บทที่ 1581 : ถูกข่มเหงหรือไม่?

บทที่ 1581 : ถูกข่มเหงหรือไม่? “ว้าย!!อะ.. อะไรกัน!” มู่หลงเฟยจื่อกำลังเหม่อลอยและฝันหวานถึงหลิงหยุนแต่จู่ๆ ใครบางคนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ทำให้เธอถึงกับตกใจจนต้องกรีดร้องออกมาเสียงดัง แต่เมื่อเห็นว่าเป็นหลิงหยุน มู่หลงเฟยจื่อก็ถึงกับนิ่งอึ้งไปในทันที.. เธอยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าและจ้องมองจนกระทั่งมั่นใจว่า คนที่ยืนตรงหน้าเวลานี้ เป็นชายหนุ่มที่เธอเฝ้าคิดถึงอยู่ตลอดทั้งวันทั้งคืน.. “เจ้ากับข้าได้พบกันอีกครั้งแล้วสินะ!” หลิงหยุนเอ่ยขึ้นพร้อมกับยืนล้วงกระเป๋ายิ้มอย่างนึกขันกับสีหน้าท่าทางของมู่หลงเฟยจื่อเวลานี้ “หลิงหยุน..” มู่หลงเฟยจื่อร้องตะโกนออกมาด้วยความดีใจพร้อมกับพุ่งเข้าหาอ้อมอกของชายหนุ่ม ที่เธอเฝ้ารออยู่ทุกวันทุกคืนในทันที ราวกับเกรงว่าเขาจะหายไปกับห้วงอากาศ หลิงหยุนโอบกอดร่างของมู่หลงเฟยจื่อพร้อมกับลูบไล้ไปมาด้วยความทะนุถนอมอ่อนโยน ราวกับว่ากำลังโอบกอดเครื่องแก้วบอบบาง และเกรงว่าจะทำมันแตกร้าว เวลานี้อารมณ์ความรู้สึกมากมายก็ได้ปะทุขึ้นภายในจิตใจของหลิงหยุน เพราะนานเหลือเกินที่ทั้งเขา และมู่หลงเฟยจื่อไม่ได้พบเจอกัน “หลิงหยุน..นี่นายเข้ามาได้ยังไง!” หลังจากหายตกตะลึงมู่หลงเฟยจื่อก็ค่อยๆถอนตัวออกจากอ้อมกอดของหลิงหยุน เธอก้าวถอยหลังออกมาเล็กน้อย พร้อมกับจ้องหน้าหลิงหยุน และเอ่ยถามขึ้นด้วยความงุนงงสงสัย ที่นี่คือห้องเพรสซิเดนท์สูทของโรงแรมเดอะริทซ์–คาร์ลตันซึ่งเป็นโรงแรมหรูระดับลักซ์ชัวรี่ ที่ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของเกาลูน หากไม่มีคีย์การ์ด ก็ไม่สามารถที่จะกดลิฟท์ขึ้นมาได้อย่างแน่นอน “ผมเหาะมายังไงล่ะ!” หลิงหยุนเอ่ยตอบพร้อมกับยกมือขึ้นชี้ไปทางหน้าต่างพร้อมกับเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก “โรงแรมนี้ปิดมิดชิดหนาแน่นเหลือเกินนับว่าโชคดีที่ข้าขอให้เจ้าเปิดหน้าต่างห้องเอาไว้ หาไม่แล้วคงไม่สามารถทำให้เจ้าประหลาดใจได้เช่นนี้..” “ฉันตกใจแทบตาย!ตอนแรกนึกว่านายล้อเล่นซะอีก!”มู่หลงเฟยจื่อยกมือขึ้นทาบอกที่กระเพื่อมขึ้นลงของตัวเองเธอเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า ก่อนจะวางสายจากหลิงหยุนนั้น เขาได้ขอให้เธอเปิดกระจกหน้าต่างห้องไว้ และบอกว่ามีเรื่องที่จะเซอร์ไพรส์เธอแต่มู่หลงเฟยจื่อคิดว่าหลิงหยุนน่าจะให้คนส่งของมาเซอร์ไพรส์เธอก่อนที่ตัวเขาจะมาถึงเสียมากกว่า และคิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะเหาะเข้ามาทางหน้าต่างแบบเป็นการเซอร์ไพรส์แบบนั้นแต่ท้ายที่สุดก็ต้องยอมรับว่า หลิงหยุนทำให้เธอประหลาดใจได้มาก แล้วก็ตกใจมากเลยทีเดียว!“หลิงหยุนนั่งลงก่อนสิ!นายจะดื่มน้ำอะไร”มู่หลงเฟยจื่อถอยออกมาและตั้งใจจะเดินไปนำเครื่องดื่มมาให้หลิงหยุน แต่เขาตอบกลับมาว่า“ผมไม่อยากได้อะไร..”หลิงหยุนเอ่ยตอบพร้อมกับเอื้อมมือออกไปดึงแขนของมู่หลงเฟยจื่อให้ตามเขาไปที่ห้องนั่งเล่น พร้อมกับฉุดนางให้นั่งลงบนโซฟาด้วยกัน“พวกเรานั่งคุยกันก่อนดีกว่า..”“หลิงหยุน..นายดูเปลี่ยนไปจากเดิมมากเลย!”หลังจากนั่งลงแล้วมู่หลงเฟยจื่อก็สำรวจใบหน้าของหลิงหยุนใกล้ๆ อย่างละเอียดละอออีกครัง“เปลี่ยนอะไรกันล่ะข้าแค่ดูหล่อเหลาขึ้นเท่านั้น!”“เอ่อ..ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น!”มู่หลงเฟยจื่อยิ้มให้กับหลิงหยุนพร้อมกับอธิบายให้เขาฟังว่า “ฉันหมายถึงว่า นิสัยแล้วก็ท่าทางของนายต่างหาก มันดูสงบนิ่งมากกว่าก่อนมาก..”“ข้าไม่เข้าใจ..”“เอ่อ..ฉันหมายถึงว่า เมื่อก่อนที่พวกเราสองคนเพิ่งรู้จักกันที่จิงฉู แล้วก่อนที่ฉันจะบินมาฮ่องกง นายชอบ.. ชอบรังแกฉัน! ไม่สงบเสงี่ยมแบบนี้ต่างหาก”มู่หลงเฟยจื่อกำลังจะบอกบางสิ่งบางอย่างเป็นนัยๆกับหลิงหยุนและแน่นอนว่าเขาย่อมเข้าใจความหมายดี จึงได้แต่ยิ้มออกมา และตอบกลับไปว่า“นี่พี่สาว..พวกเราจากกันไปนานร่วมสามเดือน ไม่คิดจะพูดคุยกันหน่อยรึ!”