บทที่ 1562 : บุกรัง

บทที่ 1562 : บุกรัง กระบี่เหินเงาธนูของหลิงหยุนพุ่งไปอยู่เบื้องหน้าของเหอไฉทงและเวลานี้เหอไฉทงที่เพิ่งได้เห็นกระบี่เหินเงาธนูสังหารคุนปาตายไปต่อหน้าต่อตา ก็รู้สึกผะอืดผะอมจนแทบอยากจะอาเจียนออกมา แต่แล้วก็ต้องเปลี่ยนเป็นตึงเครียดแทน เมื่อหลิงหยุนแสยะยิ้มออกมา และถามเขาว่า “เจ้าได้ยินได้ฟังทั้งหมดแล้วตอบมา.. เจ้าเข้าใจบ้างหรือไม่” เวลานี้เหอไฉทงหวาดกลัวสุดขีดสมองของเขาคล้ายกับคนที่ไม่รับรู้เรื่องราวอะไร มันตื้อจนคิดอะไรไม่ออก จึงได้แต่เอ่ยถามหลิงหยุนด้วยริมฝีปากที่สั่นระริก.. “เข้า..เข้าใจเรื่องอะไรกัน” หลิงหยุนหันไปทางร่างไร้วิญญาณของคุนปาพร้อมตอบกลับไปว่า “ธรรมชาติกำหนดทุกสิ่ง..” “เจ้าดูคุนปาที่โง่เขลาสิ..แล้วเจ้าจะเข้าใจ!” เหอไฉทงไม่เข้าใจจริงๆว่าหลิงหยุนถามเรื่องอะไร และเขาต้องเข้าใจอะไรกันแน่ แต่แล้วเสียงของหลิงหยุนก็ดังขึ้นอีกครั้ง“เป็นเพราะความโง่เขลาของคุนปา มันจึงต้องจบชีวิตลงเช่นนี้..” เหอไฉทงได้แต่เอ่ยบอกหลิงหยุนด้วยสีหน้างุนงง“เอ่อ.. ท่านเซียนหลินได้โปรดชี้แนะ และบอกผมมาตามตรงเถิดนะครับ!” “สิ่งที่ข้าต้องการจะบอกกับเจ้าก็คือ..เรื่องแรก หากมิใช่เพราะข้ามาตระกูลเหอในครั้งนี้ เจ้าจะได้ครอบครองทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตระกูลเหอตามที่เจ้าปรารถนาแน่ แต่เจ้าก็จะเป็นได้เพียงแค่หุ่นเชิดของชาวยุทธฝั่งหนานหยางเท่านั้น..” “เจ้าเคยถามตนเองหรือไม่ว่าเจ้าต้องการที่จะเป็นผู้สืบทอดมรดกทั้งหมดของตระกูลเหอ โดยที่ตัวเองเป็นได้เพียงแค่หุ่นเชิดของพวกมันหรือไม่” “ข้อสอง..หากชาวยุทธฝั่งหนานหยางสามารถควบคุมเจ้าได้แล้ว พวกมันก็จะเข้าควบคุมตระกูลเหอต่อไป จากนั้นพวกมันก็จะค่อยๆทำตามแผนที่วางไว้ทีละขั้นๆ และเป้าหมายของพวกมันก็คือ ต้องการสร้างความระส่ำระสายให้กับประเทศจีน..” “และหากพวกมันทำสำเร็จจริงถึงเวลานั้น ความโกรธของข้าคงจะต้องพุ่งขึ้นถึงขีดสุดเป็นแน่ เจ้าลองใคร่ครวญดูว่า เมื่อเวลานั้นมาถึง เจ้าจะมีกี่ชีวิตให้ข้าสังหารเพื่อระบายความแค้นกัน และที่สำคัญ เจ้าคิดว่าถึงตอนนั้น ตระกูลเหอของเจ้ายังจะสามารถดำรงอยู่ต่อไปได้อีกอย่างนั้นหรือ” หลิงหยุนซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าร่างไร้วิญญาณของคุนปาอธิบายเหตุและผลที่ตระกูลเหอจะต้องเผชิญ ให้เหอไฉทงฟังด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัด และเวลานี้ใบหน้าของเหอไฉทงก็ซีดเผือด เหงื่อเย็นไหลท่วมร่าง และถึงกับเซถอยหลังไปหลายก้าว.. “แต่ไหนแต่ไรมาตามธรรมเนียมแล้ว บุตรชายคนโตของตระกูล ย่อมมีสิทธิ์ที่จะได้ครอบครองทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตระกูล การที่เขาคิดอยากครอบครองตระกูลเหอ จึงไม่นับว่าเป็นความคิดที่ผิดอะไร ในเมื่อเจ้าเองก็เป็นบุตรชายคนโตของตระกูลเหอ..” “แต่..ท้ายที่สุด ธรรมชาติจะคัดสรรผู้ที่เหมาะสมเท่านั้น และนี่คือกฏธรรมชาติ!” “แม้ว่าเจ้าจะไม่เห็นด้วยและต้องการที่จะต่อสู้แย่งชิงสิทธิ์ของตนเอง เจ้าก็ควรใช้วิธีที่ถูกต้อง หากหลานสาวของเจ้าพ่ายแพ้ให้แก่ความสามารถของเจ้าจริงๆ ข้าเชื่อว่า นางย่อมต้องสูญเสียความมั่นใจในตนเองลงไป และยินดีที่จะช่วยงานเจ้าอย่างแน่นอน!”“แต่นี่เจ้ากลับใช้วิธีชั่วช้ากับคนที่เจ้าไม่ควรทำด้วยเพียงเพื่อให้ตนเองได้ครอบครองตระกูลเหอ เรื่องนี้.. แม้แต่ข้าเองยังไม่รู้ว่าจะจัดการกับเจ้าอย่างไรจึงจะสาสมกับความผิดที่ทำลงไป!”เมื่อกล่าวมาถึงตอนนี้หลิงหยุนก็ได้แต่ยิ้มพร้อมกับสรุปให้เหอไฉทงฟัง “ที่ข้ากล่าวมายืดยาวทั้งหมดนั้น ก็เพื่อจะเตือนเจ้าว่า นับจากนี้ไป เจ้าควรระมัดระวังการกระทำของตนเองให้มาก และทำหน้าที่ของตนเองให้ดี เพราะหากเจ้าก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว เจ้าอาจจะหลงทางจนกู่ไม่กลับได้ และจะไม่มีโอกาสกลับตัวเหมือนเช่นครั้งนี้อีก.. ”หลังจากที่หลิงหยุนกล่าวจบร่างของเหอไฉทงก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น..ใบหน้าที่ซีดขาวและร่างที่ยืนแน่นิ่งอยู่นานนั้น เริ่มมีสีหน้าที่บ่งบอกว่ากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเศร้างสร้อย และทรุดร่างลงคุกเข่ากับพื้น พร้อมกับบอกหลิงหยุนว่า“ท่านเซียนหลินผมเข้าใจแล้ว เวลานี้ผมเข้าใจทุกอย่างแล้ว และยินดีที่จะรับการลงโทษจากท่านเซียนด้วยความเต็มใจ!”หลังจากที่ได้เห็นปฏิกิริยาของเหอไฉทงหลิงหยุนก็เปลี่ยนใจที่จะลบความทรงจำในเหตุการณ์นี้ของเขา อีกทั้งสิ่งที่คุนปาเอ่ยออกมาก่อนสิ้นใจนั้น ก็มิได้มีส่วนไหนสลักสำคัญมาก..จากนั้นเหอเหวินช่านก็ได้ลุกขึ้นยืน เขาเดินผ่านร่างของเหอไฉทงที่คุกเข่าอยู่ และตรงไปหาหลิงหยุนแทน พร้อมกับกล่าวขอบคุณหลิงหยุนจากใจจริง“ผมขอขอบคุณท่านเซียนยิ่งนักที่ช่วยอบรมสั่งสอนชี้แนะเจ้าสุนัขตัวนี้!”หลิงหยุนกวาดตามองไปรอบห้องจากนั้นจึงได้เอ่ยกับเหอเหวินช่านว่า “อาวุโส ข้าช่วยสะสางปัญหาใหญ่ของตระกูลเหอให้แล้ว เรื่องภายในตระกูลเหอหลังจากนี้ ข้ามิต้องการเข้าไปก้าวก่าย ฉะนั้น อาวุโสได้โปรดปรึกษากับแม่นางเหอ และสะสางกันเองเถิด”และสิ่งแรกที่เหอเหวินช่านตั้งใจจะทำหลังจากนี้ก็คือการเรียกประชุมสมาชิกตระกูลเหอทั้งหมดโดยเร็ว เพื่อที่จะประกาศแต่งตั้งเหออวี้ฉงให้เป็นทายาทผู้สืบทอดกิจการทั้งหมดของตระกูลอย่างเป็นทางการหาไม่แล้วฐานะของเหออวี้ฉงก็จะไม่เป็นไปอย่างถูกต้องเสียที!เหอเหวินช่านพยักหน้าพร้อมตอบกลับด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ผมจะทำตามที่ท่านเซียนหลินชี้แนะ..”หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับพยักหน้าให้เหอเหวินช่านจากนั้นจึงหันไปโบกมือให้กับลูกน้องทั้งหมดของตน“พวกเจ้าทั้งหมดตามข้ามานำร่างของคุนปามาด้วย!”หลังจากร้องตะโกนสั่งทุกคนแล้วทั้งหวังชงเซียวหลังจากร้องตะโกนสั่งทุกคนแล้วทั้งหวังชงเซียว พอล และคนอื่นๆ ต่างก็พากันตามหลิงหยุนออกไปอย่างรวดเร็ว โดยมีเจสเตอร์ทำหน้าที่หิ้วร่างของคุนปาตามออกไป