บทที่ 1587 : นำเรือกลับสำเร็จ

บทที่ 1587 : นำเรือกลับสำเร็จ “พระเจ้า!” เฮลิคอปเตอร์ทั้งหกลำที่มีหลี่ป๋อเป็นหัวหน้าคุมมานั้นได้บินอยู่ห่างจากบริเวณที่เรือจอดอยู่ราวหนึ่งกิโลเมตรได้ และเขาก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหลิงหยุนจึงได้สั่งให้นำเฮลิคอปเตอร์ออกไปจากบริเวณนั้น แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นระหว่างที่อยู่บนเฮลิคอปเตอร์นั้น หลี่ป๋อก็ได้ใช้กล้องส่องทางไกลที่มีกำลังขยายสูง ส่องลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ และเฝ้าดูการกระทำของหลิงหยุนอย่างไม่ให้คลาดสายตา หลังจากที่เขาได้เห็นหลิงหยุนฟาดฝ่ามือลงบนดาดฟ้าของเรือพิฆาตจากนั้นเรือพิฆาตลำใหญ่นั้น ก็ได้หายวับไปกับตาทันที จนเขาถึงกับต้องร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ! “พระเจ้า!” “โอ้พระเจ้า!” หลังจากร้องอุทานออกไปครั้งแรกได้เพียงแค่ประเดี๋ยวเดียวหลี่ป๋อก็ได้ร้องอุทานเสียงดังออกมาติดต่อกันอีกถึงสองครั้ง เพราะหลิงหยุนได้กระทำการเช่นเดียวกับที่ทำบนเรือลำแรก แล้วเรือที่เหลืออีกสองลำ ก็ได้หายวับไปต่อหน้าต่อตาหลี่ป๋อเช่นเดิม.. หลี่ป๋อร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจครั้งแล้วครั้งเล่าและเวลานี้เขาก็กำลังนั่งอ้าปากหวอ สมองของเขาว่างเปล่าเฉียบพลัน เพราะไม่สามารถคิดหาเหตุผลมาอธิบายปรากฏการณ์ที่ตนเองเห็นได้ และในเวลานั้นเองหลี่ป๋อเพิ่งจะค้นพบความจริงว่า ความเก่งกาจที่เขาคิดว่าตนเองมีนับตั้งแต่เข้าเป็นทหารมานั้น ได้กลายเป็นเรื่องที่ไร้ความหมายไปในทันที! ความสามารถที่เก่งกาจจนทำให้เขาได้ขึ้นเป็นหัวหน้าของหน่วยอินทรีซึ่งได้ชื่อว่าเป็นราชันแห่งหน่วยรบราชนาวีพิเศษนั้น กลับกลายเป็นไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป.. “หัวหน้าเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ” หวางเฟยในฐานะรองหัวหน้าหน่วยและเป็นผู้รับผิดชอบในการถอดรหัสอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ต่างๆบนเรือ แม้ครั้งนี้จะปฏิบัติภารกิจล้มเหลว และรู้สึกผิดหวังเสียใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับฟูมฟายจนเสียสติ นั่นเพราะเมื่อครั้งที่เขาได้รับคำสั่งให้มาปฏิบัติภารกิจนำเรือทั้งสามเรือกลับไปนั้นหวังเฟยเองก็ไม่กล้าหวังว่าตนเองจะสามารถปฏิบัติภารกิจครั้งนี้สำเร็จได้โดยง่าย เพราะเขารู้ดีว่า เทคโนโลยีทางการทหารของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกานั้น ล้ำหน้าไปมาก และเขาก็ได้คาดเดาไว้ก่อนหน้าแล้วว่า ทหารเรืออเมริกันจะต้องทำการปิดอุปกรณ์ทั้งหมดภายในเรือ ก่อนที่จะยอมสละเรือแน่ และหากปล่อยให้การถอดรหัสสามารถทำได้ง่ายๆ คงไม่มีประโยชน์อะไรที่ทหารอเมริกันจะต้องคิดค้นระบบรหัสผ่านนี้มาใช้ ในฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญระบบอิเล็กทรอนิกส์คนหนึ่งของกองทัพเรือหวังเฟยจึงรู้ดีว่า ถึงแม้ทหารอเมริกันจะยอมทิ้งเรือหนีไป แต่ก็เป็นเพียงการล่าถอยชั่วคราวเท่านั้น พวกมันยังคงเฝ้าติดตามการเคลื่อนไหวของเรือทั้งสามลำอย่างใกล้ชิด หากพบว่า เรือทั้งสามลำถูกขับเคลื่อนออกไป พวกมันก็อาจจู่โจมจากระยะไกลได้ เพื่อไม่ให้พวกตนสามารถนำเรือกลับไปได้ หรือไม่ก็ยิงทำลายเรือทิ้งเสียก็เป็นได้ ทหารอเมริกันคงจะยอมทำลายเรือทั้งสามลำทิ้งมากกว่าจะยอมปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือของประเทศอื่น! แต่ในเมื่อมาแล้วหวังเฟยก็ต้องพยายามทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด เขาพยายามอย่างสุดความสามารถ และใช้ประสบการณ์อันยาวนานในด้านนี้ของตนเองทั้งหมด แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่สามารถทำการถอดรหัสได้..หลังจากที่ได้รายงานเรื่องนี้ให้กับหลี่ป๋อซึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยรู้ใครบางคนที่ดูลึกลับ และน่าเกรงขามซึ่งรอบนเรือก่อนหน้าที่พวกเขาจะมาถึง ก็ได้สั่งให้พวกเขาทั้งหมดนำเฮลิคอปเตอร์ทั้งหกลำออกจากเรือโดยเร็ว และไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้ทดลองอีกความจริงหวังเฟยอยากจะอยู่บนเรือต่อเพื่อทำการศึกษาระบบกลไกต่างๆบนเรือให้ได้มากที่สุด ก่อนที่สหรัฐจะยึดเรือกลับคืนไป หรือยิงถล่มทิ้ง..แต่น่าเสียดายที่เขาไม่อาจทำได้เพราะพวกเขาได้รับคำสั่งมาว่า ให้เชื่อฟังคำสั่งของบุคคลลึกลับผู้นี้ ดังนั้น เขาจึงจำต้องขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์ตามคำสั่งของชายลึกลับระหว่างที่หวังเฟยกำลังนั่งเสียดายอยู่บนเฮลิคอปเตอร์นั้นจู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงของหลี่ป๋อกรีดร้องออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า จนอดที่จะถามกลับไปไม่ได้“ฮ่าๆๆฉันว่านายดูเองดีกว่า!”ในเวลานั้นหลิงหยุนเองก็ได้เก็บเรือทั้งสามลำเข้าไปในแหวนจักรวาลแล้ว ส่วนตัวเขาเองก็หายตัวไปด้วยเช่นกัน ท้องทะเลในยามนี้จึงเหลือเพียงแค่ความว่างเปล่า หลังจากที่หวังเฟยคว้ากล้องส่องทางไกลไปส่องดูนั้นหลี่ป๋อก็พูดขึ้นว่า “ถึงแม้พวกเราจะนำเรือกลับไปด้วยไม่ได้ แต่มีเรื่องอื่นที่น่าสนใจกว่า..”หลี่ป๋อถึงกับอ้าปากค้างหลังจากที่คว้ากล้องส่องทางไกลไปส่องดู..“โอ้..โอ้พระเจ้า!”“นี่..นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับหัวหน้า แล้วเรือสามลำนั่นหายไปไหน? อย่าบอกนะว่าชายลึกลับนั่นได้ทำการจมเรือทั้งสามลำไปแล้ว!”“อะไรนะ!เรือหายไปงั้นเหรอ?!”“ขอฉันดูด้วย!”“นี่อย่าเพิ่งแย่งกล้องส่องทางไกลไปสิขอฉันดูก่อน!”หลังจากได้ยินหวังเฟยพูดว่าเรือทั้งสามลำได้หายไปแล้วทุกคนในห้องโดยสารต่างก็มีสีหน้างุนงง และพากันแย่งชิงกล้องส่องทางไกลที่มีอยู่ไม่กี่ตัว เพื่อที่จะส่องดูด้านล่างภายในห้องโดยสารของเฮลิคอปเตอร์จึงเกิดความโกลาหลวุ่นวายขึ้นมาทันที!แต่ในระหว่างนั้นเสียงพูดของใครบางคนก็ดังขึ้น “พวกเจ้าไม่ต้องแย่งกัน! ด้านล่างมีแต่ท้องทะเลว่างเปล่า มีอะไรน่าดูงั้นรึ รอให้ข้าส่งพวกเจ้ากลับไปก่อน ถึงเวลานั้นพวกเจ้าจะได้นั่งดูเรือทั้งสามลำกันอย่างหนำใจเชียวล่ะ!”