บทที่ 1565 : อำนาจในการตัดสินใจ

บทที่ 1565 : อำนาจในการตัดสินใจ คำประกาศของเหอเหวินช่านได้สร้างความประหลาดใจให้กับสมาชิกตระกูลเหอภายในห้องแทบทุกคน เว้นแต่เหออวี้ฉงกับเหอไฉทงเท่านั้น ที่เหลือล้วนแล้วแต่อยู่ในอาการตกตะลึงทั้งสิ้น! “ห๊ะ!เขานี่นะ?!” “นี่น่ะเหรอคนที่ช่วยชีวิตท่านพ่อไว้..เป็นไปได้ยังไงกัน” “นั่นน่ะสิ!แถมท่านพ่อยังเรียกเขาว่าท่านเซียนอีกด้วย” ทุกคนที่อยู่ภายในห้องต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์กัน และดูเหมือนพวกเขาจะไม่เชื่อเสียมากกว่า.. “หรือนี่จะเป็นแผนของอวี้ฉงกับพี่ใหญ่พวกเขาสองคนอาจรวมหัวกันสร้างเรื่องโกหกท่านพ่อก็ได้?” และคำพูดประโยคสุดท้ายนั้นก็ออกมาจากปากบุตรสาวในวัยสี่สิบปีคนหนึ่งของเหอเหวินช่าน สายตาของเธอที่จ้องมองหลิงหยุนผ่านแว่นบนใบหน้านั้น บ่งบอกชัดเจนว่า เธอมองหลิงหยุนเป็นพวกต้มตุ๋นสิบแปดมงกุฏิ มากกว่าจะเป็นเซียน.. เพียะ!! แต่ทันทีที่หญิงวัยกลางคนพูดจบเสียงฝ่ามือฟาดกระทบใบหน้าก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งห้อง และร่องรอยของนิ้วทั้งห้า ก็ยังคงปรากฏชัดเจนอยู่บนใบหน้าของเธอ “ห๊ะ!” บุตรสาวของเหอเหวินช่านถึงกับร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจเธอจ้องมองฝ่ามือขงตนเองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา และเวลานี้เธอเองก็ยังคงงุนงงอยู่ว่า เมื่อครู่จู่ๆตัวเธอเองก็ไม่สามารถควบคุมมือของตนเองไว้ได้ และมือข้างนั้นก็ยกขึ้นฟาดเข้ากับใบหน้าของตนเองอย่างแรง.. ‘ตบหน้าตนเอง..เหตุใดต้องตกใจถึงเพียงนี้เล่า’ หลิงหยุนได้แต่นึกหยันอยู่ในใจแต่แสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นจึงหันไปทางเหอเหวินช่านพร้อมกับประสานฝ่ามือไว้ข้างหน้า ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ผู้เฒ่าเหอกล่าวชมเกินไปแล้ว!การช่วยเหลือคนเป็นเรื่องที่สมควรยิ่ง อีกอย่าง ข้าเองก็มิได้ลำบากอะไร!” เพียงแค่ชั่วพริบตาเสียงวิพากษ์วิจารณ์ภายในห้องก็เงียบลงทันที เวลานี้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด แม้เข็มสักเล่มตกก็คงได้ยินอย่างชัดเจน และตอนนี้ ก็ไม่มีใครกล้าวิพากษ์วิจารณ์อะไรออกมาอีกเลย ทุกคนในครอบครัวต่างก็รู้จักนิสัยใจคอและอารมณ์ของหญิงสาวดี ตั้งแต่เล็กจนโตมา บุตรสาวของเหอเหวินช่านคนนี้ ก็เป็นคนที่ชอบดูถูกเหยียดหยามคนอื่นเป็นประจำ คำพูดคำจาของเธอแต่ละคำที่พูดออกมา ก็ล้วนแล้วแต่บ่งบอกว่า เป็นคนที่ไม่เคยเห็นคนอื่นอยู่ในสายตา แต่ก็ไม่มีใครเคยทำอะไรเธอได้แม้แต่ปลายเล็บ.. และคนอย่างเธอก็ไม่มีทางที่จะทำร้ายตัวเองเช่นนี้แน่! การที่จู่ๆเธอก็ตบหน้าทำร้ายตัวเองต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ โดยที่ไม่สามารถควบคุมตัวเอง หลังจากที่กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและตกใจ เธอก็ถึงกับหวาดกลัวเป็นอย่างมาก และไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกเลยเช่นกัน..และคงจะมีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะไม่รู้ว่า ทั้งหมดนี้คือฝีมือของผู้ที่เหอเหวินช่านเรียกว่าเซียน!หลังจากที่หันไปกล่าวกับเหอเหวินช่านแล้วหลิงหยุนก็หันกลับมานั่งดื่มชาด้วยสีหน้าสงบนิ่งเช่นเคย แม้เขาจะมิได้เอ่ยอะไรออกมาอีก แต่สายตาของทุกคนที่จ้องมองมานั้น ล้วนแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง..และวลานี้สายตาของทุกคนก็บ่งบอกถึงความหวาดกลัวที่มีต่อหลิงหยุน!“หึ!คนอย่างแกสมควรแล้วที่ต้องโดนท่านเซียนหลินสั่งสอน! นี่เป็นผลจากการกระทำที่ขาดสติของแกเอง ฉันเคยสอนแกตั้งแต่เด็กเรื่องไม่ให้ดูถูกผู้อื่น แต่แกก็ไม่เคยจำ และยังคงมีนิสัยเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน คราวนี้ถึงกับกล้าปากเสียต่อหน้าท่านเซียนหลิน ถูกท่านเซียนหลินสั่งสอนแบบนี้ ฉันเองก็อยากจะรู้นักว่า แกยังจะกล้าทะนงตัวอยู่อีกมั๊ย”เหอเหวินช่านนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้งพร้อมกับจ้องมองบุตรสาวที่ถูกทำโทษด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ ก่อนจะหันไปพูดกับหลิงหยุนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ท่านเซียนหลินลูกสาวของผมโง่เขลา มีตาแต่กลับไร้แวว ขอท่านเซียนหลินได้โปรดยกโทษให้เธอด้วย แล้วผมจะทำโทษเธอเอง!”หลิงหยุนยิ้มให้กับผู้เฒ่าเหอพร้อมกับโบกมือไปมา“ไม่จำเป็น ข้าไม่ได้ต้องการเห็นผู้ใดถูกทำโทษ!”ทางด้านเหอไฉทงเองยังนึกประหลาดใจเมื่อคืนเขาเห็นหลิงหยุนเข่นฆ่าผู้คนตายไปตั้งมากมาย จึงรู้ว่าหลิงหยุนนั้นโหดเหี้ยมมากเพียงใด จึงคิดไม่ถึงว่า หลิงหยุนจะทำโทษน้องสาวที่อวดดีของเขาเพียงเล็กน้อยแค่นี้“เอาล่ะ..ในเมื่อเจ้าใหญ่ได้บอกเล่าเรื่องราวให้ทุกคนฟังอย่างละเอียดแล้ว ฉันก็จะขอเข้าเรื่องที่ต้องการจะพูดเสียที!”“เป็นเพราะเจ้าใหญ่ได้นำพาคนชั่วร้ายเข้ามาในตระกูลจนเกือบทำร้ายฉันกลับอวี้ฉงถึงชีวิต ฉะนั้น ฉันจะลงโทษเจ้าใหญ่ด้วยการริบหุ้นและกิจการทั้งหมดคืน แล้วมอบให้กับอวี้ฉงดูแลแทน!”“คุณเวเบอร์..”มิสเตอร์เวเบอร์พยักหน้าพร้อมกับตอบไปว่า“ครับคุณเหอ..”เหอเหวินช่านสั่งมิสเตอร์เวเบอร์ทันที“นำเอกสารที่ผมสั่งให้เตรียมออกมา แล้วเอาไปให้เหอไฉทงเซ็นเดี๋ยวนี้ และให้มีผลทางกฏหมายทันที!”“ครับ..”มิสเตอร์เวเบอร์นำเอกสารที่ตนเองได้เตรียมมาส่งให้กับเหอไฉทงเซ็นทันที จากนั้นเหอไฉทงก็หันไปถามหลานสาวว่า“อวี้ฉงแล้วเอกสารของเธอล่ะ”