บทที่ 1576 : ตีบทแตก

บทที่ 1576 : ตีบทแตก หลิงหยุนได้แต่คิดในใจว่า‘ข้าสังหารยอดฝีมือขั้นก่อสร้างรากฐานมามากมาย คิดว่าข้าจะหวาดกลัวเพียงแค่ไพ่ลงอักขระในคาสิโนเล็กๆงั้นรึ’ ยังไม่รู้ว่าอักขระเหล่านั้นจะสามารถสะกัดกั้นจิตหยั่งรู้และเนตรหยิน–หยางของหลิงหยุนได้หรือไม่ แต่ต่อให้สามารถสะกัดกั้นได้จริง เขาก็ย่อมมีหนทางที่จะทำให้อักขระเหล่านั้นออกฤทธิ์ไม่ได้เช่นกัน เซิ่งหยิงหยิงได้ฟังหลิงหยุนเอ่ยปากด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจเช่นนั้นนางถึงกับหัวเราะร่วน ก่อนจะตอบหลิงหยุนกลับไปว่า “หลิงหยุนเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าชื่นชอบอุปนิสัยใดของเจ้ามากที่สุด ข้าชอบที่เจ้าไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดเลย ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเก่งกาจ หรือน่าเกรงขามมากเพียงใดก็ตาม!” หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มขื่นและตอบกลับไปว่า “พี่สาว! แต่ตอนนี้ข้าหวาดกลัวเจ้าที่สุด ได้โปรดถอยไปให้ห่างจากข้าด้วย!” เวลานี้แผ่นหลังของหลิงหยุนแนบชิดติดโซฟาในขณะที่เซิ่งหยิงหยิงยังคงโน้มตัวเข้ามาหาไม่หยุด และใบหน้าของคนทั้งคู่ก็ค่อยๆเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ ทันทีที่หลิงหยุนเอ่ยปากพูดออกไปเช่นนั้นเซิ่งหยิงหยิงก็ถอยหลังกลับทันที นางเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจนัก “ข้าไม่เข้าใจจริงๆข้าเป็นฝ่ายเข้าหาเจ้าก่อนเช่นนี้ แต่เหตุใดเจ้าจึงเอาแต่คอยหลีกหนีให้ห่างจากข้า หรือเจ้ารังเกียจและไม่ชอบข้ากันแน่” “เจ้าคิดมากเกินไปแล้วใช่ว่าข้าจะรังเกียจเจ้า แต่พวกเราสองคนเพิ่งพบเจอกันไม่กี่ครั้ง เหตุใดเจ้าจึงต้องรีบร้อนพัฒนาความสัมพันธ์ด้วยเล่า” หลิงหยุนถูกเซิ่งหยิงหยิงเป็นฝ่ายรุกจู่โจมเช่นนี้เขาจึงได้แต่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย แต่ก็เอ่ยปลอบโยนกลับไปว่า “พวกเราสองคนยังพอมีเวลาทำความรู้จักกันไม่จำเป็นต้องรีบร้อนนัก!” ระหว่างที่เอ่ยปลอบโยนเซิ่งหยิงหยิงนั้นหลิงหยุนก็ยกมือขึ้นลูบไล้แผ่นหลังของนางอย่างอ่อนโยน แต่กลับคิดไม่ถึงว่า เรื่องราวจะยิ่งไปกันใหญ่ นั่นเพราะเซิ่งหยิงหยิงกลับทิ้งตัวลงเข้าใส่ร่างของเขา พร้อมกับโอบกอดไว้แน่น ปากก็ตำหนิเขาไม่หยุด “เจ้าโกหก!อย่าคิดว่าข้าไม่รู้อะไร หลังจากออกจากมาเก๊า เจ้าก็จะไปหาบรรดาผู้หญิงของเจ้า ข้าจะมีโอกาสพัฒนาความสัมพันธ์ได้อย่างไรกันเล่า!” “…” หลิงหยุนถึงกับนิ่งอึ้งไปแต่หลังจากนั้นก็ได้เอ่ยบอกเซิ่งหยิงหยิงไปว่า “นั่นมันเมื่อก่อน.. ข้าสัญญาว่าหลังจากนี้จะไม่เป็นเช่นนั้นแน่!” “เจ้าพูดจริงรึ!”เซิ่งหยิงหยิงเงยหน้าพร้อมกับเอ่ยถาม “จริงเสียยิ่งกว่าจริง..”หลิงหยุนตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เซิ่งหยิงหยิงถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกับผละออกจากอ้อมอกของหลิงหยุน และพูดขึ้นว่า “เช่นนั้นคืนนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน!” จากนั้นเซิ่งหยิงหยิงก็ถามหลิงหยุนต่อว่า“ข้าไม่เข้าใจจริงๆว่าเหตุใดเจ้าจึงไม่กล้า” หลิงหยุนได้แต่หัวเราะออกมาพร้อมกับกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงติดตลก “ใช่ว่าข้าไม่กล้า แต่ข้าเกรงว่าหลังจากนั้นเจ้าจะตามข้าไปทุกที่ต่างหาก!” “หึ!”เซิ่งหยิงหยิงทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจนัก แต่หลิงหยุนก็หาได้ใส่ใจ และรีบถามถึงเรื่องการเล่นพนันในคืนนี้ต่อ “ว่าแต่คือนี้เจ้าจะเล่นด้วยหรือไม่” เซิ่งหยิงหยิงส่ายหน้าพร้อมตอบกลับไปว่า “ไม่! ข้าจะคอยดูเจ้าจัดการกับพวกเขาแทน น่าสนุกกว่ามาก!” “ตกลง!”ระหว่างที่หลิงหยุนสนทนาอยู่กับเซิ่งหยิงหยิงนั้นเขาก็เริ่มใช้จิตหยั่งรู้สำรวจเข้าไปดูภายในห้องวีไอพีนั้นอีกครั้ง เพราะคืนนี้โจวเหยากังได้เตรียมการที่จะเล่นพนันในห้องวีไอพีห้องนี้เวลานี้ภายในห้องวีไอพีได้ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย ผู้จัดการเฟิ่งก็เดินเข้าเดินออกห้องนี้อยู่หลายครั้ง พนักงานในคาสิโนหลายคน ต่างก็เข้ามาช่วยกันจัดเตรียมความพร้อม เพียงแต่ครั้งนี้ เขาไม่เห็นโจวเหยากวงอยู่ในห้องด้วยหลิงหยุนรู้ดีว่าโจวเหยากวงจะต้องเตรียมการอย่างรอบคอบเป็นแน่แต่หลิงหยุนก็คร้านที่จะใส่ใจนัก เพราะถึงอย่างไร ครั้งนี้ก็เป็นเพียงแค่การเล่นพนันเท่านั้น ไม่มีค่าพอที่จะให้เขาต้องใส่ใจมากไปกว่านี้หลังจากนั้นราวครึ่งชั่วโมงโจวเหยากวงก็กลับเข้าไปที่ห้องวีไอพี เขายืนสำรวจรอบห้องอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้าเป็นการบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี“ผู้จัดการเฟิ่งยังเหลือเวลาอีกเกือบชั่วโมง นักพนักคนอื่นๆน่าจะเริ่มทยอยมากันหมดแล้ว คุณอยู่ที่นี่คอยต้อนรับพวกเขา ส่วนผมจะขึ้นไปเชิญหลินเทียนด้วยตัวเอง..”“ครับเจ้านาย..”“หยิงหยิงเตรียมตัวได้แล้ว ได้เวลาที่พวกเราจะต้องลงไปข้างล่างแล้ว!”หลิงหยุนเอ่ยบอกเซิ่งหยิงหยิงพร้อมกับจัดการเก็บหินพลังชีวิตกลับเข้าไปไว้ในแหวนดังเดิม จากนั้นจึงโคจรลมปราณเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอกให้เป็นหลินเทียนไม่นานนักเสียงกริ่งภายในห้องก็ดังขึ้น..โจวเหยากวงขึ้นมาถึงหน้าห้องแล้วหลิงหยุนจึงก้าวเดินไปเปิดประตู พร้อมกับร้องทักทาย “สวัสดีครับคุณโจว!”“สวัสดีครับคุณชายหลินไม่ทราบว่าพร้อมหรือยังครับ” “ยิ่งกว่าพร้อม..”หลิงหยุนแสดงท่าทางว่าแทบอดทนรอให้ถึงเวลานี้ไม่ไหว พร้อมกับหันไปร้องตะโกนเรียกเซิ่งหยิงหยิงเสียงดัง“หยิงหยิง..คุณพร้อมหรือยัง คุณโจวขึ้นมารับพวกเราด้วยตัวเองเชียวนะ!”“พร้อม..ไปกันได้เลย!”จากนั้นทั้งสามคนก็พากันเดินมุ่งหน้าไปยังห้องวีไอพีทันที“ผมนี่มีตาแต่ไร้แววจริงๆคิดไม่ถึงว่าคุณชายหลินจะเป็นนักพนันที่มีฝีมือของตระกูลเหอ!”ทันทีที่ก้าวเดินเข้าไปในลิฟท์แล้วโจวเหยากวงก็เป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาขึ้นก่อน“โอ้!!”หลิงหยุนแสร้งทำเป็นร้องอุทานออกมาอย่างประหลาดใจพร้อมกับส่ายหน้าไปมา และแสร้งทำเป็นตีหน้าซื่อตอบกลับไปว่า“คุณโจวพูดเรื่องอะไรกัน”โจวเหยากวงยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย“คุณชายหลิน อย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเลยครับ เรื่องที่คุณหนูเซิ่งไปเดินช้อปปิ้งกับคุณหนูตระกูลเหอนั้น ใครๆในมาเก๊าต่างก็รู้กันทั้งนั้น..”“ในเมื่อคุณชายหลินเองก็เป็นแฟนของคุณหนูเซิ่งย่อมต้องรู้จักคุณหนูเหอเช่นกัน!”หลิงหยุนกับเซิ่งหยิงหยิงหันไปมองตากันและต่างฝ่ายต่างก็เห็นรอยยิ้มในดวงตาของกันและกัน!การที่โจวเหยากวงพูดเรื่องนี้ขึ้นมานั้นก็เพื่อต้องการที่จะบอกเขาเป็นนัยๆว่า แม้เขาจะไม่สามารถสืบรู้ฐานะที่แท้จริงของหลิงหยุนได้ แต่ก็พอที่จะคาดเดาจากฐานะของเซิ่งหยิงหยิงแทนได้