บทที่ 1530 : คำประกาศที่น่าขนหัวลุก

บทที่ 1530 : คำประกาศที่น่าขนหัวลุก คฤหาสน์ตระกูลหลิงตั้งอยู่ทางด้านทิศเหนือของถนนวงแหวนรอบนอกที่ห้าและอยู่ทางด้านตะวันตกของพระราชวังต้องห้าม คฤหาสน์ตระกูลหลิงเป็นบ้านเก่าแก่โบราณซึ่งปลูกสร้างมานับศตวรรษตั้งแต่ยุคบรรพชนสมัยนั้นอย่าว่าแต่ถนนวงแหวนรอบนอกสายที่ห้านี้เลย แม้แต่สายที่สามยังไม่มีด้วยซ้ำไป แม้กระทั่งเมื่อยี่สิบปีก่อนหน้านี้บริเวณนี้ยังเป็นเพียงแค่เนินเขาแห้งแล้ง ยังไม่ถูกเรียกว่าเป็นชานเมืองของปักกิ่งด้วยซ้ำไป รอบๆมีเพียงป่ารกร้าง ไม่มีแม้แต่ชาวบ้านมาตั้งรกร้างในบริเวณพื้นที่ที่หลิงหยุนสร้างบ้านด้วยซ้ำไป และนี่บ่งบอกถึงความถ่อมตนเก็บเนื้อเก็บตัวของบรรพชนตระกูลหลิง! จนกระทั่งเริ่มมีการสร้างถนนวงแหวนรอบนอกสายสามขึ้นเมื่อสามสิบปีก่อนจึงได้มีถนนวงแหวนรอบนอกสายที่สี่และห้าเพิ่มขึ้นมา ทำให้บริเวณนี้เริ่มกลายเป็นแหล่งที่มีรถสัญจรไปมาหนาแน่นเมื่อสิบกว่าปีก่อน บ้านบรรพชนตระกูลหลิงจึงเริ่มเป็นที่รู้จักของผู้คนมากขึ้น แต่เมื่อสิบกว่าปีก่อนเป็นช่วงที่ตระกูลหลิงตกต่ำ กิจการและทรัพย์สินต่างๆได้ถูกตระกูลอื่นฉกฉวยไปครองจนเกือบหมด หาไม่แล้วถนนวงแหวนรอบนอกสายห้านี้ คงจะต้องถูกสั่งให้เปลี่ยนทิศทางเป็นแน่ คงไม่มีผู้ใดอยากให้บ้านของตนเองอยู่ติดกับถนนหลักเช่นนี้เพราะจะต้องถูกเสียงรถรารบกวนตลอดทั้งกลางวันและกลางคืน ด้วยเหตุนี้ตลอดสิบปีที่ผ่านมา นอกจากหลิงลี่กับหลิงเสี่ยวที่อยู่ในบ้านบรรพชนตระกูลหลิงแล้ว คนอื่นๆต่างก็โยกย้ายไปอยู่ที่อื่น และจะกลับมาบ้านบรรพชนตระกูลหลิงเฉพาะในเทศกาลสำคัญเท่านั้น แต่ในปีนี้โดยเฉพาะครึ่งปีหลังที่ตระกูลหลิงกำลังใกล้จะล่มสลาย และเกือบถูกศัตรูสังหารตายจนหมดนั้น หลิงหยุนก็กลับเข้าตระกูลพอดี หลังจากนั้นก็ได้นำพาตระกูลหลิงให้ผงาดขึ้นมาในประเทศนี้ได้อีกครั้งอย่างน่าตกใจ! นั่นเพราะหลิงหยุนได้สร้างค่ายกลหลุมพลังขึ้นภายในบ้านบรรพชนตระกูลหลิงทำให้บรรดาบุคคลสำคัญภายในตระกูลหลิงก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ว และเหล่าสมาชิกในตระกูลต่างก็ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านบรรพชนกันถ้วนหน้า เพียงแค่หนึ่งคนในตระกูลที่แข็งแกร่งก็เพียงพอที่จะพลิกผืนนภาได้แล้ว.. โรงแรมปังกูเซเว่นสตาร์อยู่บริเวณเส้นถนนวงแหวนที่สี่และอยู่ทางด้านทิศเหนือของพระราชวังต้องห้าม จึงอยู่ห่างจากบ้านบรรพชนตระกูลหลิงไปไม่ไกลนัก รวมแล้วเพียงแค่ห้ากิโลเมตร หากการจราจรไม่ติดขัด ก็ใช้เวลาเดินทางเพียงแค่สิบนาทีเท่านั้น และเวลานี้ภายในโรงแรมเซเว่นสตาร์ก็กำลังโกลาหลวุ่นวายยิ่งนักเจ้าหน้าที่โรงแรมนับร้อยๆคน ต่างก็กำลังวิ่งเข้าวิ่งออกเพื่อต้อนรับแขกเหรื่อ ในขณะที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็รายล้อมอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง เรียกได้ว่า..ไม่มีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นเป็นแน่! …… จนกระทั่งเวลา11.50 นาฬิกา รถของหลิงหยุนก็แล่นเข้าประตูทางด้านทิศเหนือของโรงแรมปังกูเซเว่นสตาร์ เขาเป็นผู้ที่มาถึงโรงแรมเป็นคนสุดท้าย.. เมื่อมองออกไปก็จะพบพรมสีแดงกว้างกว่าสิบเมตรและปูเป็นทางยาวนับร้อยเมตร วันนี้ศิษย์ทั้ง 72 คนของหลิงหยุนอยู่ในชุดสูทสีน้ำทะเล และยืนเป็นแถวเรียงรายสองฝั่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เพื่อรอต้อนรับหลิงหยุน ระหว่างทางที่รถของหลิงหยุนแล่นเข้าไปภายในโรงแรมนั้น.. “คาราวะท่านอาจารย์..” “คาราวะท่านอาจารย์..” เสียงร้องตะโกนดังกระหึ่มไปทั่วทั้งโรงแรม.. เย่เทียนสุ่ยคอยๆเปิดกระจกรถลง พร้อมกับยื่นศรีษะออกไปดูด้วยสีหน้าตกอกตกใจ “หลิงหยุนพวกเขาเป็นศิษย์ของเจ้างั้นรึ แต่ละคนล้วนมีพรสวรรค์ยิ่งนัก!”หลิงหยุนถึงกับยิ้มจนแก้มปริและเอ่ยตอบกลับไปด้วยความภาคภูมิใจยิ่งนัก “ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น..”“อ่อ..แล้วกลุ่มคนที่บุกไปตามที่ตั้งกิจการต่างๆ ของตระกูลเย่กับตระกูลหลงเมื่อคืนนี้ ก็คือเด็กพวกนี้..”หลิงหยุนไม่ลืมที่จะบอกให้เย่เทียนสุ่ยรู้..“นี่เจ้า..#[email protected]##”เย่เทียนสุ่ยตอบกลับด้วยสีหน้าบึ้งตึง“พวกเขาคงจะเป็นเครื่องมือชิ้นใหม่ของเจ้าสินะ!”หลิงหยุนได้แต่หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข..จากนั้นกลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงแรม ก็ได้เดินออกมาต้อนรับหลิงหยุนเป็นการเฉพาะหลิงหยุนเห็นเช่นนั้นจึงได้แต่เอ่ยขึ้นว่า“งานครั้งนี้จัดได้ใหญ่โตอลังการมากทีเดียว..”เย่เทียนสุ่ยได้ยินเช่นนั้นจึงตอบกลับไปว่า“นี่ถ้าไม่ได้ตระกูลหลี่จัดงานให้ คงไม่ใหญ่โตถึงเพียงนี้สินะ..”เกาเฉินเฉินเอ่ยตอบกลับไปยิ้มๆ“ต่อให้ไม่มีตระกูลหลี่ ตระกูลเกาก็สามารถจัดงานใหญ่โตเช่นนี้ได้..”หลิงซวี่ซึ่งอยู่ในรถก็พูดขึ้นเช่นกันว่า“นั่นสิ.. ไม่เห็นจะยากตรงไหนเลย”เย่เทียนสุ่ยถูกรุมอยู่ในรถคนเดียวจึงได้แต่หัวเราะแก้เก้ และตอบทุกคนกลับไปว่า “ข้าเองก็กำลังจะบอกว่า หากให้ข้าจัดงานน่าจะออกมาดีกว่านี้..” หลิงหยุนจึงรีบตอบกลับไปทันที“ก็ดี.. คราวหน้างานวันเกิดของข้า ข้าจะมอบให้เจ้า เฉินเฉิน และซวี่เอ๋อจัดการให้”เย่เทียนสุ่ยถึงกับทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก..ระหว่างที่ทั้งหมดกำลังสนทนากันไปหัวเราะกันไปอย่างมีความสุขนั้นรถก็แล่นไปกว่าหนึ่งร้อยเมตรแล้ว จากนั้นหลิงหยุนและคนอื่นๆ ก็ลงจากรถเดินตรงไปที่หน้าโรงแรมหลี่จวิ้นหัวยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับเอ่ยทักทายหลิงหยุนทันทีและเวลานี้เขาก็คือผู้ที่รับผิดชอบงานนี้ทั้งหมด และทุกครั้งที่สมาชิกตระกูลหลิงมา เขาจะต้องออกมาต้อนรับด้วยตนเองความพยายามตลอดเวลากว่าครึ่งเดือนที่หลี่จวิ้นหัวทุ่มเทนั้นก็เพื่อต้องการให้ผู้ใดพอใจกันเล่า หากไม่ใช่หลิงหยุน!“ท่านลุงหลี่..ท่านคงจะเหนื่อยมากสินะ!”ทันทีที่หลิงหยุนก้าวเดินลงจากรถเขาก็หันไปยิ้มและทักทายหลี่จวิ้นหัว แต่เพียงคำพูดสั้นๆของหลิงหยุน ก็ทำให้หลี่จวิ้นหัวถึงกับน้ำตารื้นได้แล้ว..คนอื่นๆที่เดินตามมาต่างก็พากันทักทายหลี่จวิ้นหัวเช่นกัน..จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนนั้นแข็งแกร่งมากเพียงใดเขาสามารถรับรู้เหตุการณ์ภายในโรงแรมแห่งนี้ได้ตั้งแต่ยังไม่เข้ามาด้านในเวลานี้ภายในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่นั้น มีโต๊ะนับร้อยๆโต๊ะ และมีแขกเหรื่อนับพันๆคน แต่ละโต๊ะล้วนมีแขกนั่งกันอยู่เต็มแทบทุกโต๊ะและเวลานี้โลกยุทธภพกับโลกปัจจุบันก็ได้มารวมกันอยู่ในที่เดียว!ด้านหน้าห้องจัดเลี้ยงมีเวทีขนาดใหญ่ซึ่งตกแต่งไว้ด้วยแสงสีงดงาม อีกทั้งยังมีตัวอักษรขนาดใหญ่ติไว้ว่า