บทที่ 1552 : ศัตรูที่อันตราย

บทที่ 1552 : ศัตรูที่อันตราย เหอไฉทงเห็นว่าคงจะไม่สามารถต้านทานหลิงหยุนไว้ได้จึงเปลี่ยนมาใช้ไม้อ่อนแทน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังมั่นใจว่าจะสามารถจัดการกับเรื่องนี้ได้ เมื่อครั้งที่อยู่บ้านพักตากอากาศนั้นเหออวี้ฉงได้ยินชายถอดศรีษะพูดว่า เวลานี้ท่านปู่ของนางอยู่ในสภาพไม่ต่างจากคนที่ตายแล้ว ทำให้นางรู้ได้ทันทีว่า เหอไฉทงกำลังเล่นตุกติกอยู่ จึงได้แต่ร้องตะโกนกลับไปด้วยความเดือดดาลยิ่ง “ท่านลุง..หยุดพูดเจ้าเพ้อเจ้อไร้สาระได้แล้ว!!” “แม่นางเหอ..” หลิงหยุนเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นในที่สุด“เจ้าอย่าได้ร้อนใจไปเลย ในเมื่อท่านลุงของเจ้าอยากให้เข้าไปดู พวกเราก็เข้าไปดูให้เห็นกับตากันเถิด..” แม้เหออวี้ฉงจะไม่รู้ว่าเวลานี้ปู่ของนางเป็นเช่นใดกันแน่แต่หลิงหยุนนั้นเห็นได้อย่างชัดเจน และการที่เขามาที่นี่ ก็เพื่อที่จะพบชายชราอยู่แล้ว แน่นอนว่าเหออวี้ฉงทำตามคำสั่งของหลิงหยุนอย่างว่าง่ายนางไม่โต้เถียง และเดินตามหลิงหยุนเข้าไปในบ้านแต่โดยดี –หวังชงเซียวเอ็ดเวิร์ด หลังจากเข้าไปในบ้านแล้ว พวกเจ้าสองคนมีหน้าที่คุ้มครองความปลอดภัยของผู้เฒ่าเหอ เพราะสิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้ก็คือความปลอดภัยของเขา!- –เจสเตอร์เจ้ามีหน้าที่คุ้มครองความปลอดภัยของแม่นางเหอ อย่าให้นางได้รับอันตรายเป็นอันขาด!– ก่อนที่จะเข้าไปในบ้านหลิงหยุนได้สั่งการทุกคนผ่านทางจิต เขาจำเป็นต้องจัดเตรียมการรับมือไว้ให้ในระดับหนึ่ง เพราะเวลานี้ภายในบ้านมียอดฝีมือที่อันตรายที่สุดผู้หนึ่งอยู่ด้วย! จากนั้นหลิงหยุนก็ได้เดินนำเหออวี้ฉงหวังชงเซียว และคนอื่นๆเข้าไปภายในบ้าน.. “ท่านปู่!!” ทันทีที่เหออวี้ฉงเข้าไปในบ้านนางก็ถึงกับต้องร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ!นั่นเพราะเหอเหวินช่านนั่งอยู่ในห้องรับแขกจริงๆดังที่เหอไฉทงบอกแม้จะนั่งอยู่บนรถวีลแชร์ ใบหน้าซีดเซียว และดูอิดโรยอยู่บ้าง แต่เพียงแค่เห็นแวบแรก เหออวี้ฉงก็สามารถรับรู้ได้ว่า เขามีอาการดีขึ้นจากเดิมมากเมื่อเห็นหลิงหยุนเหออวี้ฉง และคนอื่นๆเดินเข้ามา เหอเหวินช่านก็แสดงอาการดีอกดีใจ มือทั้งสองข้างจับที่เท้าแขนของรถวีลแชร์ไว้แน่น และทำท่าทางกระตือรือร้นคล้ายกับอยากจะลุกขึ้นยืน“อวี้ฉงเจ้ากลับมาแล้วรึ”เหออวี้ฉงได้ยินเหอเหวินช่านเรียกชื่อตนเองออกมาได้ก็ถึงกับยิ้มกว้าง และรีบพยักหน้าแทนการตอบรับทันที แต่ภายในใจกลับอดรู้สึกไม่ได้ว่า รอยยิ้มของท่านปู่นางนั้นดูแข็งกร้าวจนเกินไป..“ท่านปู่..ท่านปู่จำข้าได้แล้ว! ท่านปู่ ข้าดีใจที่สุดเลย!!”เหออวี้ฉงแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองนางรีบพุ่งตัวเข้าไปหาชายชรา และได้แต่ร้องไห้ไม่หยุดอยู่เช่นนั้น เวลานี้นางทั้งตื่นเต้นแล้วก็ดีใจเป็นอย่างมาก“แค๊ก..แค๊ก.. อวี้ฉง.. หลานรักของปู่ ปู่อาการดีขึ้นมาสิบกว่าวันแล้ว ตอนนี้กินได้ แล้วก็นอนหลับดี สุขภาพก็ค่อยๆแข็งแรงขึ้น เจ้าอย่าได้กังวลใจไปเลยนะ”“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเดินทางไปปักกิ่งเพื่อหาซื้อสมุนไพรมารักษาข้าไม่ใช่รึ แล้วเวลานี้สมุนไพรพวกนั้นอยู่ที่ไหนล่ะ?”แม้เหออวี้ฉงจะกำลังร้องห่มร้องไห้แต่นางก็เฝ้าสังเกตดูอากัปกิริยาของเหอเหวินช่านอย่างละเอียด แต่อาจเป็นเพราะความรู้สึกตื่นเต้นมากเกินไป ทำให้นางไม่สามารถจับสิ่งที่ผิดปกติที่เกิดขึ้นได้มากนัก เหออวี้ฉงรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาพร้อมกับพยักหน้า และตอบกลับไปว่า “ค่ะท่านปู่ ข้าไปหาซื้อสมุนไพรให้ท่านปู่ได้แล้ว และเวลานี้ก็ได้เชิญผู้ที่สามารถรักษาอาการป่วยของท่านปู่มาด้วย นับว่าโชคดีที่ข้ามาทันเวลา..”เหอเหวินช่านยิ้มกว้างอีกครั้งเขายกมือขึ้นชี้ทางบุคคลผู้หนึ่งซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาข้างๆตนเอง พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า“ไม่ต้องแล้วล่ะอวี้ฉงเวลานี้อาการของปู่ดีขึ้นมากแล้ว สุขภาพก็ค่อยๆดีขึ้นเรื่อยๆ ต้องขอบคุณท่านอาจารย์ที่ลุงของเจ้าพามารักษาข้า เขาคือผู้มีพระคุณของปู่ เจ้าจะต้องตอบแทนบุญคุณท่านอาจารย์ผู้นี้ด้วยล่ะ!”เหออวี้ฉงสำรวจสภาพร่างกายของเหอเหวินช่านอย่างละเอียดจนไม่ได้สังเกตสิ่งอื่น นั่นเพราะกายภาพของมนุษย์ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเวลานี้ เป็นสิ่งที่ไม่อาจปลอมแปลงได้ และชายชราที่นั่งอยู่บนรถเข็นนี้ ก็คือปู่ของนางเหอเหวินช่านจริงๆนับตั้งแต่หลิงหยุนก้าวเท้าเข้ามาภายในบ้านหลังนี้เขายังไม่เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว และเวลานี้สายตาของเขาก็จับจ้องอยู่ที่ร่างของ ‘ท่านอาจารย์’ ซึ่งยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาข้างๆเหอเหวินช่าน!