บทที่ 1586 : บีบให้ต้องเชื่อ

บทที่ 1586 : บีบให้ต้องเชื่อ เฮลิคอปเตอร์ทั้งหกลำนั้นสี่ลำได้ได้ร่อนลงจอดบนเรือพิฆาตลำแรก ส่วนอีกสองลำร่อนลงจอดบนเรืออีกสองลำที่เหลือ เฮลิคอปเตอร์ทั้งสี่ลำที่ร่อนลงบนเรือลำแรกนั้นมีคนอยู่ราวหกสิบกว่าคน ทุกคนต่างก็สวมชุดดำอย่างทะมัดทะแมง และเมื่อเฮลิคอปเตอร์ลงจอดบนดาดฟ้าเรือ ทั้งหมดก็กระโดดลงมา และยืนเข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แม้ว่าทั้งหมดจะมิได้สวมใส่เครื่องแบบทหารหลิงหยุนก็พอมองออกว่า แต่ละคนล้วนเป็นทหารที่ผ่านการฝึกมาอย่างเข้มงวด ลักษณะของพวกเขาน่าจะอยู่ในหน่วยรบพิเศษ และที่หลิงหยุนสามารถคาดเดาได้อย่างแม่นยำนั้นก็เพราะว่า เขาเคยพบเจอหลินเจิ้งกังและเกาเทียนหลง ซึ่งเคยเป็นทหารของหน่วยรบพิเศษมาก่อน ทหารหน่วยนี้ล้วนแล้วแต่มีลักษณะท่าทางบางอย่างที่คล้ายคลึงกัน “ทุกคนเตรียมพร้อมทำวันทยหัตถ์!” หลังจากที่ทหารทุกนายยืนเข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้วผู้ที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุด ก็ได้สั่งทหารในแถวให้หันไปทำวันทยหัตถ์ให้หลิงหยุนด้วยความพร้อมเพรียง และหลังจากได้ยินคำสั่งของหัวหน้าทีมพวกเขาก็รีบหันไปทำความเคารพหลิงหยุนตามแบบของทหารทันที หลิงหยุนจ้องมองด้วยความสนอกสนใจจากนั้น ผู้ที่เป็นหัวหน้าทีมก็ประกาศด้วยเสียงที่ดังฟังชัด “หลี่ป๋อจากหน่วยสกายฮอว์ครายงานตัวครับผม!พวกเราได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชา ให้มานำเรือทั้งสามลำกลับไป เวลานี้พวกเราทั้งหมดพร้อมรับคำสั่งแล้วครับผม!” นายทหารชื่อหลี่ป๋อที่นำทีมมาในครั้งนี้รีบรายงานตัวกับหลิงหยุนทันที และหลิงหยุนก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หัวหน้าหลี่ผมไม่ใช่ทหาร แล้วก็ไม่มีความรู้เกี่ยวกับเรือพวกนี้นัก พวกคุณเห็นสมควรทำเช่นใด ก็เชิญได้เลย!” หลิงหยุนสังเกตเห็นว่าสีหน้าของทหารแต่ละนายดูเคร่งเครียดยิ่งนัก.. อาวุธของกองทัพในยุคสมัยนี้ล้วนแล้วแต่น่ากลัวมิใช่น้อย หลิงหยุนรู้ว่าทหารทุกนายที่มาในวันนี้ ล้วนแล้วแต่ต้องทำงานแข่งกับเวลา นั่นเพราะหากทหารอเมริกันที่ล่าถอยกลับถึงฐานทัพ และเลือกที่จะตอบโต้กลับ ผลที่จะตามมานั้น ย่อมต้องรุนแรงเกินกว่าที่จะคาดเดาได้แน่ “ครับผม!” แม้แต่หลิงหยุนเองยังเข้าใจเรื่องนี้แล้วหลี่ป๋อซึ่งเป็นทหารจะไม่เข้าใจมากไปกว่าเขาได้อย่างไรกัน หลังจากที่ได้รับอนุญาตจากหลิงหยุน เขาจึงรีบโบกไม้โบกมือ แล้วเหล่าทหารที่ยืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยนั้น ต่างก็พากันแยกย้ายออกไปทำหน้าที่ของตนเองทันที ทหารหลายสิบนายได้วิ่งเข้าไปภายในห้องโดยสารของเรือลำแรกก่อนจะเริ่มทำการตรวจสอบความเสียหาย และเริ่มทำการซ่อมแซมเรือทันที มีเพียงหลี่ป๋อที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมหลังจากที่ทหารคนอื่นๆแยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่ของตนเองแล้ว เขาก็รีบเดินเข้าไปหาหลิงหยุน พร้อมกับทำวันทยหัตถ์ให้กับเขาอีกครั้ง ก่อนจะกระซิบเสียงเบาว่า “ท่านครับ..พวกเราได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาให้มานำเรืองทั้งสามลำกลับไป และระหว่างนี้ พวกเราจะต้องทำตามคำสั่งของท่าน ในขณะเดียวกันพวกเราก็ต้องการให้ท่านคุ้มครองพวกเราด้วย..” หลังจากพูดจบหลี่ป๋อก็โน้มไปหาหลิงหยุนพร้อมกับกระซิบเสียงเบายิ่งกว่าเดิม “เรืองทั้งสามลำนี้มีมูลค่ามหาศาลมาก ในน่านน้ำบริเวณนี้ยังไม่ปลอดภัย พวกเราสามารถถูกลอบโจมตีได้ตลอดเวลา..” “เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าเข้าใจดี!”หลิงหยุนเอ่ยตอบยิ้มๆ “ขอบคุณครับผม!”หลี่ป๋อเอ่ยขอบคุณหลิงหยุนด้วยความซาบซึ้งใจก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นยอย่างมาก “เมื่อครั้งที่หน่วยเราได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชา ทุกคนในทีมต่างก็ตื่นเต้นจนเลือดในตัวพุ่งพล่าน ทุกคนต่างก็ชื่นชมในตัวท่านไม่น้อย!”“เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง..”หลิงหยุนส่ายหน้าพร้อมกับพูดต่อว่า“ข้าทำให้พวกเจ้าต้องเดือดร้อนไปด้วยสินะ!”“ไม่เลยครับท่านพวกเราทุกคนยินดีที่จะมาปฏิบัติหน้าที่ที่นี่!”หลี่ป๋อคิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะพูดจาดีกับตนเองเช่นนี้เขาจึงได้ชวนหลิงหยุนพูดคุยเรื่องเรือทั้งสามลำ“ท่านครับเรือทั้งสามลำนี้มีเรือพิฆาตขีปนาวุธเพียงลำเดียวเท่านั้น ซึ่งก็คือเรือลำนี้ ส่วนอีกสองลำนั้นเป็นเรือลาดตระเวน และใช้บรรทุกเครื่องบินได้ด้วย..”“อ่อ..อย่างนั้นเองหรอกรึ!”หลิงหยุนหัวเราะพร้อมกับถามหลี่ป๋อว่า“เจ้าพอรู้หรือไม่ว่า เวลานี้เรือบรรทุกเครื่องบินโรนัลด์เรแกนของพวกมันจอดอยู่ที่ใด”หลี่ป๋อตอบกลับทันที“รู้ครับผม! จอดอยู่ทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ ห่างจากที่นี่ไปราวสามร้อยไมล์ทะเล..”“มิน่า..พวกมันจึงได้พากันหนีไปทางนั้น ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้ามิต้องกลัวว่าพวกมันจะลอบโจมตี รับรองได้ว่าพวกมันไม่กล้าแน่! ฮ่าๆๆ” หลิงหยุนเอ่ยตอบพร้อมกับหัวเราะร่วน“ห๊ะ!ทำไมท่านถึงได้มั่นใจว่าพวกมันจะไม่กล้าลอบโจมตีพวกเรา?” หลี่ป๋อเอ่ยถามด้วยสีหน้างุนงง“นั่นเพราะพวกมันจะมิกล้าเสี่ยงแน่พวกมันสูญเสียเรือทั้งสามลำนี้แล้ว คงไม่อยากจะสูญเสียเรือบรรทุกเครื่องบินอีกลำแน่!”หลิงหยุนเอ่ยตอบกำกวมแต่กลับยิ้มออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ หลี่ป๋อได้แต่ยืนงุนงงด้วยความไม่เข้าใจ จึงได้ร้องถามออกไปว่า“เอ่อ..นี่ท่านทำยังไงถึงได้ยึดเรือของพวกมันได้ครับ”“ก็ไม่ได้ทำอะไรมากข้าให้เวลาพวกมันตัดสินใจทิ้งเรือภายในเวลาสามนาที!”หลี่ป๋อถึงกับนิ่งอึ้งพูดอะไรไม่ออกเขาจ้องมองหลิงหยุนด้วยแววตาประหลาดใจ และอยากจะบอกหลิงหยุนว่า ภายในเรือนั้นมีอาวุธรุนแรงอยู่มากเพียงใดแต่ก็ไม่กล้า..“นี่เจ้าไม่เชื่อข้างั้นรึ!”หลิงหยุนเห็นสีหน้าของหลี่ป๋อจึงได้เอ่ยถามขึ้น และตัดสินใจที่จะมอบประสบการณ์ไม่รู้ลืมให้กับเขา