บทที่ 1560 : สอบสวน

บทที่ 1560 : สอบสวน เพื่อความสะดวกในการจัดการกับภารกิจของตนเองเหอไฉทงจึงได้จัดการให้คนโยกย้ายแขกที่มาพักออกไปก่อนหน้าแล้ว ฉะนั้นหลงจากที่หลิงหยุนสังหารยอดฝีมือคนอื่นๆตายจนหมด ภายในรีสอร์ทเวลานี้ นอกเหนือจากคนของหลิงหยุนแล้ว ทางด้านเหอไฉทงก็เหลืออยู่เพียงแค่สามคนเท่านั้น และไม่นานนักหวังชงเซียวก็เดินเข้ามาพร้อมกับเหอไฉทง ในขณะที่พอลนำหัวเชาฟานเข้ามา ส่วนเจสเตอร์ก็เป็นผู้หิ้วร่างของคุนปาเข้ามา แต่ทันทีที่เดินมาถึงหน้าประตูหลิงหยุนก็รีบยกมือขึ้นห้าม พร้อมกับโบกมือไล่เจสเตอร์ “จับมันไปทำความสะอาดให้เรียบร้อยก่อน จะได้ไม่สกปรกเลอะเทอะห้องพักของผู้เฒ่าเหอ..” “ครับเจ้านาย!” เจสเตอร์แลบลิ้นเลียริมฝีปากพร้อมกับนำร่างของคุนปาออกไปทันที! หลังจากที่เหอไฉทงเข้าไปในห้องเขาก็รีบคลานเข่าเข้าไปหาเหอเหวินช่านผู้เป็นพ่ออย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญ “พ่อครับ!ลูกผิดไปแล้ว! ลูกอกตัญญู! ลูกโง่เขลา ถูกความโลภ และความอยากจะได้เป็นทายาทผู้สืบทอดมรดกของตระกูลเหอครอบงำจนหูหนวกตาบอด ลูกผิดไปแล้ว!!” เพียะ..เพียะ.. เพียะ.. หลังจากนั้นเหอไฉทงก็ลุกขึ้นยืน พร้อมกับใช้มือตบหน้าตัวเองซ้ายขวา จนเสียงดังสนั่นไปทั่วห้องอยู่เช่นนั้น ในขณะที่เหอเหวินช่านได้แต่จ้องมองไปทางอื่นด้วยสีหน้าท่าทางสงบนิ่ง และไม่แม้แต่จะปรายตามองไปทางเหอไฉทง “ลูกโง่เขลานัก..ลูกผิดไปแล้ว..” เวลานี้ไม่มีใครพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว ในขณะที่เหอไฉทงเองก็ยังคงตบหน้าตัวเอง และเฝ้าคร่ำครวญอย่างสำนึกผิดไม่หยุด เสียงตบหน้ายังคงดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องจนกระทั่งผ่านไปนาทีกว่า ใบหน้าของเหอไฉทงก็เริ่มบวมเปล่ง ริมฝีปากปูดบวมจมพูดไม่เป็นภาษา จนกระทั่งหลิงหยุนเห็นว่าพอสมควรแล้วเขาจึงหันไปมองเหออวี้ฉง ซึ่งนางเองก็เข้าใจความหมายที่หลิงหยุนต้องการสื่อได้ทันที จึงได้แต่หันไปดึงชายเสื้อของเหอเหวินช่านเบาๆ พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “คุณปู่คะ..” ในที่สุดเหอเหวินช่านก็พูดขึ้นว่า“เจ้าลูกชั่ว! อย่าได้มาขอร้องอะไรฉันเลย เรื่องราวในตระกูลเหอนับจากนี้ ฉันยกให้เป็นหน้าที่ของท่านเซียนหลิน ชีวิตของแกจะอยู่หรือตาย ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่านเซียนหลินคนเดียว!” “ห๊ะ…” เหอไฉทงได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ และทันทีที่ได้สติ เขาก็รีบหันไปทางหลิงหยุน พร้อมกับอ้อนวอนขอร้อง“ท่านเซียนหลินได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย ผมผิดไปแล้ว ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วย!”“ใครบอกว่าข้าจะฆ่าเจ้า”หลิงหยุนเอ่ยต่อยิ้มๆ“หากข้าคิดจะฆ่าเจ้า เจ้ายังคิดว่าตนเองจะมีโอกาสได้ลืมตาขึ้นมามองแสงอาทิตย์ของรุ่งอรุณวันใหม่ได้งั้นรึ”“อะไรนะ”เหอไฉทงถึงกับตกตะลึงแววตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และตกใจ จากนั้นจึงรีบโขกศรีษะพร้อมกับร้องตะโกนขอบคุณหลิงหยุนด้วยความตื่นเต้นดีใจ“ขอบคุณท่านเซียน..ขอบคุณที่ไว้ชีวิต!!”“เจ้าหุบปากก่อน..”หลิงหยุนร้องตะโกนห้ามอย่างหมดความอดทนเขาถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “เอาล่ะ.. เวลานี้ทุกคนต่างก็อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว เจ้าจงเล่ามาให้หมดว่า ที่ผ่านมาเจ้าทำอะไรลงไปบ้าง เพื่อที่จะแย่งชิงตำแหน่งทายาทผู้สืบสมบัติตระกูลเหอ..”“อ่อ..แล้วก็ห้ามโกหกแม้แต่คำเดียว เพราะหาไม่แล้ว..”“ไม่กล้า!ผมไม่กล้าโกหกแน่ และจะพูดความจริงทุกอย่าง”เหอไฉทงระล่ำระลักบอกหลิงหยุนด้วยความหวาดกลัวจากนั้น จึงได้ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอีกครั้ง พร้อมกับเริ่มเล่าเรื่องราว และแผนการทั้งหมดของตนเอง ตั้งแต่เริ่มต้นให้ทุกคนฟังอย่างละเอียดนอกเหนือจากเล่าแผนการที่คิดจะแย่งชิงตำแหน่งทายาทผู้สืบทอดสมบัติตระกูลเหอแล้วเหอไฉทงยังได้เล่าเรื่องที่ชาวยุทธฝั่งหนานหยางคิดที่จะยึดครองตระกูลเหอไว้เองด้วย รวมถึงวิธีการที่คนเหล่านั้นใช้ และทุกอย่างก็เป็นไปอย่างที่หลิงหยุนคาดเดา“แต่ถึงแม้ลูกจะต้องการได้เป็นทายาทผู้สืบทอดตระกูลเหอมากแค่ไหนก็ไม่เคยคิดที่จะทำร้ายท่านพ่อกับอวี้ฉงเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ว่า.. ที่เรื่องราวมันกลับตาลปัตร และกลายเป็นเลวร้ายอย่างที่ทุกคนเห็นกันอยู่นั้น เป็นเพราะว่าครึ่งปีหลังนี้คุนปาเข้ามาแทรกแซง แล้วทุกอย่างก็ค่อยๆเปลี่ยนไปจากความตั้งใจเดิมของลูก จนกระทั่งอยู่เหนือการควบคุมของลูกอย่างที่เห็น..”“คุนปาแสดงพลังอำนาจของตนเองต่อหน้าลูกและทุกครั้งที่ลูกอยู่ต่อหน้าเขา ลูกก็จะไม่สามารถต่อต้านได้เลยสักครั้ง..”หลังจากเล่าจนจบเหอไฉทงก็ถึงกับร้องห่มร้องไห้ออกมา แม้จะดูเหมือนว่าเหอไฉทงใช้คุนปาเป็นข้ออ้างเพื่อให้พ้นผิด แต่หลิงหยุนรู้ดีว่า ทุกอย่างที่เหอไฉทงพูดนั้นล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น“เอาล่ะ..พอได้แล้ว!”หลิงหยุนสั่งให้เหอไฉทงหยุดพูดจากนั้นจึงหันไปบอกกับเหอเหวินช่านว่า “เรื่องที่เขาเล่ามาทั้งหมดนั้น ข้าเองคาดเดาไว้ได้ตั้งแต่แรกแล้ว และเป็นเพราะเห็นว่าเขายังพอมีมโนธรรมอยู่บ้าง ที่ไม่คิดทำร้ายบิดาของตนเอง ข้าจึงเห็นว่าควรไว้ชีวิตเขา..”