บทที่ 1592 : ขอคำชี้แนะ

บทที่ 1592 : ขอคำชี้แนะ หลังจากที่คิดได้เช่นนั้นและด้วยความเคียดแค้น หลิงหยุนจึงได้ริเริ่มที่จะทำลายแนวเทือกเขาทอดยาว ซึ่งเปรียบเสมือนเส้นเลือดมังกรแห่งนี้ทิ้งเสีย เพราะการแก้แค้นที่เจ็บปวดที่สุดยิ่งกว่าการทำลายสุสานของบรรพชนแล้ว ก็คงไม่มีสิ่งใดที่น่าเจ็บปวดไปกว่า การที่ฮวงจุ้ยหรือภูมิศาสตร์ที่ล้ำเลิศได้ถูกทำลายลง นั่นเพราะการทำลายสถานที่ซึ่งเปรียบเสมือนเส้นเลือดมังกรของประเทศนั้นๆ ย่อมส่งผลต่อชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนในประเทศนั้นๆด้วย เทือกเขาทอดยาวที่เปรียบเสมือนเส้นเลือดมังกรนั้นย่อมมีความสำคัญไม่ต่างจากกะโหลกศรีษะของมนุษย์ ที่จะต้องรักษาไว้อย่างดีมิให้ถูกทำลายเสียหาย เวลานี้หลิงหยุนได้เข้าสู่ขั้นปาเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-8) แล้ว นอกเหนือจากความแข็งแกร่งและพลังเหนือธรรมชาติมากมาย เขายังมีวิชาดัชนีห้าธาตุ ซึ่งสามารถใช้ตัดขุนเขาที่ประกอบด้วยธาตุทั้งห้าได้อย่างไม่ยากนัก และนอกจากวิชาดัชนีห้าธาตุแล้วเขาก็ยังมีวิชาใต้พิภพที่ทำให้ตนเองสามารถดำไปมาใต้ดินได้ หรือจะดำลึกลงไปลึกเท่าไหร่ก็ได้ อีกทั้งความเชี่ยวชาญด้านค่ายกลของหลิงหยุน ก็ยิ่งทำให้การทำลายเส้นเลือดมังกรเป็นไปได้ง่ายขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นหลิงหยุนก็ยังต้องใช้เวลาปฏิบัติภารกิจอยู่ใต้ผืนดินครั้งนี้นานกว่าหนึ่งชั่วโมง เขาดำไปทางเหนือทีทางใต้ที กลับไปกลับมาเช่นนี้เป็นระยะทางมากกว่าหนึ่งร้อยกิโลเมตร เพื่อสร้างค่ายกลที่สมบูรณ์กางกั้นระหว่างหัว และหางมังกร มิให้สามารถเชื่อมต่อกันได้อีก นับว่าครั้งนี้ชาวยุทธพันธมิตรหนานหยาง สร้างความขุ่นเคืองให้กับหลิงหยุนได้เป็นอย่างมากจริงๆ และเวลานี้ เขาก็ได้ใช้ศิลาแม่เหล็กขนาดเท่าลูกฟุตบอล ทำเป็นดวงตาค่ายกล! นับตั้งแต่ที่หลิงหยุนประมูลศิลาแม่เหล็กขนาดใหญ่นี้มาได้เขาก็ยังไม่เคยได้นำมันออกมาใช้งานเลยสักครั้ง และคิดไม่ถึงว่าจะต้องนำมันออกมาใช้งานเพื่อการนี้ จนกระทั่งหลังเที่ยงคืนเล็กน้อยในที่สุดหลิงหยุนก็ได้พาพอลดำขึ้นมาบนดิน และมาโผล่ในบริเวณป่าทึบกลางหุบเขาแห่งหนึ่ง ทันทีที่ขึ้นมาได้ หลิงหยุนก็รีบเรียกเครื่องมือสื่อสารของหน่วยนภา ออกมาค้นหาตำแหน่งที่อยู่ของตนเองอย่างรวดเร็ว หลิงหยุนถึงกับเผลอยิ้มออกมาด้วยความพอใจเมื่อพบว่า ตนเองยังคงอยู่ในแนวเทือกเขาเดิม เพียงแต่ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ค่อนไปทางทิศตะวันตกของเทือกเขา และอยู่ในเขตแนวชายแดนของประเทศหนึ่ง บริเวณนี้ค่อนข้างเป็นพื้นที่แคบและจุดที่แคบที่สุดก็มีระยะทางเพียงแค่ห้าสิบกิโลเมตรเท่านั้น สำนักเทียนหลิงตั้งอยู่ทางด้านใต้ของเทือกเขา ฉะนั้น หลังจากที่หลิงหยุนจัดการทำลายแนวเทือกเขาที่เป็นเสมือนเส้นเลือดมังกรแล้ว เขาจึงเลือกที่จะมาโผล่ทางด้านนี้แทน ท่ามกลางป่าหนาทึบพอลหันมองไปรอบๆกาย และเมื่อพบว่าแนวเทือกเขาทั้งหมดยังคงอยู่เช่นเดิม มันจึงได้แต่ร้องถามออกมาด้วยความงุนงงสงสัย“เจ้านายที่เคารพไหนเจ้านายบอกจะทำลายแนวเทือกเขาทั้งหมด เจ้านายปฏิบัติภารกิจอยู่ใต้ดินตั้งนานสองนาน แต่พอโผล่ขึ้นมาบนดิน ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม ไม่เห็นจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย นี่มันอะไรกัน!”“นี่พอล!อย่าเอาแต่บ่น แล้วก็ริอาจตำหนิข้า หากเจ้ามิได้เก่งกาจไปกว่าข้า!”หลิงหยุนยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลออกมาเต็มหน้าผากพร้อมกับตำหนิพอล ก่อนที่จะอธิบายให้มันฟังว่า“เทือกเขาแห่งนี้จะไม่พังทลายลงในทันทีแต่จะค่อยๆจมลงต่างหากล่ะ และภายในครึ่งปี ภูเขาทั้งลูกนั่นก็จะจมลงไปในดินอย่างน้อยยี่สิบเมตร หลังจากนั้นก็จะเริ่มมีแผ่นดินไหวเกิดขึ้นทางด้านใต้ เล็กบ้างใหญ่บ้างสลับกันไป มีซึนามิเป็นครั้งคราว ภายในระยะเวลาห้าสิบปีนี้ ทางภาคใต้ก็อย่าได้หวังว่าจะมีความสงบสุขเกิดขึ้นเลย!”“ห๊ะ!น่ากลัวขนาดนั้นเชียวรึ?!”พอลได้แต่ร้องอุทานออกมาด้วยความตกตะลึงและเวลานี้ มันก็ยิ่งตระหนักถึงความน่ากลัวของผู้ที่เป็นเจ้านายมากขึ้น‘นี่มันอะไรกันเดี๋ยวนี้เจ้านายสามารถจมภูเขาได้เชียวรึ? แล้วก็ไม่ใช่น้อยๆด้วย.. ยี่สิบเมตร!! นับวันยิ่งน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ!!’การกระทำของหลิงหยุนนั้นไม่ต่างจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิศาสตร์เลยทีเดียว!แต่การกระทำในครั้งนี้หลิงหยุนต้องใช้พลังเหนือธรรมชาติไปมากทำให้เขาต้องสูญเสียพลังปราณในร่างไปมากเช่นกัน หลิงหยุนจึงได้นั่งลงขัดสมาธิพร้อมกับเรียกหลิวเทวะวิญญาณออกมา หลังจากนั่งฟื้นฟูพลังปราณอยู่ครู่หนึ่ง หลิงหยุนและพอลจึงได้ออกเดินทางต่อหลิงหยุนไม่รอช้าเขาเหาะขึ้นไปบนอากาศ และเพียงไม่กี่อึดใจ เขาก็เหาะข้ามเขตแดนเข้าไปยังดินแดนของประเทศไทย และคุนปาซึ่งไปสร้างปัญหาที่เกาะมาเก๊า ก็มาจากประเทศนี้เช่นกัน เขาจึงต้องเดินทางมาที่นี่เพื่อให้ไม่เสียเวลาหลิงหยุนจึงได้พาพอลเหาะไปด้วยความเร็วสูงสุด เขาเหาะจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ไปทางด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้เป็นแนวทะแยงมุม และเพียงไม่นานนัก หลิงหยุนกับพอลก็อยู่เหาะมาถึงจังหวัดหนึ่งในภาคกลางของประเทศไทย ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงของประเทศไปราวห้าสิบกว่ากิโลเมตรเท่านั้น“บรรยากาศไม่ปกติ!”ทันทีที่ปรากฏตัวขึ้นหลิงหยุนก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ปกติ จึงได้แต่เอ่ยบอกพอลว่า “ดูท่าการปรากฏตัวของเราสองคนทางภาคใต้ คนของพันธมิตรหนานหยางคงจะรู้เรื่องหมดแล้ว พวกมันถึงได้เตรียมการป้องกันไว้แล้ว!”