บทที่ 1561 : ไร้ประโยชน์แล้ว

บทที่ 1561 : ไร้ประโยชน์แล้ว หากเปรียบเทียบกับปัญหาของตระกูลเหอแน่นอนว่าภารกิจของหน่วยนภานั้นย่อมสำคัญกว่ามาก นั่นเพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงประเทศชาติ เวลานี้หลิงหยุนอยู่ในตำแหน่งอาวุโสของหน่วยนภา การที่โจวเหวินอี้มอบหมายภารกิจให้เขาทำ แต่เขากลับต่อรองกับอีกฝ่ายนั้น ทั้งคู่ต่างก็รู้แก่ใจดีว่า นั่นเป็นเพียงแค่การหยอกเย้าสนุกๆเท่านั้น และการที่โจวเหวินอี้มอบหมายภารกิจนี้ให้หลิงหยุนทำก็มิใช่เพราะบังเอิญว่าหลิงหยุนจะเดินทางมาแถบนี้ แต่เป็นเพราะภารกิจที่เขามอบหมายให้นั้นสำคัญอย่างมาก และไม่สามารถมอบหมายให้คนอื่นทำได้นอกจากหลิงหยุน! คนอย่างหลิงหยุนไม่เคยลังเลต่อรองหากเรื่องนั้นเกี่ยวพันถึงผลประโยชน์ของประเทศชาติ และการที่หลิงหยุนได้รับมอบหมายให้ทำภารกิจนี้ ก็เป็นเรื่องที่เขายินดีและเต็มใจ ในเมื่อเรื่องราวที่หลิงหยุนจะต้องจัดการหลังจากนี้เป็นเรื่องสำคัญที่เกี่ยวพันถึงประเทศชาติ แน่นอนว่าเขาย่อมไม่สามารถให้หัวเชาฟานอยู่ด้วยได้ จึงต้องขับไล่หัวเชาฟานออกไปจากที่นี่เสียก่อน เนื่องจากตระกูลเหอมีอำนาจอิทธิพลอย่างมากในดินแดนแถบคาบสมุทรมาเก๊านี้ส่วนหลิงหยุนก็เป็นผู้ที่ช่วยนำพาตระกูลเหอให้พ้นจากหายนะ การที่ให้คนตระกูลเหออยู่ร่วมฟังด้วย พวกเขาจะสามารถใช้อำนาจอิทธิพลของตนเองที่มีอยู่ ช่วยเหลืองานของหลิงหยุนได้เป็นอย่างดี ส่วนเหอไฉทงนั้นแม้ว่าจะได้ยินเรื่องราวทั้งหมดที่หลิงหยุนสนทนาในวันนี้ แต่หลังจากนั้น เขาก็สามารถทำการลบความทรงจำของเหอไฉทงได้ไม่ยาก หลิงหยุนเริ่มทำการสอบสวนคุนปาโดยมีพอลทำหน้าที่เป็นล่ามให้เช่นเคย.. “ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วว่าการที่ข้ามามาเก๊าในครั้งนี้ จุดประสงค์ก็เพื่อต้องการนำไขหยกม่วงกลับไปฝึกฝนวิชาเท่านั้น โดยแลกกับการช่วยเหอไฉทงให้ได้เป็นทายาทผู้สืบทอดมรดกของตระกูลเหอ..” คุนปาถูกเจสเตอร์นำไปล้างทำความสะอาดด้วยน้ำทะเลกว่าครึ่งชั่วโมงไม่เพียงร่างกายของเขาจะสะอาดสะอ้านกว่าเดิมมาก แต่เวลานี้ทั้งร่างกายและจิตใจก็ได้ตื่นตัวอย่างมากด้วยเช่นกัน “เพ้อเจ้อ!” หลิงหยุนร้องตะโกนออกมาด้วยความโมโห“เจ้าไม่รู้มาก่อนด้วยซ้ำไปว่า จะมีการนำไขหยกม่วงมาประมูลในงาน แต่เป็นเพราะเจ้าวางแผนที่จะครอบครองตระกูลเหออู่แล้วต่างหากเล่า เอาล่ะ.. บอกข้ามาได้แล้วว่า เหตุใดเจ้าจึงต้องทำเช่นนั้น!” คุนปากได้แต่ปิดปากเงียบ.. นั่นเพราะเหตุผลที่หลิงหยุนเอ่ยขึ้นมานั้นฟังดูมีเหตุผลมากยิ่งกว่า จนคุนปาเองก็ไม่สามารถโต้เถียงได้ เพราะแม้แต่เด็กสามขวบได้ฟัง ก็ยังรู้ว่าคุนปาโกหก หลิงหยุนยังคงนิ่งรอด้วยความอดทนอยู่ครู่หนึ่งแต่คุนปาก็ยังเอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมปริปาก และเอาแต่นั่งหลับตาอยู่เช่นนั้น“คุนปา..ดูท่าคนอย่างเจ้าคงจะเข้าตำราหมูไม่กลัวน้ำร้อนสินะ! ได้! ข้าก็อยากจะรู้นักว่าเจ้าจะดื้อด้านไปได้อีกนานเพียงใด” หลิงหยุนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกหลิงหยุนรู้ว่าที่คุนปาไม่ยอมพูดนั้นเพราะรู้สึกสิ้นหวังท้อแท้ ที่ตนเองได้สูญเสียพลังบ่มเพาะและแขนขาไป จึงไม่สนใจเรื่องความเป็นความตายของตนเองอีกหลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยต่อว่า “คุนปา ข้าขอเตือนเจ้าอีกครั้ง จงเล่าทุกอย่างออกมาแต่โดยดี แม้ว่าเจ้าจะรู้สึกท้อแท้จนไม่สนใจใยดีต่อชีวิตตนเอง แต่การที่เจ้าเลือกที่จะนิ่งเงียบ ข้าขอเตือนว่า นั่นจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงของเจ้า!”หลังจากที่พอลแปลให้ฟังแล้วแต่คุนปาก็ยังคงนิ่งเงียบ หลิงหยุนจึงลุกขึ้นยืน และเดินไปหาคุนปาพร้อมกับก้มลงเอ่ยออกไปว่า“ข้าเชื่อว่าเจ้าคงจะรู้ดีไม่น้อย..บนโลกใบนี้มีสิ่งที่น่าเจ็บปวดยิ่งกว่าความตาย! ตราบใดที่เจ้ายังไม่ปริปากพูดออกมา ข้าก็จะไว้ชีวิตเจ้า แต่จะให้เจ้าได้ลิ้มรสของการอยู่อย่างตายทั้งเป็นเลยทีเดียว!”“และข้าก็เชื่อว่าเจ้าเองก็คงไม่อยากที่จะตกอยู่ในสภาพที่ต้องเจ็บปวด และทุกข์ทรมานเช่นนั้นแน่!”เพียงแค่นั้นจู่ๆคุนปาก็ลืมตาขึ้นทันที เขาจ้องมองหลิงหยุนด้วยแววตาที่ทั้งโกรธแค้น และหวาดกลัวระคนกันหลิงหยุนจึงได้แต่ยิ้มและเอ่ยต่อว่า“เอาล่ะ.. ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง จะพูด หรือไม่พูด!”“อ่อ..ความจริงแล้วเรื่องที่เจ้าจะบอก หรือไม่บอกข้านั้น ก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับข้าเลยแม้แต่น้อย เพราะต่อให้เจ้าไม่พูด ก็ไม่กระทบกับภารกิจของข้า..” หลิงหยุนหยุดพูดเพื่อให้พอลได้ทำหน้าที่แปลให้กับคุนปาฟัง แต่หลังจากที่ได้ฟังคำแปลของพอล สายตาของคุนปากลับมีเพียงความว่างเปล่า“นี่เจ้าไม่เข้าใจงั้นรึ”หลิงหยุนรู้สึกงุนงงสับสนกับท่าทีของอีกฝ่ายแต่แล้วก็เอ่ยต่อว่า “เมื่อคืนก่อนที่ข้าจะมาถึง เจ้าคงจะกระหยิ่มยิ้มย่องสินะว่า จะสามารถได้ครอบครองตระกูลเหอ ซึ่งเปรียบเสมือนถังข้าวสารใบใหญ่ของพวกเจ้า..”จากนั้นหลิงหยุนก็กวาดตามองไปรอบๆห้อง พร้อมกับเอ่ยกับคุนปาว่า “แต่เจ้าดูตอนนี้สิ! เวลานี้มีผู้ใดบ้างที่มีชีวิตรอดมายืนเคียงข้างเจ้า”“ข้าจะบอกอะไรให้..ต่อให้ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชาวยุทธหนานหยางเลย แต่รับรองว่านับจากนี้ไป หากข้าพบเจอชาวยุทธหนานหยางที่ใด พวกมันจะมีสภาพ และจุดจบไม่ต่างจากเจ้าในเวลานี้แน่!”คำพูดของหลิงหยุนนั้นบ่งบอกชัดเจนว่าต่อให้คุนปาจะพูดหรือไม่พูด นับจากนี้ไป ชาวยุทธหนานหยางจะต้องหมดสิ้นไปจากโลกนี้ เพราะพวกมันจะต้องถูกเขาสังหารตายจนหมด!“หึ!!”