝนผู้อื่นให้ก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน และอย่างน้อยอีกเพียงแค่หนึ่งปี คนเหล่านี้ก็จะกลายมาเป็นกำลังสำคัญของหน่วยนภา!“นี่..พวกเจ้าสามคนมัวแต่ยืนงงอะไรกันอยู่ หัวหน้าของพวกเจ้ามา แต่กลับยังไม่รีบออกไปต้อนรับอีกรึ?”จากนั้นร่างของหลิงหยุนก็ไปปรากฏตัวเบื้องหน้าโจวเหวินอี้ในทันที เขาเอ่ยทักทายโจวเหวินอี้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“อาวุโสโจวไม่ได้กันเสียนาน ข้าคิดว่าท่านจะไม่มาเสียอีก!”“ข้าจะกล้าไม่มาได้อย่างไรกันเล่าเจ้าเองครองตำแหน่งอาวุโสหน่วยนภาถึงสามที่ หากเจ้าเล่นแง่ หน่วยนภาของข้ามิต้องปั่นป่วนหรอกรึ?”โจวเหวินอี้ได้เห็นหลิงหยุนเวลานี้ถึงกับยิ้มกว้างไม่หุบเลยทีเดียว ภายในใจรู้สึกมีความสุขยิ่งนัก!แต่แล้วจู่ๆก็เปลี่ยนเป็นหน้านิ่วคิ้วขมวดไม่พอใจ เมื่อนึกถึงวิธีที่หลิงหยุนปรากฏตัวต่อหน้าตนเอง จึงได้เอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจนัก“หลิงหยุนเจ้าเองเป็นถึงหนึ่งในอาวุโสของหน่วยนภา กฏง่ายๆของหน่วยนภาเจ้ากลับลืมเสียแล้วรึ เจ้ามิควรใช้วรยุทธต่อหน้าผู้คนทั่วไป จู่ๆก็มาปรากฏตัวต่อหน้าข้าเช่นนี้ ผู้คนจะแตกตื่นเอา..”“ข้าเข้าใจแต่..” หลิงหยุนเอ่ยต่ออย่างไม่ใส่ใจ“เฮ้อ.. มีของดีไม่ใช้มันจะหมดอายุเสียก่อนน่ะสิ! อีกอย่าง.. ความเร็วขนาดนี้ อย่างมากพวกเขาก็คงคิดว่าตนเองตาฝาด..”โจวเหวินอี้“….”แน่นอนว่าเรื่องหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองนั้นโจวเหวินอี้ไม่มีทางตามหลิงหยุนทันอย่างแน่นอน!“คาราวะอาวุโส!”ระหว่างนั้นหลิงอี๋ หลิงชี และหลิงจิ่วก็เดินเข้ามาทักทาย และทำการคาราวะโจวเหวินอี้พอดี“พวกเจ้าไม่ต้องเกรงใจเวลานี้คงจะยุ่งมาก มีอะไรก็ไปทำเถิด..”โจวเหวินอี้ไม่ใช่คนที่มีนิสัยชอบวางท่าใหญ่โตแต่ต่อให้ชื่นชอบ ก็ไม่ควรอย่างยิ่งที่จะทำเช่นนั้นต่อหน้าหลิงหยุน..หลิงหยุนเอ่ยถามขึ้นทันที“อาวุโสโจว พวกเขาทั้งสามเป็นเช่นใดบ้าง ไม่ได้ด้อยไปกว่าสมาชิกหน่วยนภาคนอื่นๆเลยใช่หรือไม่?”โจวเหวินอี้เพียงแค่ทำเสียงพึมพำในลำคอ“อืมม..”“ว่าแต่..ที่ผ่านมาไม่เห็นท่านเคยมอบหมายภารกิจให้ข้าเลย..” หลิงหยุนเอ่ยถาม“หึ..ต่อให้ข้าอยากมอบภารกิจให้เจ้าทำ ข้าเคยหาตัวเจ้าพบรึ!”��