บทที่ 1588 : ไม่ใช่เรื่องง่าย

บทที่ 1588 : ไม่ใช่เรื่องง่าย เวลาแปดโมงเช้าแสงสีทองจากดวงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมา ทำให้ผืนน้ำในท้องทะเลเป็นประกายระยิบระยับงดงามยิ่งนัก ที่นี่เป็นท่าเรืองลับที่ใหญ่มากและเวลานี้เรือขนาดใหญ่สามลำก็ได้จอดเรียงรายอยู่บนผืนน้ำในท้องทะเล เป็นภาพที่ทำให้ผู้พบเห็นสามารถตกตะลึงได้อย่างง่ายดาย เมื่อคืนนี้เรือลำนี้ยังจอดอยู่ในน่านน้ำแถบทะเลจีนใต้อยู่เลย แต่เวลานี้ กลับมาจอดอยู่ภายในท่าเรือลับด้วยฝีมือของหลิงหยุนเพียงคนเดียว และนับจากนี้ เรือทั้งสามลำจะต้องจอดอยู่ที่นี่ตลอดไป เพื่อให้เหล่าทหารเรือได้ใช้เป็นเครื่องมือในการศึกษาเทคโนโลยีใหม่ๆ และนำความรู้นั้นมาพัฒนากองทัพเรือของประเทศต่อไป คงจะมีเพียงทหารเรือเท่านั้นที่จะเข้าใจและทึ่งกับเทคโนโลยีล้ำหน้าของเรือทั้งสามลำนี้ พวกเขาเท่านั้นที่รู้ว่า เรือทั้งสามลำจะส่งผลกระทบต่อกองทัพเรือมากเพียงใด ด้วยเหตุนี้ เหล่านายทหารระดับผู้บังคับบัญชา ซึ่งมีคุณสมบัติจะมายืนมองเรือทั้งสามลำอยู่ตรงนี้ จึงได้แต่จ้องมองหลิงหยุนด้วยสายตาที่เคารพชื่นชม! ทุกคนในที่นี้ต่างก็รู้ดีว่าโอกาสที่เรือทั้งสามลำจะถูกยิงจมนั้น เป็นเรื่องที่เป็นไปได้มากกว่า การที่จะสามารถนำเรือทรงอานุภาพทั้งสามลำ มาจอดในท่าเรือลับแห่งนี้เสียอีก! แม้ว่าประเทศนี้จะเป็นประเทศที่มีอำนาจไม่น้อยแต่ก็นับเป็นเรื่องยากที่จะสามารถทำเช่นนั้นได้! ต่อให้ทหารเรือจะสามารถนำเรือกลับมายังท่าเรือลับแห่งนี้ได้จริงก็เป็นไปได้ยาก ที่จะทำได้โดยไม่มีการสูญเสียเลือดเนื้อของทั้งสองฝ่ายเช่นนี้! แต่หลิงหยุนกลับสามารถทำเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญและแทบเป็นไปไม่ได้นี้ เพียงคนเดียวลำพัง.. “หลิงหยุนเจ้าปฏิบัติภารกิจครั้งนี้ได้เยี่ยมยอดยิ่งนัก!” ไม่รู้ว่าโจวเหวินอี้มาถึงตั้งแต่เมื่อใดจู่ๆเขาก็มาปรากฏกายยืนอยู่ข้างหลิงหยุน สีหน้าของเขาเวลานี้ บ่งบอกถึงความตื่นเต้นที่ยากจะปกปิดไว้ได้ หลังจากเอ่ยชื่นชมหลิงหยุนไปแล้วโจวเหวินอี้ก็ยืนจ้องมองเรือขนาดใหญ่ทั้งสามลำ ที่ดูราวกับอสูรกายยักษ์แน่นิ่ง ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองหลิงหยุนครู่ใหญ่ พร้อมกับเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “หลิงหยุนนี่นับเป็นความสำเร็จที่แทบจะเป็นไปได้ยากยิ่ง!” แต่หลิงหยุนกลับหันไปบ่นโจวเหวินอี้แทน“นี่อาวุโสโจว ยืนจ้องหน้าข้าอยู่ได้! แล้วก็เลิกปั้นหน้าเคร่งขรึมเสียที! เอาล่ะ.. มาพูดเรื่องรางวัลที่ข้าควรจะได้ จากการปฏิบัติภารกิจครั้งนี้กันดีกว่า!” “…”โจวเหวินอี้ได้แต่นิ่งอึ้ง หลิงหยุนยกนิ้วชี้ขึ้นถูจมูกพร้อมกับเอ่ยถามโจวเหวินอี้ว่า “อะไรกันอาวุโสโจว นี่ท่านลืมเรื่องสำคัญเช่นนี้ได้อย่างไรกัน” โจวเหวินอี้ยิ้มกว้างพร้อมกับจ้องหน้าหลิงหยุนก่อนจะตอบไปว่า “นี่ถ้าเจ้ามิได้ถามถึงรางวัล ข้าคงลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท..” “ก่อนที่ข้าจะเดินทางมาที่นี่นั้นท่านผู้นำฝากคำพูดให้ข้ามาบอกกับเจ้า – ครั้งนี้เจ้าทำคุณประโยชน์ต่อประเทศมากมาย ฉะนั้น ไม่เพียงท่านผู้นำยินดีจะมอบรางวัลให้กับเจ้าแล้ว ยังจะมอบรางวัลให้กับหน่วยนภาของเรา และตระกูลหลิงของเจ้าด้วย ขอเพียงเจ้าเอ่ยปากเท่านั้น..”“แต่..”หลังจากที่ถ่ายทอดคำพูดของท่านผู้นำให้หลิงหยุนฟังแล้วโจวเหวินอี้ก็เตือนหลิงหยุนว่า “ข้าขอเตือนเจ้าไว้ล่วงหน้า ทางที่ดีอย่าได้อ้าปากของสิ่งใดจะดีกว่า..”หลิงหยุนตอบกลับยิ้มๆ“อาวุโสโจว ข้าบอกท่านเมื่อใดกันว่า ต้องการรางวัลจากท่านผู้นำ ข้าแค่หวังว่า หน่วยนภาจะมอบแต้มสักหนึ่งพันแปดร้อยล้านแต้ม ให้ข้าเป็นรางวัลในการปฏิบัติภารกิจครั้งนี้สำเร็จเท่านั้นเอง!”“เจ้าอย่าได้ฝันไปเลย!”โจวเหวินอี้ตอบปฏิเสธทันทีพร้อมกับบอกหลิงหยุนไปว่า “เจ้ามีตำแหน่งเป็นถึงอาวุโสของหน่วยนภา ยังต้องมีรางวัลอะไรกันอีกเล่า..”หลิงหยุนขมวดคิ้วพร้อมกับข่มขู่โจวเหวินอี้“อาวุโสโจว.. ท่านคงจะลืมกฏของหน่วยนภาไปแล้วสินะ เวลานี้แต้มหน่วยนภาของข้ามากกว่าของท่านแล้ว แต่ข้าคร้านที่จะไปแย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยนภากับท่าน..”“อ่อ..เจ้าอยากจะเป็นหัวหน้าหน่วยนภางั้นรึ ข้ายินดียกตำแหน่งให้เจ้าด้วยความเต็มใจ!”โจวเหวินอี้ตอบหลิงหยุนพร้อมกับยิ้มกว้าง“แต่ก่อนอื่น เจ้าต้องกลับไปปักกิ่งกับข้า แล้วก็ไปนั่งประจำอยู่ที่สำนักงานใหญ่ของหน่วยนภา เป็นเวลาอย่างน้อยสองหรือสามปี เพื่อศึกษา และทำความรู้จักกับหน่วยนภาในทุกแง่มุม หลังจากที่เข้าใจการทำงานของหน่วยนภาจนถ่องแท้แล้ว ข้าโจวเหวินอี้.. ยินดีที่จะยกตำแหน่งหัวหน้าหน่วยนภาให้กับเจ้าด้วยความเต็มใจ!”“ท่านอย่าได้ฝันไปเลย!”หลิงหยุนตอบปฏิเสธกลับไปทันทีเขาส่ายหน้าพร้อมกับยืนยันเสียงแข็ง “ข้าจะไม่ยอมไปนั่งจมปลักอยู่ในโรงซ่อมถนนเก่าๆนั่นแน่ อย่าว่าแต่สองหรือสามปีเลย แม้แต่วันเดียวข้าก็ยังไม่อยากจะอยู่!”โจวเหวินอี้ได้ฟังถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดังและแน่นอนว่า ทั้งคู่เพียงแค่หยอกเย้ากันสนุกๆเท่านั้น!“เหตุใดท่านต้องมาที่นี่ด้วยตนเอง”หลังจากหัวเราะกันอย่างสนุกสนานแล้วหลิงหยุนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามโจวเหวินอี้ถึงเรื่องนี้ เพราะคิดไม่ถึงว่าเขาจะเดินทางมาด้วยตนเองเช่นนี้!โจวเหวินอี้ถึงกับถอนหายใจออกมาก่อนจะตอบหลิงหยุนไปว่า “เฮ้อ.. แม้สิ่งที่เจ้าทำจะเป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติ แต่ก็เป็นเรื่องใหญ่โตไม่น้อย เปรียบเหมือนเจ้าถ่ายแล้วไม่เช็ดก้น ข้าก็ต้องตามมาเช็ดให้น่ะสิ!”หลิงหยุนหัวเราะเสียงดังพร้อมกับพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี “ฮ่าๆๆ ก้นของข้า คงมีแต่อาวุโสโจวเท่านั้นที่มีคุณสมบัติพอที่จะตามเช็ดให้!”“หึ!เดี๋ยวนี้เจ้าชักจะเอาใหญ่แล้วนะหลิงหยุน ถึงกับกล้าล้อเลียนข้า นี่เจ้าคงอยากจะมีเรื่องกับข้ามากสินะ”“ข้าขอแนะนำว่าท่านอย่าได้มีเรื่องกับข้าจะดีกว่าเพราะท่านสู้ข้าไม่ได้แน่!”