บทที่ 1590 : สำนักเทียนหลิง

บทที่ 1590 : สำนักเทียนหลิง สำหรับหลิงหยุนเวลานี้สิ่งกีดขวางใดๆ ไม่ว่าจะเป็นแม่น้ำ ทะเล หรือว่าภูเขา ก็ล้วนแล้วแต่ไม่อยู่ในสายตาของเขาทั้งสิ้น เปรียบเทียบให้เข้าใจง่ายๆและเห็นภาพได้ชัดเจนมากขึ้น ความสามารถของหลิงหยุนในเวลานี้ ไม่ต่างจากที่คนธรรมดาทั่วไปก้าวเดินไปบนผืนดิน ต่อให้ข้างหน้าจะมีรังมดสักกี่รัง ก็สามารถก้าวข้ามไปได้ โดยไม่รู้สึกว่ารังมดเหล่านั้นเป็นอุปสรรคแต่อย่างใด ภายในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่นั้นในดินแดนแห่งประตูเซียน มีสำนักน้อยใหญ่ที่ฝึกฝนบ่มเพาะพลัง สำนักต่างๆเหล่านี้สามารถครอบครองดินแดนได้ตั้งแต่หลายสิบลี้ ไปจนถึงหลายล้านลี้ และภายในดินแดนซึ่งเป็นที่อยู่ของมนุษย์ธรรมดาทั่วไปนั้น หากมีปรมาจารย์ผู้สูงส่งย่างกรายเข้าไป อย่าว่าแต่ประชาชนทั่วไปเลย เพราะแม้แต่หัวหน้าเผ่าไปจนถึงกษัตริย์ ก็ยังต้องก้มหัวให้กับปรมาจารย์เหล่านี้ หลิงหยุนและพอลไปถึงฝั่งในราวสี่ทุ่มครึ่งเมื่อขึ้นฝั่งได้ หลิงหยุนก็มิได้หยุดพักเลยแม้แต่น้อย เขามุ่งหน้าไปยังเทือกเขาที่อยู่ทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ต่อทันที หลังจากที่ได้สนทนาลับกับโจวเหวินอี้เมื่อเช้านี้ทำให้หลิงหยุนได้รู้ว่า หน่วยนภานั้นใช่ว่าจะไร้น้ำยา เพราะนอกจากจะรู้เรื่องของสำนักฝึกวรยุทธบ่มเพาะต่างๆในประเทศจีนทั้งหมดอย่างละเอียดแล้ว ยังมีข้อมูลเกี่ยวกับผู้ฝึกบ่มเพาะพลังด้วยวิธีหลากหลายในประเทศอื่นๆอีกด้วย กลุ่มที่เรียกตัวเองว่าพันธมิตรหนานหยางนั้นแม้จะฟังดูยิ่งใหญ่ แต่ความจริงแล้วเกิดจากการรวมกลุ่มกันของสำนักเล็กๆ ที่แยกย้ายอยู่ตามประเทศต่างๆโดยรอบในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นั่นเอง สำนักที่แยกย้ายกันอยู่ตามประเทศต่างๆ เปรียบเสมือนสาขาต่างๆของพันธมิตรหนานหยางนั่นเอง รูปแบบก็จะคล้ายๆกับพรรคมารของจีน! สำนักที่ใหญ่โตที่สุดและมีอำนาจมากที่สุดในกลุ่มพันธมิตรหนานหยางก็คือ สำนักเทียนหลิง หลิงหยุนจึงเลือกที่จะมาถล่มสำนักนี้แทนสำนักอื่นๆ หลังจากที่เหาะมาตามเส้นทางที่ระบุไว้ในเครื่องมือสื่อสารแล้วในที่สุดหลิงหยุนก็ร่อนลงบนยอดเขาแห่งหนึ่ง เขาใช้ดวงตาเทวะเทียนเอี๋ยนทงซึ่งเป็นพลังวิเศษที่เพิ่งได้มา ทำการสำรวจไปทั่วบริเวณโดยรอบ และในที่สุดก็พบว่า สำนักเทียนหลิงนี้ซ่อนอยู่ในหุบเขาที่เข้าถึงยากแห่งหนึ่ง “หึ!ช่างเลือกที่ตั้งสำนักได้ยอดเยี่ยมนัก บริเวณหุบเขาแห่งนั้น เป็นตำแหน่งดวงตามังกรเลยทีเดียว และเป็นบริเวณที่มีพลังชีวิตหนาแน่นมากที่สุด” หลิงหยุนจัดการคลายวิชาล่องหนและร่างของเขากับพอลก็ปรากฏขึ้นให้เห็น หลิงหยุนหันไปบอกกับพอลพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง “ไปจัดการภารกิจให้จบสิ้นเสียทีฮ่าๆๆ” บูม!ระหว่างที่พูดนั้นหลิงหยุนก็ได้ปลดปล่อยกระแสวนหยิน–หยางออกจากร่าง และใช้พลังเหนือธรรมชาติของตนเอง ทำการขยายกระแสวนหยิน–หยางให้มีขนาดใหญ่ขึ้นถึงหนึ่งกิโลเมตร เรียกได้ว่าครอบคลุมพื้นที่บนยอดเขาแห่งนี้เกือบทั้งหมด และเริ่มดูดซับเอาพลังชีวิตที่แข็งแกร่งในบริเวณนั้นเข้าไปหลิงหยุนและพอลเหาะมาถึงหน้าสำนักเทียนหลิงแล้วยังจำเป็นที่จะต้องล่องหนพรางตัวไปอีกทำไมกันอีกเล่า เขาเปิดเผยตัวตนของตัวเองอย่างชัดเจนกระแสวนหยิน–หยางที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางกว่าหนึ่งกิโลเมตรนั้นได้ดูดซับเอาพลังชีวิตที่อยู่บนยอดเขาแห่งนี้เข้าไปเป็นจำนวนมากในเวลาอันรวดเร็ว ไม่เพียงเท่านั้น พลังชีวิตจากหุบเขาใกล้เคียงยังถูกพลังหยิน–หยางในรูปพายุเฮอริเคนนี้ ดูดเข้าไปอย่างรวดเร็วด้วยเช่นกัน“ผู้ใดกัน!ผู้ใดบังอาจเข้ามารบกวนสำนักเทียนหลิงของข้า?”ภายในหุบเขาลึกที่เข้าถึงได้ยากเจ้าสำนักเทียนหลิงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง จึงรีบร้องตะโกนออกไปเสียงดัง บรรดาลูกศิษย์ที่ได้ยิน ต่างก็พากันพุ่งทะยานออกไปทันที และทุกคนต่างก็ตรงเข้าไปยังทิศทางที่หลิงหยุนและพอลยืนอยู่“พอล..เจ้าฟังคำสั่งของข้าให้ดี! นับจากนี้ไป เจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นล่ามให้กับข้า หน้าที่ของเจ้าคือปกป้องดูแลตัวเองให้ปลอดภัย เว้นแต่ข้าจะเอ่ยปากถามเท่านั้น!”“ครับเจ้านายที่เคารพ!”หลังจากที่ร้องตะโกนสั่งพอลแล้วหลิงหยบุนก็กระโดดออกไปด้านหน้า พร้อมกับพุ่งหมัดใส่หน้าอกของยอดฝีมือนับสิบ ที่พากันกระโจนเข้าใส่ตนเองมาคนแล้วคนเล่า บ้างก็ล้มลงไปกองกับพื้น บ้างก็ลอยละลิ่วออกกไปปะทะกับกระแสวนหยิน–หยาง และถูกพัดหมุนวันอยู่กลางอากาศเช่นนั้นหลิงหยุนยังคงก้าวเดินไปด้านหน้าต่อไปเรื่อยๆและทุกย่างก้าวของเขานั้น ก็ไปพร้อมกับหมัดที่พุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างของยอดฝีมือ ที่พากันกระโดดออกมาจากหุบเขาด้านหน้า แต่เวลานี้ พวกมันกลับต้องไปหมุนวนอยู่ภายในกระแสวนหยิน–หยางแทนหลังจากที่เข้าสู่ขั้นปาเฉิงชี่(ขั้นพลังชี่-8) จุดตันเถีนอันน่าอัศจรรย์ และจุดซือไห่ของหลิงหยุน ก็ยิ่งรองรับพลังชีวิตและเสินหยวนได้มากขึ้น และเวลานี้จุดซือไห่ของเขาที่เคยมีเสินหยวนอยู่อย่างมากมายจนล้นนั้น ก็ได้ขยายใหญ่จนทำให้ดูเหมือนมีหยดเสินหยวนลดลง หลิงหยุนจึงต้องการหาพลังชีวิตจากภายนอกมาเพิ่มเติม เพื่อใช้กลั่นเสินหยวนให้เต็มด้วเหตุนี้หลิงหยุนจึงจงใจไม่สังหารยอดฝีมือที่พากันดาหน้าเข้ามา แต่เพียงแค่ทำให้พวกมันบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น เพื่อให้กระแสวนหยิน–หยาง ดูดซับเอาพลังชี่ของพวกมันเข้าไปได้ง่ายมากขึ้น“อ๊าก!” “โอ๊ย!”