บทที่ 1591 : สัญญาณอันตราย

บทที่ 1591 : สัญญาณอันตราย หลิงหยุนได้เข้าสู่ขั้นปาเฉิงชี่(ขั้นพลังชี่-8) แล้ว และถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ระดับเริ่มต้น แต่ก็สามารถสังหารยอดฝีมือขั้นก่อสร้างรากฐานตายได้ง่ายดายยิ่งกว่าเชือดไก่.. หลิงหยุนไม่สนใจว่าชายชราผู้นี้จะเป็นเจ้าสำนักเทียนหลิงเขาทำการดูดเอาพลังปราณในร่างของชายชราเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะทำให้ชายชราได้ตายอย่างไม่ต้องทรมาน ส่วนศิษย์คนอื่นๆที่ถูกจับตัวได้โดยไม่มีผู้ใดสามารถหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียวนั้นหลิงหยุนก็มิได้สังหารเข่นฆ่าแต่อย่างใด เขาจับร่างของพวกมันโยนเข้าไปในกระแสวนหยิน–หยาง เพื่อทำการดูดเอาพลังปราณในจุดตันเถียนของพวกมันออกมา หลังจากที่ได้กลายเป็นเพียงแค่คนธรรมดาหลิงหยุนก็ได้ใช้วิชาเคลื่อนย้ายขุนเขา ทำการย้ายร่างของบรรดาศิษย์สำนักเทียนหลิงที่ไร้วรยุทธกลุ่มนี้ ออกไปไว้ยังพื้นที่ราบ ส่วนตัวเขานั้นก็เหาะขึ้นไปบนแท่นบูชาสีดำนั้น ก่อนหน้านี้หลิงหยุนเห็นว่าชายชราผู้เป็นเจ้าสำนัก ได้ทะยานออกมาจากแท่นบูชาสีดำนี้ ซึ่งเป็นแท่นบูชาที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก เป็นพื้นที่รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่กว้างยาวด้านละสิบเมตรเท่านั้น แต่ด้านหลังผนังบนแผ่นหินสีดำเงานี้ กลับมีพลังชีวิตที่แข็งแกร่งแผ่ซ่านออกมาอย่างมากมาย แท่นบูชาแห่งนี้ประเมินไม่ได้ว่ามีอายุมานานเท่าไหร่แต่เขาสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่หนาแน่นของมัน ตรงกลางมีกองหินรูปกรวยสูงหนึ่งเมตร และหินพลังชีวิตเหล่านี้ก็ล้วนแล้วแต่เป็นสีน้ำตาลเข้ม ด้านบนของกองหิน มีผีเสื้อหยกขาวที่กำลังทอประสายสว่างสุกใสเกาะอยู่ ใต้ฝ่าเท้าเล็กๆของมันคือกองดินขนาดเท่ากำมือ ภายในกองดินนั้นประกอบไปด้วยอนุภาคเล็กๆที่มีขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียวและแต่ละเม็ดก็มีลักษณะใส และกำลังเปล่งประกายสีสันสดใสอยู่ภายใต้แสงสีขาวของผีเสื้อหยก อีกทั้งยังมีพลังชีวิตหนาแน่นแผ่ซ่านออกมาอย่างต่อเนื่องด้วย! “นี่มันคือดินห้าสี!” เพียงแค่ปราดมองแวบเดียวหลิงหยุนก็รู้ว่ามันคือดินห้าสี ซึ่งสามารถนำไปปลูกสมุนไพร เพื่อนำมาหลอมโอสถล้ำค่าได้! และแทบไม่ต้องคิดหลิงหยุนจัดการเรียกกองหินสีน้ำตาล ผีเสื้อหยกขาว และสมบัติล้ำค่าอย่างดินห้าสี เข้าไปเก็บไว้ในแหวนจักรวาลของตนเองทันที “มิน่าล่ะถึงได้ฝึกฝนจนเข้าสู่ขั้นก่อสร้างรากฐานได้ เพราะภายในสำนักเทียนหลิง มีสมบัติล้ำค่าอยู่มากมายเช่นนี้นี่เอง!” หลังจากที่ทำการเก็บสมบัติล้ำค่าเข้าไปแล้วหลิงหยุนก็ได้สำรวจบริเวณแท่นบูชาอย่างละเอียดอีกครั้ง และเมื่อพบว่าไม่มีสิ่งใดน่าสนใจหลงเหลืออยู่อีก เขาจึงได้หันมองไปทางกำแพงเบื้องหน้า ถึงแม้หลิงหยุนจะมิได้เป็นศิษย์ของสำนักเทียนหลิงแต่เขาก็รู้ดีว่า กำแพงทั้งสี่ด้านนี้ทำมาจากอะไร ผนังทั้งสี่ด้านบนแท่นบูชานี้ทำจากหินออบซิเดียนเกรดสูง ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่หินออบซิเดียนที่ดีที่สุด แต่มันก็มีพลังชีวิตแฝงอยู่ หลิงหยุนจึงไม่ยอมทิ้งไว้ที่นี่ให้เสียของแน่ เขาจัดการดึงกำแพงแต่ละด้านออก พร้อมกับเรียกเข้าไปเก็บไว้ในแหวนของตนเองทันที “หนักมากทีเดียว!” เนื่องจากน้ำหนักที่มากมายทำให้หลิงหยุนต้องใช้วิชาเคลื่อนย้ายขุนเขา ทำการลากกำแพงแต่ละด้านออกมา“ขอข้าเถิดนะ!”ครืน..ผืนดินบริเวณนั้นเกิดการสั่นสะเทือนขึ้นมาทันทีจากนั้น กำแพงหินใหญ่ทั้งอันที่ถูกหลิงหยุนลากดึงออกมา ก็ได้อันตรธานหายไปในทันที นั่นเพราะหลังจากที่ขยับเขยื้อนมันได้แล้ว หลิงหยุนก็ได้เรียกเข้าไปเก็บไว้ในแหวนจักรวาลของตนเองทันทีนั่นเองและเวลานี้แท่นบูชาของสำนักเทียนหลงก็ได้ถูกหลิงหยุนรื้อทิ้ง และยึดไปเป็นของตนเองแล้ว ต่อให้เหล่าศิษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่คิดที่จะกลับมาฝึกฝนใหม่ ก็คงเป็นไปได้ยากยิ่งแล้วจากนั้นหลิงหยุนก็ได้เปิดจิตหยั่งรู้ออกครอบคลุมบริเวณทั้งหมดของสำนักเทียนหลิง และได้ใช้พลังเหนือธรรมชาติของตน รวบรวมอาวุธที่บรรดาศิษย์ทั้งหมดทำตกไว้ มากองรวมกัน ก่อนจะเก็บเข้าไปในแหวนอีกเช่นกันหลังจากเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากการมาในครั้งนี้ได้แล้วหลิงหยุนก็ได้แต่ยิ้มออกมา และคิดอยู่ในใจว่า โจวเหวินอี้มิได้หลอกเขาจริงๆ เพราะครั้งนี้เขาได้ของติดไม้ติดมือกลับไปไม่น้อยทีเดียว“พอลมานี่!”หลิงหยุนร้องตะโกนเรียกพอลให้มาหาและพอลก็รีบบินมาตามคำสั่งของเขาทันที “ครับเจ้านายที่เคารพ!”“ประคำโลหิตที่ข้าให้เจ้าเก็บไว้เจ้านำติดตัวมาด้วยหรือไม่”“นำมาครับเจ้านายที่เคารพ!”“ดีมาก!”จากนั้นหลิงหยุนก็ยกมือขึ้นชี้ไปที่ร่างไร้ลมหายใจของชายชราเจ้าสำนักที่อยู่ไกล พร้อมกับเอ่ยบอกพอลว่า“เขาคือยอดฝีมือขั้นก่อสร้างรากฐานเช่นเดียวกับคุนปาเจ้าไปจัดการได้เลย แต่อย่าตะกละตะกรามให้มากนักล่ะ!”“ขอบคุณเจ้านายที่เคารพ!”พอลรีบเหาะไปที่ร่างของชายชราทันทีและจัดการใช้ประคำโลหิตทำให้เลือดในกายของชายชรากลายเป็นของเหลว แล้วจึงทำการดูดเลือดของเขาเข้าไป