บทที่ 1537 : สู้ตาย!

บทที่ 1537 : สู้ตาย! ส่งแขกงั้นหรือ ทุกสายตาภายในห้องจับจ้องอยู่ที่ร่างของคนทั้งสองด้านหน้าบางคนถึงกับกระซิบกระซาบกันอย่างที่ไม่อาจจะอดทนได้ ดังคำโบราณว่า..ฆ่าได้หยามไม่ได้! มีหลายคนที่ไม่เข้าใจตื้นลึกหนาบางของเรื่องนี้ภายในใจก็ได้แต่รู้สึกว่าหลิงหยุนทำเกินไปมาก ในเมื่อแขกมาทั้งที เหตุใดจึงไม่ปล่อยให้แขกเข้าไปร่วมรับประทานอาหารตามธรรมเนียม เวลานี้ตั้งแต่หลงฮ่าวหลานมาถึงงานเลี้ยงนั้น ไม่เพียงยังไม่มีโอกาสได้เข้าไปนั่งด้านใน แม้แต่น้ำชาสักถ้วยยังไม่ได้ดื่มด้วยซ้ำไป อีกทั้งยังไม่ทันจะได้เข้าใกล้หลิงเสี่ยวเจ้าของงานเลย แต่ก็ต้องถูกหลิงหยุนไล่กลับก่อนเสียแล้ว มีผู้ใดในใต้หล้าที่ต้อนรับแขกเหรื่อเช่นนี้กันบ้างเล่า และที่สำคัญหลงฮ่าวหลานหาใช่คนไร้หัวนอนปลายเท้า แต่เป็นถึงผู้นำตระกูลหลง! “โอ้ๆๆๆ” เย่เทียนสุ่ยถึงกับร้องอุทานออกมาและอดที่จะเอ่ยชมหลิงหยุนไม่ได้ “เจ้านี่สุดยอดจริงๆ!” ก่อนหน้านี้ในบรรดาทายาทของเหล่าตระกูลใหญ่ในปักกิ่งนั้น เย่เทียนสุ่ยนับเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุด แต่เวลานี้ เขารู้สึกว่ารัศมีของตนนั้นได้ถูกหลิงหยุนบดบังจนมืดมิด และหากเขาอยู่ต่อหน้าหลิงหยุน ก็ไม่ต่างจากเด็กน้อยที่อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่คนหนึ่ง ทางด้านโจวเหวินอี้นั้นเมื่อหลิงหยุนผายมือออกพร้อมกับเอ่ยคำว่าว่า ‘ส่งแขก’ เขาถึงกับอ้าปากหวอด้วยความตกตะลึง แม้แต่เย่ชิงเฟิงยังถึงกับนั่งขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นครั้งนี้ทำให้เขาได้รู้ว่า เพราะเหตุใดที่ผ่านมาเย่เทียนสุ่ยจึงได้เป็นลูกไล่ให้กับหลิงหยุนมาโดยตลอด นั่นเพราะหากหลิงหยุนต้องการทำสิ่งใดเขาจะไม่เคยใส่ใจกับฐานะ มารยาท หรือกฏเกณฑ์ใดๆเลยแม้แต่น้อย! แม้แต่หลิงลี่เองยังไม่อาจทนนิ่งเฉยได้จนต้องแอบบอกกับหลิงหยุนผ่านทางกระแสจิต –หยุนเอ๋อสิ่งที่เจ้าทำกับพ่อลูกตระกูลหลงเวลานี้ไม่ถูกต้องนัก เหตุใดรับของขวัญแล้ว แต่กลับมิยอมให้แขกเข้ามารับประทานอาหารเล่า- หลิงเสี่ยวเองก็ต้องการที่จะบอกกับหลิงหยุนเช่นกันแต่หลังจากที่ครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว จึงตัดสินใจที่จะไม่ทำสิ่งใด เพราะจิตใจของหลิงหยุนนั้น ยากนักที่เขาจะเข้าใจ –ท่านปู่ท่านยังไม่เข้าใจตื้นลึกหนาบาง ไว้ข้าจะอธิบายเหตุผลให้ท่านฟังทีหลัง– หลิงหยุนตอบกลับหลิงลี่ หากจะพูดกันตามตรงการที่หลงฮ่าวหลานมาถึง หลิงหยุนก็กระโดดเข้าไปขวางทาง แย่งคนมา ทำการฉีกหน้า ยึดของขวัญ และในที่สุดก็ไล่กลับนั้น ทั้งหมดที่หลิงหยุนทำลงไป ก็เพื่อบีบให้อีกฝ่ายสิ้นสุดความอดทนนั่นเองหลงฮ่าวหลานเองก็ดูเหมือนจะรู้ว่าหลิงหยุนตั้งใจทำให้ตนเองไม่พอใจ เขาจึงได้พยายามอดทนอดกลั้นต่อความรู้สึกที่ปะทุอยู่ภายใน และเพื่อให้ตระกูลหลงเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะในคราวนี้ เขาจำเป็นต้องอดทนอดกลั้นที่จะไม่ตอบโต้หลิงหยุนเสียหน้าแต่ไม่พ่ายแพ้! และนี่คือสิ่งที่หลงฮ่าวหลานกำลังทำ..เพราะเมื่อครู่ที่หลงฮ่าวหลานมอบโอสถก่อสร้างรากฐานให้หลิงหยุนเป็นของขวัญพร้อมกับคำพูดที่งดงามนั้น ก็ได้พลิกให้เขาเป็นฝ่ายได้เปรียบมากแล้วความรู้สึกของผู้คนในห้องจัดเลี้ยงเวลานี้ทุกคนต่างก็เห็นว่าสิ่งที่หลงฮ่าวหลานทำลงไปนั้น ไม่เพียงจะต้องได้รับการต้อนรับจากตระกูลหลิง แต่สมควรได้รับการต้อนรับในฐานะแขกวีไอพีด้วยซ้ำไปหลงฮ่าวหลานเองก็คิดเช่นนั้นเขาจึงได้เปลี่ยนของขวัญที่มอบให้อย่างกะทันหัน เพราะคิดเช่นกันว่า ขืนมอบของขวัญที่ได้จัดเตรียมมาให้ก่อนหน้านี้ หลิงหยุนคงต้องขับไล่เขาออกจากงานเป็นแน่ แต่หากเป็นโอสถก่อสร้างรากฐาน อย่างน้อยหลิงหยุนก็จะยังไว้หน้าตนบ้าง..และที่สำคัญโอสถที่เขามอบให้นั้นก็เป็นโอสถก่อสร้างรากฐานของจริง ซึ่งหลงฮ่าวหลานได้เตรียมไว้ให้ตนเอง หรือหากเขามิได้ใช้มัน ก็ย่อมสามารถมอบเป็นของขวัญให้กับผู้อื่นได้แต่หลงฮ่าวหลานกลับไม่นึกไม่ฝันว่าตนเองทั้งส่งตัวหลงคุนคืน ส่งมอบกิจการของตระกูลหลิงให้ทั้งหมด และยังมีโอสถล้ำค่าอีก แต่กลับยังไม่สามารถทำให้หลิงหยุนซาบซึ้งใจได้..ท้ายที่สุด..เขาก็ยังคงเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อยู่ดี! นั่นเพราะคำว่า‘ส่งแขก’ ที่หลิงหยุนเอ่ยออกมานั้น ได้ทำให้เขาเสียหน้าอย่างที่สุด และเวลานี้ใบหน้าของหลงฮ่าวหลานก็แดงสลับกับซีดขาว เขาต้องใช้เวลาสงบสติอยู่ครู่ใหญ่ จนกระทั่งสามารถควบคุมไฟโทสะภายในใจได้แล้ว จึงได้เอ่ยถามออกไปว่า“หลิงหยุนเจ้าเอ่ยเช่นนี้หมายความเช่นใดกันแน่”หลิงหยุนตอบกลับยิ้มๆ“ส่งแขกก็คือส่งแขก! เรื่องง่ายๆเพียงแค่นี้ตระกูลหลงยังไม่เข้าใจอีกรึ”“หลิงหยุนเจ้าอย่าได้ทำเกินไปนัก! ท่านพ่อก็บอกกับเจ้าแล้วว่า เพื่อแก้ปัญหาความบาดหมางของพวกเราสองตระกูล ท่านพ่อจึงได้มอบโอสถล้ำค่าให้กับเจ้า แต่เจ้ารับโอสถไปแล้วกลับทำเช่นนี้ ไม่เท่ากับไร้สัจจะไปหน่อยรึ”หลงเทียนซิงซึ่งไม่อาจทนเห็นผู้เป็นบิดาถูกหลิงหยุนสร้างความอัปยศเช่นนี้ให้ได้จึงได้ก้าวเดินไปหาหลิงหยุน พร้อมกับร้องถามออกไปด้วยความเดือดดาลใจยิ่ง!หลิงหยุนไม่แม้แต่จะปรายตามองหลงเทียนซิงเขายังคงเอ่ยตอบหลงฮ่าวหลานด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“ในเมื่อเจ้าบอกเองว่าของขวัญที่มอบให้ตระกูลหลิงนั้น ก็เพื่อแก้ปัญหาความบาดหมางของพวกเราสองตระกูล ข้าเองก็บอกไปแล้วเช่นกันว่า ความบาดหมางระหว่างเราสองตระกูลเป็นอันสิ้นสุด..”หลังจากนั้นหลิงหยุนก็ยกมือขึ้น แล้วโอสถก่อสร้างรากฐานก็ได้ปรากฏขึ้นในมือของเขาอีกครั้ง“โอสถนี้..ในสายตาของพวกท่านทุกคน คงจะเป็นโอสถล้ำค่าในฝันสินะ! แต่ในสายตาของข้า–หลิงหยุน โอสถนี้ไม่ต่างจากโอสถขยะ ฉะนั้น สิ่งที่ข้าทำอยู่ในเวลานี้นับว่าให้หน้าตระกูลหลงมากแล้ว”“แต่หากผู้นำตระกูลหลงนึกเสียดายโอสถนี้ข้าก็ขอมอบคืนให้ และนับจากนี้ความบาดหมางของพวกเราสองตระกูลจะยังคงดำเนินต่อไป..”ระหว่างที่ประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนนั้นหลิงหยุนก็ได้ใช้พลังจิตเคลื่อนขวดโอสถออกจากมือ แล้วขวดโอสถก็ค่อยๆลอยไปหยุดอยู่ตรงหน้าหลงฮ่าวหลาน“….”หลงฮ่าวหลานได้แต่นิ่งอึ้ง