บทที่ 1563 : แขกคนสำคัญ

บทที่ 1563 : แขกคนสำคัญ หลังจากที่หลิงหยุนกับโจวเหวินอี้สนทนาเกี่ยวกับเหตุการณ์ต่างๆจบลงแล้วต่างฝ่ายต่างก็ปิดเครื่องมือสื่อสารของตนเอง และเก็บกลับเข้าไปไว้ในแหวน หลังจากนั้นหลิงหยุนก็ได้เหาะกลับไปที่รีสอร์ท และพบว่า เหออวี้ฉงกำลังยืนอยู่ด้านนอกบ้านพัก และกำลังสอดส่ายสายตาไปรอบๆบริเวณ คล้ายกับกำลังมองหาใครสักคนอยู่ และคนที่เธอกำลังรอคอยก็คือหลิงหยุนนั่นเอง.. หลิงหยุนเห็นเช่นนั้นจึงได้เหาะเข้าไปหาทันที พร้อมกับเอ่ยถามออกไปว่า “เกิดอะไรขึ้นงั้นรึ” เมื่อเหออวี้ฉงเห็นหลิงหยุนนางก็รีบร้องตะโกนบอกไปว่า “ท่านหลิน ท่านปู่บอกว่าไม่ต้องการอยู่ที่รีสอร์ทนี้ต่อไปแล้ว ท่านปู่อยากจะรีบกลับไปมาเก๊า จะได้เรียกประชุมสมาชิกตระกูลเหอทั้งหมด และจัดการสะสางปัญหาต่างๆให้เรียบร้อยโดยเร็ว..” หลังจากนั้นเหออวี้ฉงก็เงยหน้าขึ้นจ้องมองหลิงหยุน พร้อมกับเอ่ยถามออกไปว่า “ท่านปู่สั่งให้ข้ามายืนรอถามท่านหลินว่า ท่านหลินเห็นด้วยหรือไม่” หลิงหยุนได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับหัวเราะออกมา“ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่า ปัญหาภายในตระกูลเหอหลังจากนี้ เป็นเรื่องที่เจ้ากับผู้เฒ่าจะต้องปรึกษาหารือกันเอง ไม่จำเป็นต้องถามความคิดเห็นจากข้าอีกแล้ว!” “จะทำเช่นนั้นได้อย่างไรกัน” เหออวี้ฉงรีบเอ่ยบอกหลิงหยุนต่อทันที“ท่านปู่กำชับกับข้าว่า ท่านหลินเป็นผู้มีพระคุณของตระกูลเหอ และเปรียบเสมือนผู้ชุบชีวิตตระกูลเหอใหม่อีกครั้ง จึงให้ข้าคอยฟังคำสั่ง และทำตามความต้องการของท่านหลิน!” “…” หลิงหยุนได้แต่นิ่งอึ้งไปแต่ภายในใจกลับนึกชื่นชมเหอเหวินช่าน มิน่าชายชราผู้นี้ถึงได้นำพาตระกูลเหอให้ยิ่งใหญ่ไปทั่วทั้งคาบสมุทรมาเก๊าได้ เป็นเพราะเขามีสายตาที่หลักแหลมเช่นนี้นี่เอง แม้ว่าหลิงหยุนพยายามที่จะปิดบังฐานะที่แท้จริงของตนเองแล้ว แต่ดูเหมือนชายชราจะสามารถคาดเดาอะไรบางสิ่งบางอย่างได้ จึงได้สั่งให้หลานสาวของตน นำตระกูลเหอมาอยู่ภายใต้การปกป้องของตนเองเช่นนี้ “ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็จัดการตามที่เห็นสมควรได้เลย ในเมื่อพวกเจ้าเองก็ไม่สะดวกที่จะอยู่ในรีสอร์ทแห่งนี้ต่อ!” หลิงหยุนเห็นด้วยกับปู่หลานตระกูลเหอ “ตกลง!ถ้าเช่นนั้นข้าจะไปเตรียมการเรื่องเดินทางกลับ!” หลังจากเอ่ยตอบหลิงหยุนแล้วเหออวี้ฉงก็ขอตัวไปเตรียมการเดินทางทันที นั่นเพราะเวลานี้มีคนเพิ่มมากขึ้น เรือลำเดียวย่อมไม่พอแน่ นางจึงต้องไปจัดการเรื่องเรือสำหรับเดินทางกลับเพิ่มด้วย ครึ่งชั่วโมงต่อมา..เรือที่เหออวี้ฉงจัดหามา ก็ได้มาจอดรออยู่ที่ท่าเรืองของเกาะเรียบร้อยแล้ว “หลังจากไปถึงมาเก๊าแล้วพวกเจ้าจะไปพักที่ใดก่อนหรือไม่” ระหว่างทางที่เดินออกจากรีสอร์ทนั้น หลิงหยุนก็ได้เอ่ยถามเหออวี้ฉง.. “ท่านปู่บอกว่าอยากจะกลับไปพักที่บ้านของเสียก่อน รอจนกระทั่งการประชุมกับเหล่าสมาชิกตระกูลเหอสิ้นสุดลงเสียก่อน จึงค่อยคิดว่าจะขยับขยายไปอยู่ที่อื่นหรือไม่”หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมกับตอบไปว่า“เช่นนั้นก็ดี.. พวกเจ้าทั้งหมดออกเดินทางไปก่อนได้เลย ไม่ต้องห่วงข้า ประเดี๋ยวข้าจะตามไปเอง”เหออวี้ฉงรู้ดีว่าหลิงหยุนไม่ชอบที่จะโดยสารไปกับเรือนัก เพราะนอกจากจะช้าแล้ว ยังยุ่งยากอีกด้วย นางจึงไม่คิดที่จะคะยั้นคะยอ“ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน!” หลังจากที่ทุกคนออกเดินทางแล้วรีสอร์ทขนาดใหญ่แห่งนี้ ก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดทันที!หลิงหยุนเหาะขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือผืนน้ำราวสองร้องเมตรพร้อมกับจ้องมองเกาะทั้งเกาะที่อยู่เบื้องล่าง..เกาะแห่งนี้นอกจากความสวยงามของท้องทะเลหาดทรายที่ขาวละเอียด และอากาศที่บริสุทธิ์แล้ว ก็ไม่มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ แต่หลิงหยุนกลับไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่น..“อืมม..เกาะแห่งนี้ช่างเงียบสงบยิ่งนัก อีกทั้งยังอยู่ห่างไกลจากเมืองที่วุ่นวาย ไม่มีผู้คนรบกวน เหมาะอย่างยิ่งที่จะใช้เป็นสถานที่ฝึกวิชา..”หลิงหยุนตัดสินใจว่าจะให้ถังเมิ่งหาซื้อเกาะเล็กๆที่เงียบสงบเช่นนี้ให้กับเขาสักหลายๆแห่ง และเมื่อคิดได้เช่นนั้น หลิงหยุนก็รีบเหาะลงไปบนพื้นดิน พร้อมกับเรียกโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาถังเมิ่งทันที“ถังเมิ่ง..” ถังเมิ่งอดที่จะถามออกไปด้วยความประหลาดใจไม่ได้“พี่หยุนเหรอ! จู่ๆก็โทรมาหาฉันได้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”“นี่นายยังจะถามฉันแบบนี้อีกเหรอฉันก็จะโทรมาบอกนายว่า ฉันจัดการสะสางเรื่องราววุ่นวายภายในตระกูลเหอเรียบร้อยแล้วน่ะสิ! หวานใจของนายไม่ได้รับอันตรายแม้แต่ปลายเล็บ และถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด หวานใจของนายก็คงจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นทายาทดูแลกิจการ และทรัพย์สินทั้งหมดตระกูลเหออย่างเป็นทางการ ภายในวันหรือสองวันนี้แน่!”จากนั้นหลิงหยุนก็ได้ยินเสียงร้องตะโกนชื่นชม และเยินยอตนเองดังขึ้นจากปลายสาย “จริงเหรอพี่หยุน!! ว้าว.. พี่นี่สุดยอดจริง สุดยอดมนุษย์! ไม่เคยมีอะไรที่พี่หยุนของฉันทำไม่สำเร็จเลยสักครั้ง!”“นี่พี่หยุนในเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว พี่จะกลับปักกิ่งเมื่อไหร่”หลิงหยุนตอบกลับยิ้มๆ“ตอนนี้ฉันยังกลับไปไม่ได้ ฉันกำจัดเพียงแค่ปัญหาเบื้องหน้าของตระกูลเหอไปเท่านั้น ยังไม่ได้จัดการกับต้นตอของปัญหาในครั้งนี้ ฉันจำเป็นต้องจัดการถอนรากถอนโคน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหากับตระกูลเหอได้อีกในวันข้างหน้า!”“เอาล่ะ..เรื่องนั้นช่างมันเถิด! ฉันมีเรื่องจะให้นายไปจัดการ..”ถังเมิ่งถึงกับหูผึ่งและตั้งใจฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ “ว่ามาเลยพี่หยุน พี่อยากให้ฉันทำอะไรสั่งมาได้เลย!”“ฮ่าๆๆไม่ใช่เรื่องราวใหญ่โตอะไรนักหรอก พอดีฉันเพิ่งรู้ว่าเกาะแถบนี้งดงามมาก แล้วก็เงียบสงบจริงๆ ฉันอยากให้นายจัดการหาซื้อเกาะเล็กๆพวกนี้ให้ฉันที เอาสักสิบเกาะขึ้นไปได้ก็ยิ่งดี..”“…..”ถังเมิ่งถึงกับนิ่งอึ้งไป