บทที่ 1551 : ฆ่าข่มขวัญ

บทที่ 1551 : ฆ่าข่มขวัญ หลิงหยุนยืนมองด้วยสีหน้านิ่งเรียบเย็นชาและเวลานี้ ภายใต้จิตหยั่งรู้ของเขาก็สำรวจพบชาวยุทธอีกมากกว่าร้อยคนอยู่ภายในรีสอร์ทใหญ่แห่งนี้ และส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่ร่างเตี้ยและมีผิวคล้ำ จากเสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่นั้น บ่งบอกว่าเป็นชาวยุทธในแถบหนานหยางทั้งสิ้น ดูเหมือนศัตรูของเขาจะวางแผนคุ้มกันแน่นหนาเช่นนี้มานานแล้ว! ในเมื่อแม้แต่โจวเหวินอี้ยังมอบภารกิจพิเศษในการสะกัดกั้นชาวยุทธหนานหยางมิให้เข้าสู่ประเทศจีนหลิงหยุนจึงไม่คิดที่จะปราณีพวกมันเช่นกัน.. พลังปราณภายในร่างของหลิงหยุนได้พุ่งผ่านนิ้วตรงเข้าสู่จุดกึ่งกลางหว่างคิ้วของชาวยุทธหนานหยางทั้งหก แล้วพวกมันก็ทรุดลงไปกองกับพื้นในทันที “ตามข้ามา!” หลิงหยุนร้องสั่งทุกคนแล้วทั้งหมดก็เดินตรงเข้าไปในรีสอร์ททันที.. พรึบ..พรึบ.. พรึบ.. ร่างคนนับสิบกว่าร่างพุ่งทะยานออกมาจากทั่วทุกสารทิศของรีสอร์ทแห่งนี้และมายืนขวางหน้าหลิงหยุนกับพวกไว้ทันที “ช้าก่อนสหาย!” หนึ่งในนั้นเป็นชายร่างสูงสวมเสื้อคลุมตัวสั้น ในมือถือกระบี่ยาว และสามารถพูดภาษาจีนได้อย่างคล่องแคล่ว หลิงหยุนจ้องมองชายร่างสูงที่เดินตรงเข้ามาหาคนผู้นั้นยกมือขึ้นประสานตรงหน้าโน้มศรีษะลงเล็กน้อย พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “ข้า..หัวเชาฟานเป็นมือกระบี่จากสำนักกระบี่หนานไห่ เป็นแขกของตระกูลเหอ ไม่ทราบว่าข้าขอทราบนามของสหายจะได้หรือไม่” “ข้านามว่าหลินเทียนเป็นชาวยุทธจากฝั่งทะเลจีนตะวันออก..” เวลานี้หลิงหยุนไม่ได้เกรงว่าจะมีใครจดจำเขาได้หรือไม่ เพราะก่อนที่จะเข้ามานั้น เขาได้ทำการเดินลมปราณในร่าง ทำการปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอกไว้ก่อนแล้ว แม้ร่างกายของเขาจะมิได้เปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก แต่ใบหน้าที่เคยหล่อเหลานั้น ได้ถูกปรับแต่งให้มีโครงหน้าคล้ายกับชาวยุทธในแถบทะเลจีนตะวันออก เวลานี้จึงไม่สามารถใช้คำว่าหล่อเหลากับเขาได้อีก! หลังจากแนะนำชื่อปลอมของตนเองไปแล้วหลิงหยุนจึงได้ย้อนถามกลับไปว่า “สำนักกระบี่หนานไห่ คงจะเป็นผู้ฝึกวรยุทธบ่มเพาะในแถบทะเลจีนใต้สินะ..” “เอ่อ..เรื่องนั้น..” หัวเชาฟานค่อนข้างรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันทีเพราะเขาสัมผัสได้ว่า หลินเทียนผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นปรปักษ์กับชาวยุทธฝั่งทะเลจีนใต้หัวเชาฟานอึกอักและตอบหลิงหยุนกลับไปตามตรง ในเมื่อหลิงหยุนมากับเหออวี้ฉงจึงไม่มีประโยชน์อันใดจะต้องปกปิดความจริงหลิงหยุนได้แต่นึกหยัน..หัวเชาฟานยิ้มให้หลิงหยุนพร้อมกับเป็นฝ่ายถามขึ้นว่า “สหายหลิน ไม่ทราบว่าเจ้ามีเรื่องบาดหมางอันใดกับตระกูลเหองั้นรึ จึงได้บุกมากลางดึกเช่นนี้”หลิงหยุนตอบกลับอย่างนึกขัน“หัวชาวฟาน เจ้าเลิกแสร้งทำเป็นโง่เสียที! ข้าก็พาแม่นางเหอมาพบท่านปู่ของนางน่ะสิ!”“เหตุผลเพียงเท่านี้สหายหลินถึงกับต้องสังหารผู้คนเชียวรึ”“ข้าไม่ถูกชะตากับพวกเขาก็เลยสังหารทิ้งเสีย..”“…”หัวเชาฟานถึงกับนิ่งอึ้งไปด้วยความตกตะลึงหลังจากหันมองไปรอบตัว จึงได้เอ่ยขึ้นว่า “สหายหลิน ไม่ว่าจะเป็นชาวยุทธฝั่งทะเลยจีนตะวันออก หรือทะเลจีนใต้ พวกเราต่างก็เป็นคนเหมือนกัน เหตุใดจึงต้องกล่าววาจาเช่นนี้ด้วยเล่า”“ข้าไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว..”น้ำเสียงของหลิงหยุนเปลี่ยนเป็นเย็นชาก่อนจะเอ่ยต่อว่า “หากเจ้ายังไม่ถอยออกไป และพยายามที่จะถ่วงเวลาข้าเช่นนี้ ก็อย่าได้หาว่าข้าทำเกินไปก็แล้วกัน..”หลังจากถูกหลิงหยุนบีบบังคับหัวเชาฟานก็เริ่มรู้สึกว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะเป็นคนไร้เหตุผลไม่น้อย!“คุณชายหัวข้าขอแนะนำให้ท่านถอยออกไปแต่โดยดีจะดีกว่า..”เหออวี้ฉงย่อมรู้จักหัวเชาฟานเป็นอย่างดีเพราะเขาเป็นแขกท่านลุงของนาง แม้หัวเขาฟานจะทำงานให้กับท่านลุงของนาง แต่ก็หาใช่คนเลวร้ายอะไรไม่ นางจึงไม่ต้องการให้หัวเชาฟานต้องมาจบชีวิตลงเช่นนี้หัวเชาฟานเอ่ยตอบยิ้มๆ“แม่นางเหอได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย หากวันนี้เจ้ามาที่นี่ตามลำพัง ข้าย่อมสามารถปล่อยเจ้ากลับไปได้ แต่เวลานี้.. ”“เจ้าไม่จำเป็นต้องปล่อยพวกเราไป..”ยังไม่ทันที่หัวเชาฟานจะกล่าวจบหลิงหยุนก็ได้ใช้วิชาเงาลวงตาพุ่งตรงเข้าใส่ยอดฝีมือสิบกว่าคนที่ยืนขวางทางอยู่อย่างรวดเร็ว