บทที่ 1554 : คุนปาผู้โชคร้าย

c

บทที่ 1554 : คุนปาผู้โชคร้าย “คนอื่นๆจัดการเก็บกวาดที่นี่ให้เรียบร้อย! “พอล..เจ้าไปกับข้า!” จากนั้นหลิงหยุนก็เหาะขึ้นไปบนท้องนภา และพุ่งตามอาจารย์คุนปาไปอย่างรวดเร็ว.. หลังจากที่อาจารย์คุนปารู้ตัวว่าตนเองได้สะดุดตอขนาดใหญ่เข้าให้เแล้ว จึงไม่ต้องการอยู่ต่อสู้กับหลิงหยุนที่นี่ต่อ และหลังจากที่หลบหลีกของวิเศษทั้งสี่ชิ้นของหลิงหยุนมาได้ เขาก็มุ่งหน้าสู่ผืนน้ำแห่งทะเลจีนใต้ทันที! แม้หลิงหยุนจะเหาะตามคุนปาไปด้วยความเร็วสูงแล้วก็ยังไม่สามารถไล่ตามคุนปาได้ทัน หลิงหยุนเหาะตามคุนปามาได้ครู่ใหญ่ แต่ก็ยังคงทิ้งระยะห่างกันกว่าห้ากิโลเมตร ท่ามกลางท้องนภาอันมืดมิดคนสองคนได้เหาะไล่ล่าตามกันไปกลางอากาศเหนือผืนน้ำของทะเลจีนใต้ “นี่..อาจารย์ผู้นั้น เจ้าอย่าได้เหาะหนีไปทางนั้นจะดีกว่า หยุดเถิด! หาไม่แล้วเจ้าจะต้องโชคร้ายเป็นแน่! หลังจากเหาะตามคุนปาออกจากชายฝั่งได้ครู่ใหญ่หลิงหยุนก็หาได้มีท่าทีกระตือรือร้นอะไรมากนัก และได้แต่ร้องตะโกนบอกกับคุนปาในขณะไล่ตามไป แต่เมื่อคุนปากเห็นว่าหลิงหยุนยังคงเหาะไล่ตามมาไม่หยุดเช่นนี้ มีหรือที่เขาจะนิ่งเฉยได้ เขาจึงรีบเหาะมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ด้วยความเร็วที่สูงขึ้น “นี่!ข้าเตือนเจ้าแล้วนะ! หากเจ้ายังไม่ฟังข้า เจ้าจะต้องโชคร้ายเป็นแน่!” หลิงหยุนเร่งความเร็วในการเหาะเพิ่มขึ้นอีกและเวลานี้หลิงหยุนก็สามารถเหาะตามไปได้ใกล้มากขึ้น แต่ก็ยังห่างกันถึงสามกิโลเมตร “หึ!ดูเหมือนเจ้าจะไม่เข้าใจที่ข้าพูดสินะ! แต่เอาเถอะ ข้าเองก็พาล่ามมาด้วย!” หลังจากนั้นหลิงหยุนก็หันกลับไปมองหาพอล และพบว่า เวลานี้พอลยังอยู่ห่างไกลจากเขามาก “เฮ้อ..เจ้านี่บินได้อืดอาดเสียจริง!” หลิงหยุนไม่มีทางเลือกจึงจัดการเรียกเครื่องมือสื่อสารของตนเองออกมา พร้อมกับเปิดระบบแจ้งเตือนตำแหน่งไว้ เพื่อให้พอลที่ยังบินตามมาได้ไม่ทัน สามารถหาตนเองพบได้ “นี่เจ้าอาจารย์หัวดื้อ!เจ้าดื้อรั้นไม่เชื่อฟังข้าเช่นนี้ ไม่กลัวว่าตนเองจะโชคร้ายหรืออย่างไร”หลิงหยุนเห็นคุนปายังคงเหาะไปด้วยความเร็วอย่างไม่หยุดยั้งก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดใจ เวลานี้เขาได้เรียกตราหยกจักรพรรดิ และกระบี่เหินเงาธนูเก็บเข้าไปแล้ว เหลือเพียงแค่หอกมังกรทอง และกระบี่กังฉีเท่านั้น!นั่นเพราะของวิเศษทั้งสองชิ้นนี้นั้นล้วนแล้วแต่เป็นส่วนหนึ่งกับในร่างกายของหลิงหยุน ชิ้นหนึ่งเกิดจากปราณมังกรในร่าง ส่วนกระบี่กังฉีก็เกิดจากพลังหยินและหยางในร่าง ของวิเศษทั้งสองชิ้นนี้ จึงเปรียบเสมือนแขนขาซึ่งเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งในร่างของหลิงหยุน ทำให้เขาไม่จำเป็นต้องใช้พลังจิตมากนัก“นี่เจ้าอาจารย์หัวดื้อหยุดหนีข้าได้แล้ว! เจ้าคิดว่าข้าจะไม่สามารถไล่ตามเจ้าได้ทันงั้นรึ”หลิงหยุนเร่งความเร็วในการเหาะให้สูงขึ้นและเวลานี้เขาก็สามารถบินเข้าไปใกล้คุนปาได้มากขึ้นอีกถึงห้าร้อยเมตร!“แย่แล้ว!”คุณปาถึงกับหน้าเสียเขาแทบอยากจะร้องไห้ออกมา แน่นอนว่าคุนปาได้ยินเสียงร้องตะโกนของหลิงหยุน และถึงแม้เขาจะไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่หลิงหยุนพูดได้ แต่ก็พอคาดเดาได้ว่า หลิงหยุนไม่มีทางที่จะปล่อยให้ตนเองหนีรอดไปได้แน่!ยิ่งไปกว่านั้นคุนปาก็ไม่สามารถเหาะไปได้เร็วกว่านี้ได้อีกแล้ว เพราะเขากำลงได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่ อีกทั้งยังต้องคอยเหาะหลบของวิเศษทั้งสองชิ้นของหลิงหยุน ไปทางซ้ายทีขวาที ทำให้การเหาะเชื่องช้าลงกว่าที่ควรจะเป็นอีกด้วยและเวลานี้ทั้งสองคนต่างก็เหาะไล่ตามกันไป จนกระทั่งเข้าสู่เขตทะเลลึกไกลกว่าหนึ่งร้อยกิโลเมตรแล้วระยะห่างระหว่างคนทั้งสองค่อยๆแคบลงเรื่อยๆและเวลานี้หลิงหยุนก็สามารถเหาะเข้าใกล้คุนปาได้อีกถึงห้าร้อยเมตร ระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง จึงเหลือไม่ถึงสองกิโลเมตรแล้ว..หลิงหยุนสามารถเร่งความเร็วมากกว่านี้ได้แต่เขาไม่ต้องการที่จะสูญเสียเสินหยวนไปอย่างเปล่าประโยชน์ จึงได้แต่เหาะตามคุนปาไปอย่างใจเย็น และอดทนรอให้อีกฝ่ายประสบกับความโชคร้ายด้วยตัวเอง!แม้ว่าจะยังไม่ถูกหลิงหยุนจับได้แต่คุนปากลับรู้สึกหวาดกลัวมากยิ่งขึ้น เพราะไม่ว่าเขาจะเหาะหนีหลิงหยุนไปไกลเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนจะหนีไม่พ้นเสียที และในที่สุด เขาก็ตัดสินใจคิดที่จะกระทำการอะไรบางอย่างหลิงหยุนมีจิตหยั่งรู้คุนปากเองก็มีเช่นกัน และเวลานี้ ต่างฝ่ายต่างก็อยู่ภายใต้รัศมีจิตหยั่งรู้ของอีกกันและกัน ต่างคนจึงต่างเห็นอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจนคุนปาเห็นรอยยิ้มขี้เล่นปรากฏอยู่บนใบหน้าของหลิงหยุนสีหน้าของเขาราวกับคนที่กำลังเล่นไล่จับ มากกว่าจะไล่ล่าศัตรู จนคุนปาเริ่มไม่มั่นใจว่า อีกฝ่ายไม่สามารถไล่ล่าตนเองได้ทันจริงๆ หรือจงใจแกล้งหยอกเย้าเล่นเท่านั้น‘ไม่..ข้าจะต้องเร่งความเร็วให้มากกว่านี้ อีกเพียงแค่ไม่กี่ร้อยกิโลเมตร ก็จะเข้าใกล้น่านฟ้าของประเทศฟิลิปปินส์แล้ว หากข้าส่งสัญญาณบอกสหาย พวกเขาจะต้องมาช่วยข้าได้ทันเป็นแน่!’หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ในใจเช่นนั้นในที่สุดคุนปาก็เลิกสนใจอาการบาดเจ็บอีก!“ห๊ะ!นั่นมันอะไรกัน?!” “ก่อนหน้านี้ท้องฟ้ายังโปร่งใสอยู่เลยเหตุใดจู่ๆจึงได้มีก้อนเมฆปรากฏขึ้นตรงหน้าเช่นนี้ได้”