บทที่ 1567 : จัดการปัญหาขี้ผง

บทที่ 1567 : จัดการปัญหาขี้ผง เหอเหวินช่านนับเป็นนักเดิมพันตัวยง.. การที่เขายอมมอบหุ้นในมือ10% ของตนเองให้กับหลิงหยุน และหากหลิงหยุนยอมรับ และยอมเซ็นเอกาสารต่างๆที่มีผลตามกฏหมาย ชื่อของเขาก็จะปรากฏอยู่ในเอกสารของตระกูลเหออย่างเป็นทางการ และหลิงหยุนก็จะมีอำนาจในการบริหารกิจการของตระกูลเหอได้อย่างเต็มที่.. สิ่งเหล่านี้กำลังบ่งบอกอะไรอย่างนั้นหรือ ก็หมายความว่า..ทันทีที่หลิงหยุนเซ็นเอกสาร เขาก็จะกลายเป็นผู้กุมอำนาจ และกลายเป็นผู้กุมบังเหียนของตระกูลเหอขึ้นมาทันที ต่อไป.. เขาย่อมสามารถชี้ชะตาอนาคตของตระกูลเหอ ให้เป็นไปตามที่เขาต้องการได้ หากเขาปรารถนาที่จะทำเช่นนั้น! แม้กระทั่งเหออวี้ฉงที่เพิ่งได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้มีอำนาจบริหารกิจการของตระกูลเหอคนใหม่ หากสิ่งใดที่นางตัดสินใจลงไป แต่หลิงหยุนไม่เห็นด้วย การตัดสินใจนั้นก็จะกลายเป็นโมฆะ และไม่สามารถปฏิบัติต่อได้ในแง่ของข้อกฏหมาย.. หากจะพูดกันตรงๆก็คือตระกูลเหอจะเสมือนตกไปอยู่ในกำมือของหลิงหยุน เรียกได้ว่าจะบีบก็ตายจะคลายก็รอด และหากเขายอมรับข้อเสนอของเหอเหวินช่านจริงๆ หลิงหยุนย่อมมีอำนาจในการที่จะฮุบกิจการทั้งหมดของตระกูลเหอ มาเป็นของตนเองเพียงผู้เดียวก็ยังได้ เรียกได้ว่า..ครั้งนี้เหอเหวินช่านถึงกับยอมเสี่ยงเดิมพันกับหลิงหยุนแบบหมดหน้าตัก โดยใช้ธุรกิจและทรัพย์สินในมือนับหมื่นๆล้านของตระกูลเหอเป็นเครื่องเดิมพัน! และแน่นอนว่าหากเป็นคนอื่น คงจะต้องรีบตอบตกลง และรีบๆเซ็นเอกสารอย่างไม่รีรอแน่! แต่หลิงหยุนกลับเพียงแค่นั่งฟังยิ้มๆโดยไม่แม้แต่จะออกความเห็น หรือแสดงท่าทีใดๆออกมาให้เห็นอีกเลย ที่สำคัญ.. เขาเข้าใจจุดประสงค์ และความต้องการของเหอเหวินช่านดีว่า เหตุใดเขาจึงต้องตัดสินใจทำเช่นนี้! การที่หลิงหยุนมามาเก๊าครั้งนี้เป็นเพราะข้อตกลงระหว่างเขากับเหออวี้ฉง หลังจากช่วยรักษาอาการป่วยของเหอเหวินช่าน สังหารผู้สร้างปัญหาให้กับตระกูลเหอในครั้งนี้ไปได้แล้ว ภารกิจของหลิงหยุนจึงถือว่าจบสิ้น ฉะนั้นเรื่องราวต่อไปหลังจากนี้ของตระกูลเหอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องธุรกิจหรืออะไรก็ตาม ล้วนแล้วแต่ไม่เกี่ยวข้อง หรืออยู่ในความรับผิดชอบใดๆของหลิงหยุนอีก.. และแน่นอนว่าหากครั้งนี้ไม่ใช่เพราะหลิงหยุนให้ความช่วยเหลือ ลำพังตระกูลเหอย่อมไม่มีทางที่จะรับมือกับเหล่าชาวยุทธหนานหยางได้แน่ และตระกูลเหอก็คงต้องตกเป็นเหยื่อของคนพวกนี้ต่อไป หลังจากเรื่องราวทั้งหมดจบลงและทุกอย่างกลับสู่ความเป็นปกติแล้ว หลิงหยุนก็คงต้องไปจากมาเก๊า ถึงเวลานั้น ชาวยุทธหนานหยางก็คงต้องกลับมาแก้แค้นตระกูลเหอแน่และครานี้ ตระกูลเหอคงต้องถึงคราวล่มสลายอย่างแท้จริง ฉะนั้น หลิงหยุนจึงเข้าใจในความกังวลใจของเหอเหวินช่านได้ และมิได้นึกตำหนิในสิ่งที่เขาทำอยู่.. ยิ่งไปกว่านั้นฐานะของหลิงหยุนเวลานี้ ยังเป็นถึงอาวุโสของหน่วยนภา การที่เขาช่วยปกป้องคุ้มครองตระกูลเหอ ซึ่งมีกิจการยิ่งใหญ่ในแถบคาบสมุทรมาเก๊านี้ ก็เท่ากับเป็นการช่วยปกป้องประเทศทางอ้อมอีกด้วยฉะนั้นในเมื่อเหอเหวินช่านสามารถคาดเดาฐานะของหลิงหยุนได้อย่างถูกต้อง อีกทั้งยังสามารถคาดเดาความคิดของเขาหลังจากนี้ได้ มีหรือที่เหอเหวินช่านจะไม่ยอมทุ่มสุดตัว เพื่อสร้างความประทับใจให้กับหลิงหยุน และหวังว่าหลิงหยุนจะยอมยื่นมือช่วยเหออวี้ฉงหลานาสาวของตนต่อไปเวลานี้จุดประสงค์ของเหอเหวินช่านนั้นชัดเจนมาก เขาต้องการอาศัยโอกาสที่จะได้ตอบแทนบุญคุณของหลิงหยุนนี้ สร้างความมั่นคงปลอดภัยให้กับตระกูลเหอไปในตัวด้วย การทำเช่นนี้ไม่เพียงได้ตอบแทนบุญคุณของหลิงหยุน แต่ยังสามารถผูกมัดหลิงหยุนไว้กับตระกูลเหอของเขาด้วย การมีหลิงหยุนสนับสนุนอยู่เบื้องหลังเหออวี้ฉง จะทำให้ตระกูลเหอแข็งแกร่งขึ้นมาก และยังจะการจะขยายกิจการไปทั่วแถบทะเลจีนใต้ ก็จะเป็นไปได้อย่างราบรื่นอีกด้วย“อาวุโสเดินหมากได้เหนือชั้นยิ่งนักข้าหลินเทียนอดที่จะชื่นชมไม่ได้จริงๆ!”ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จ้องมองมานั้นในที่สุดหลิงหยุนก็เอ่ยปากพูดออกมา และคำถามต่อไปของเขานั้น ก็ได้สร้างความวิตกกังวลให้กับสมาชิกตระกูลเหอที่อยู่ในห้องไม่น้อย“หากอาวุโสมอบหุ้นและอำนาจในการตัดสินใจในกิจการทั้งหมดของตระกูลเหอให้กับข้า..อาวุโสไม่กังวลว่าข้าจะเกิดความละโมบ และทำการยึดกิจการทั้งหมดของตระกูลเหอ มาเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียวหรอกรึ”ระหว่างที่เอ่ยปากถามออกไปนั้นสายตาของหลิงหยุนก็กวาดมองไปทั่วทั้งห้อง คล้ายกับจะบอกว่า คำถามที่เขาถามออกไปนั้น ไม่เพียงแค่ถามชายชรา แต่ยังถามใจของทุกคนที่อยู่ในห้องนี้อีกด้วย..เหอเหวินช่านได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับยิ้มออกมา พร้อมตอบหลิงหยุนกลับไปทันที “ท่านเซียนหลินกล่าวเกินไปแล้ว..”“ด้วยฐานะภูมิหลัง และความแข็งแกร่งของท่านเซียนหลินเวลานี้ หากต้องการครอบครองกิจการทั้งหมดของตระกูลเหอเรา ย่อมสามารถทำได้อย่างง่ายดาย เหตุใดยังต้องอาศัยอำนาจของชายแก่อย่างผมด้วยเล่า”ระหว่างที่พูดกับหลิงหยุนนั้นสายตาของเหอเหวินช่านก็เต็มไปด้วยความเว้าวอน ก่อนจะหันไปถามความเห็นของเหอไฉทง บุตรชายคนโตของตนเอง“เจ้าใหญ่..แกมีอะไรจะพูดมั๊ย”เหอไฉทงพยักหน้าหงึกๆพร้อมตอบกลับไปว่า “ท่านพ่อพูดได้ถูกต้อง! ผมเองสนับสนุนการตัดสินใจของพ่อเต็มที่ และไม่มีความเห็นคัดค้านแต่อย่างใด!”ไม่ว่าใครก็ตาม..หากได้เห็นหลิงหยุนสังหารคุนปา และยอดฝีมือนับร้อยเมื่อคืนนี้ ก็คงต้องคิดเช่นเดียวกับเหอไฉทงว่า ผู้เฒ่าเหอนั้นฉลาดปราดเปรื่องมากเพียงใด!และหากหลิงหยุนต้องการครอบครองตระกูลเหอจริงๆเพียงแค่เขาเคลื่อนไหวเล็กน้อย ทุกคนในห้องนี้ก็ยากที่จะหนีรอดไปได้ และจะไม่เหลือแม้กระทั่งเถ้ากระดูกให้เห็น..และนั่นทำให้ทั้งเหอเหวินช่านเหออวี้ฉง และเหอไฉทง ต่างก็รู้ดีว่า หากตระกูลเหอต้องการขอความช่วยเหลือจากหลิงหยุนนั้น ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เงินใช้ทองมากมายเท่าไหร่ เขาจึงจะยอมช่วย..เวลานี้ลูกคนอื่นๆของเหอเหวินช่านต่างก็หันไปมองหน้ากัน และต่างคนต่างก็ไม่รู้ว่าจะตัดสินใจเช่นใดดี..