บทที่ 1536 : ส่งแขก!

บทที่ 1536 : ส่งแขก! ดูเหมือนหลงฮ่าวหลานเองก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าต้องการตอบโต้หลิงหยุนแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน.. เขาได้ตัดสินใจก่อนที่จะเดินทางมาที่นี่แล้วว่าจะไม่ยอมอ่อนข้อให้กับหลิงหยุนอีก ตระกูลหลงพ่ายแพ้ให้แก่หลิงหยุนคนแล้วคนเล่า และเวลานี้เหลือเพียงแค่เขาคนเดียวเท่านั้น เขาจะปล่อยให้หลิงหยุนแสดงอำนาจเหนือกว่าได้เช่นใด อีกทั้งวันนี้ก็เป็นวันเกิดของหลิงเสี่ยวและที่นี่ก็กำลังมีงานเลี้ยงฉลอง หลงฮ่าวหลานมาที่นี่เพื่อร่วมอวยพรให้กับบิดาของหลิงหยุน หลงฮ่าวหลานเชื่อว่า หลิงหยุนไม่มีทางที่จะกล้าประมือกับตนเป็นแน่ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงได้เปลี่ยนแผนที่จะเดินทางมาถึงให้ล่าช้าลง ในเมื่อหลิงหยุนไม่ยอมให้เขาผ่านเข้าไปเขาก็จะยืนนิ่งอยู่เฉยๆเช่นนี้ และอยากรู้ว่าหลิงหยุนจะทำเช่นใดได้อีก “หลิงหยุนข้าเคยพบเจ้ามาก่อนหน้านี้นานแล้ว ในคืนที่เจ้าประลองโดยใช้ชีวิตเป็นเดิมพันกับตระกูลซัน และตระกูลเฉินอย่างไรเล่า..” “ข้าเองก็รู้จักเจ้ามานานแล้วเช่นกันแล้วก็ยังรู้จักสมาชิกตระกูลหลงอีกหลายคนด้วย ข้าเพียงแต่แสร้งทำเป็นไม่รู้จักเจ้า ก็เท่านั้นเอง!” คำพูดประโยค‘แล้วก็ยังรู้จักสมาชิกตระกูลหลงอีกหลายคนด้วย’ จากปากของหลิงหยุนนั้น ทำให้เย่เทียนสุ่ยตกใจจนเกือบจะพ่นน้ำชาในปากใส่หน้าเย่เทียนตู นั่นเพราะคำพูดประโยคนี้ของหลิงหยุนไม่ต่างจากการตบหน้าอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย! หลงฮ่าวหลานที่แม้จะฝึกวรยุทธบ่มเพาะจนจิตใจสงบนิ่งมานานยังมิอาจทนทานต่อวาจาโอหังของหลิงหยุนได้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันที และเอ่ยบอกหลิงหยุนด้วยน้ำเสียงที่ห้วนว่า “หลิงหยุนเหตุใดจึงต้องก่อกวนข้า” หลิงหยุนยิ้มเย็นและตอบกลับไปว่า “นั่นเพราะเจ้าเป็นฝ่ายพูดจาไม่ถูกต้องก่อน..” หลงฮ่าวหลานเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ข้ากล่าวสิ่งใดผิดไปงั้นรึ” “เมื่อครู่ที่เจ้าก้าวเท้าเดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงเจ้าบอกกับท่านปู่ของข้าว่า เป็นเพราะตระกูลหลิงมิได้แจ้งข่าวเรื่องงานวันเกิดให้ตระกูลหลงรู้ล่วงหน้า เจ้าจึงได้มาถึงงานเลี้ยงล่าช้ามิใช่รึ” “ใช่แล้ว..ข้ากล่าวผิดเช่นใด” “เฮ้อ..ข้าว่าสมองของเจ้าคงจะมีปัญหาแล้วล่ะ” หลิงหยุนเอ่ยตอบยิ้มๆก่อนจะอธิบายต่อในทันที “เมื่อคืนข้าส่งคนไปทวงหนี้จากตระกูลหลง เจ้าในฐานะผู้นำตระกูลหลงจะไม่รู้ความเคลื่อนไหวเชียวรึ” “…” หลงฮ่าวหลานได้แต่นิ่งอึ้งไม่อาจโต้เถียงได้แต่หลังจากนั้นเมื่อกำลังจะตอบโต้กลับหลิงหยุนก็เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน “หลู่เหวินหลงหลัวอวี้ฉง หม่าเชียนจวิน…. พวกเจ้านำหนังสือสัญญามาให้ข้าเดี๋ยวนี้!” “ครับท่านอาจารย์!” ศิษย์ทั้งหกคนของหลิงหยุนต่างก็เดินถือกระดาษในมือมาส่งให้อย่างรวดเร็วก่อนจะเดินกลับไปทั้งหกคนยังหันไปจ้องมองหลงฮ่าวหลานอีกด้วย หลิงหยุนถือหนังสือสัญญาปึกใหญ่ไว้ในมือก่อนจะส่งให้หลงฮ่าวหลานโดยไม่แม้แต่จะเปิดดู พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “ผู้นำตระกูลหลงข้าคิดว่าเจ้าคงจะรู้ดีว่าสิ่งนี้คืออะไร หากไม่รู้ ก็จงรับไปดู..” หลงฮ่าวหลานคร้านที่จะรับหนังสือสัญญาปึกใหญ่เหล่านั้นมาดูสายตาแหลมคมทั้งสองจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหลิงหยุนครู่ใหญ่ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังกึกก้อง.. “หลิงหยุนหากเจ้าต้องการที่จะทวงกิจการที่เคยเป็นของตระกูลหลิงคืน เจ้าควรบอกข้าดีๆ ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการเช่นนี้!” หลงฮ่าวหลานหันไปด้านหลังพร้อมกับตะโกนว่า“เทียนซิง!”หลงเทียนซิงรีบก้าวเข้าไปหาหลิงหยุนทันทีพร้อมกับยื่นเอกสารปึกใหญ่ในมือออกไป พร้อมกับเอ่ยว่า“หลิงหยุนเอกสารเหล่านี้เป็นกิจการของตระกูลหลิงทั้งหมด วันนี้ตระกูลหลงตั้งใจนำมามอบคืนให้กับตระกูลหลิง เจ้าให้คนทำการตรวจสอบได้เลย”“งั้นรึคิดไม่ถึงว่าผู้นำตระกูลหลงจะรอบคอบถึงเพียงนี้!”“นั่นเป็นเพราะว่าเจ้ายังไม่รู้จักข้าดีพอต่างหากหากเจ้ารู้จักข้าอย่างแท้จริง ก็จะรู้ว่าข้าเป็นคนที่ทำงานรอบคอบเสมอ..”“กิจการมากมายถึงเพียงนี้ผู้นำตระกูลหลงจะตัดใจมอบให้ข้าได้เชียวรึ” “กิจการทั้งหมดนี้มิใช่ของพวกเราตั้งแต่แรกเหตุใดจึงต้องใช้คำว่าตัดใจด้วยเล่า”“ในเมื่อพวกเจ้าเต็มใจข้าก็ยินดี..”ระหว่างที่ตอบกลับไปนั้นหลิงหยุนก็ยกมือขึ้นรับเอกสารปึกใหญ่จากมือของหลงเทียนซิน พร้อมกับเรียกเข้าไปเก็บในแหวนจักรวาลของตนทันที เขาไม่แม้แต่จะเสียเวลาตรวจดู และไม่กังวลว่าตระกูลหลงจะมีลูกเล่นอะไรจากการเผชิญหน้ากันเพียงชั่วครู่นี้หลิงหยุนก็รู้ได้ว่าหลงฮ่าวหลานได้เตรียมการมาเป็นอย่างดี และคนเช่นนี้ก็ต่อกรด้วยยากยิ่งนัก!ผู้ที่สามารถยอมสูญเสียต่อหน้าผู้อื่นได้โดยที่สีหน้าท่าทางยังคงสงบนิ่งเช่นนี้ นับว่าไม่ธรรมดาเลยทีเดียว!หลิงหยุนเข้ามายืนขวางทางโดยไม่สนใจหลงฮ่าวหลานอีกทั้งยังเอ่ยถึงคนตระกูลหลงที่ถูกเขาทำร้ายเป็นนัยๆ สุดท้ายยังอวดทรัพย์สินที่ยึดมาจากตระกูลหลงเมื่อคืนนี้เรียกได้ว่าแต่ละอย่างนั้นไม่ต่างจากการตบหน้าหลงฮ่าวหลานครั้งแล้วครั้งเล่าแม้แต่หลงเทียนซิงยังยืนนิ่งด้วยใบหน้าบึ้งตึงและบ่งบอกว่าไฟโทสะกำลังเผาผลาญใจ แต่หลงฮ่าวหลานไม่เพียงยังคงสงบนิ่งอยู่ได้ แต่กลับสามารถแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างใจเย็น สีหน้ายังคงนิ่งเรียบราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น!เวลานี้ทุกคนในห้องจัดเลี้ยงถึงกับงุนงง เพราะหากผู้ใดในห้องจัดเลี้ยงกล้าที่จะไปยืนขวางหน้าหลงฮ่าวหลานดังเช่นที่หลิงหยุนทำอยู่เวลานี้แล้วล่ะก็ รับรองได้ว่าคงถูกหลงฮ่าวหลานซัดด้วยฝ่ามือแล้วเป็นแน่!แต่นี่หลงฮ่าวหลานกลับอดทนรอและเจรจากับหลิงหยุนอย่างใจเย็น ซึ่งเป็นเรื่องที่เหล่าชาวยุทธในห้องจัดเลี้ยงแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง!“คิดไม่ถึงว่าคนเช่นหลงฮ่าวหลานจะสามารถอดกลั้นได้..”แม้กระทั่งเย่ชิงเฟิงยังแอบถอนหายใจ.. “นั่นเพราะหลงฮ่าวหลานรู้ดีว่าเวลานี้ตนเองยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลิงหยุนต่างหากเล่า..” โจวเหวินอี้ตอบกลับอย่างรู้ทันเวลานี้หลิงหยุนเหนือกว่าและเป็นฝ่ายได้เปรียบกว่ามากหากต้องประมือกัน ฉะนั้น การที่หลงฮ่าวหลานตอบโต้หลิงหยุนกลับด้วยการกระทำเช่นนี้ ก็นับว่าสวยงามมากแล้ว“หลิงหยุนในเมื่อข้าส่งมอบกิจการของตระกูลหลิงคืนให้ทั้งหมดแล้ว เจ้าจะให้ข้าเข้าไปได้หรือยัง ”หลงฮ่าวหลานเอ่ยถามยิ้มๆพร้อมกับจ้องมองหลิงหยุนประหนึ่งจะบอกว่า ‘ข้าเองก็อยากรู้ว่าเจ้ายังจะมีลูกเล่นอะไรอีก’“ยัง!”“โอ้..เหตุใดจึงทำเช่นนี้หลิงหยุน ข้ามาเพื่อร่วมอวยพรวันเกิดให้กับพ่อของเจ้านะ..” หลงฮ่าวหลานเอ่ยตอบยิ้มๆหลิงหยุนจึงเอ่ยถามกลับไปทันที“แล้วของขวัญเล่า” หลงฮ่าวหลานถึงกับขบฟันแน่นแต่แล้วก็สะบัดข้อมือ และจู่ๆห้องทั้งห้องก็เปล่งประกายสว่างไสวทุกคนต่างก็มองเห็นว่าภายในมือของหลงฮ่าวหลานนั้นมีขวดโอสถอยู่หนึ่งขวด และภายในขวดดูเหมือนจะมีโอสถขนาดเท่าดวงตามังกรอยู่เพียงแค่หนึ่งเม็ด ซึ่งกำลังเปล่งประกายสว่างไสวดึงดูดสายตาผู้คนอย่างยิ่งหลิงหยุนเหลือบมองและแล้วลูกนัยน์ตาของเขาก็ถึงกับสั่นระริก!ในเวลาเดียวกันนั้นหลงเทียนซิงก็รีบพุ่งเข้าไปหาหลงฮ่าวหลานทันที สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่มือของผู้เป็นบิดา พร้อมกับกระซิบถามด้วยความตกใจ“ท่านพ่อ..ท่านมอบของสิ่งนี้ให้เขาได้อย่างไร นี่มันมากเกินไป..”