บทที่ 1594 : เหนือความคาดหมาย

บทที่ 1594 : เหนือความคาดหมาย อาจารย์พายุเป็นคนแรกที่เคลื่อนไหวก่อนใครๆ หลิงหยุนสังเกตเห็นว่าพายุนั้นเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว และทุกครั้งที่เขาเคลื่อนที่นั้น จะมีภาพเงาปรากฏขึ้นในตำแหน่งที่เคลื่อนไปแล้ว ทำให้เกิดเป็นเงานับร้อยที่ปรากฏซ้อนขึ้นมา “โอ้โห!ฝีมือของท่านอาจารย์พายุล้ำหน้าไปมากทีเดียว ครั้งนี้มีภาพซ้อนปรากฏขึ้นมากกว่าครั้งก่อนเสียอีก!” “นั่นน่ะสิ!แล้วยอดฝีมือชาวจีนผู้นี้จะสามารถรับมือท่านอาจารย์พายุได้อย่างไรกัน” “ดูท่าเจ้าหนุ่มนั่นคงจะเริ่มหวาดกลัวขึ้นมาบ้างแล้วสินะถึงได้ยืนตัวแข็งไม่ขยับเขยื้อนอย่างนั้น..” “รับรองได้ว่าไม่มีใครสามารถรับหมัดของท่านอาจารย์พายุได้แน่แค่คิดก็สยดสยองแล้ว!” ภายในลานจตุรัสด้านนอกนั้นบรรดาศิษย์สำนักหมื่นพุทธรูป ต่างก็พากันวิพากษ์วิจารณ์กันด้วยความตื่นเต้น และทุกคนแทบจะรอคอยให้หลิงหยุนถูกสังหารด้วยหมัดของท่านอาจารย์พายุไม่ได้! “หึ!ก็แค่ภาพลวงตา..” หลิงหยุนยังคงยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหวเขาใช้ดวงตาศักดิ์สิทธิ์จ้องมองไปที่เงาของอาจารย์พายุที่กำลังเคลื่อนไหวไม่หยุด จากนั้น ภาพต่างๆก็กลับกลายเป็นค่อยๆช้าลง จนกระทั่งหลิงหยุนสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน และในที่สุดหมัดของอาจารย์พายุก็ได้พุ่งเข้าใส่ร่างของหลิงหยุน! แม้จะปรากฏเงาของกำปั้นขึ้นมากมายและกระจายครอบคลุมอยู่รอบตัวหลิงหยุน แต่หมัดที่แท้จริงนั้นมีเพียงแค่หมัดเดียว และเวลานี้หลิงหยุนก็กำลังยืนยิ้มอย่างสงบนิ่ง เมื่อถึงจังหวะที่เหมาะสม เขาก็ได้ใช้กำปั้นของตนเอง ชกเข้ากับหมัดจริงของอาจารย์พายุทันที! ปัง! กำปั้นทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง! เสียงปังดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบริเวณประหนึ่งว่าลูกกระสุนสองลูกได้พุ่งเข้าปะทันกันอย่างรุนแรง คลื่นพลังรุนแรงได้แผ่กระจายไปรอบตัว เหล่าศิษย์ที่อยู่ภายในลานจตุรัส ต่างก็พากันวิ่งหลบหนีเพื่อเอาตัวรอด “โอ๊ย!” “แย่แล้ว!”ผู้ที่ไม่สามารถวิ่งหนีได้ทันนั้นก็ถูกรัศมีพลังที่แผ่ซ่านออกมา ซัดเข้าใส่ร่างจนลอยละลิ่วออกไป ก่อนจะร่วงหล่นกระแทกกับพื้น ได้รับบาดเจ็บไปตามๆกันในขณะที่ร่างของหลิงหยุนยังคงยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหวนั้นร่างของอาจารย์พายุกลับกระเด็นถอยหลังออกไปไกล“ไม่!เป็น.. เป็นไปไม่ได้! กลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน?!”อาจารย์พายุร้องตะโกนออกมาสีหน้าของเขาบ่งบอกว่าไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่เชื่อว่าหลิงหยุนจะสามารถต้านทานพลังหมัดของตนเองได้ และยิ่งไม่อยากจะเชื่อว่า หลิงหยุนจะสามารถชกตนเองจนลอยละลิ่วออกไปไกลเช่นนี้ได้!“เอาล่ะ!ลุกขึ้นมาเล่นสนุกกันต่อได้แล้ว!”หลิงหยุนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและเพียงแค่พริบตาเดียว ร่างของเขาก็ไปปรากฏอยู่ตรงหน้าอาจารย์พายุซึ่งอยู่ไกลออกไปมาก พร้อมกับชกกำปั้นเข้าใส่ร่างของเขาอย่างไม่ปราณีอาจารย์พายุตระหนักแล้วว่าหลิงหยุนสามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วกว่าตนเอง เขาจึงไม่กล้าที่จะประมาทหลิงหยุนอีก และรีบยกมือขึ้นป้องกัน แต่กลับถูกหลิงหยุนชกกระเด็นจนลอยละลิ่วออกไปอีกครั้งครั้งนี้หลิงหยุนไม่ปราณีอาจารย์พายุเลยแม้แต่น้อยหลังจากชกจนร่างของเขาลอยละลิ่วขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้ว หลิงหยุนก็กระโดดตามร่างของอาจารย์พายุไป และเมื่อร่างนั้นตกลงมาใกล้จะถึงพื้น หลิงหยุนก็จัดการชกร่างของเขาซ้ำ จนลอยละลิ่วขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้งปัง..ปัง.. ปัง..เสียงกำปั้นกระแทกกับร่างกายดังขึ้นไม่หยุดพลังปราณรุนแรงแผ่กระจายไปทั่วทั้งบริเวณผืนดินเบื้องล่าง..ครืน..ครืน..และดูเหมือนแม้แต่อุโบสถทั้งหลังก็ยังไม่อาจทานทนต่อพลังปราณที่แผ่ซ่านนั้นได้ทั้งผนังและเสาต่างก็เริ่มโยกคลอน และมีเสียงคล้ายกับกำลังจะพังทะลายลงมาครืน..และในที่สุดเสาของอุโบสถก็ไม่สามารถทานทนได้อีกต่อไป หลังจากที่เสาหักครืนลง อุโบสถทั้งหลังก็พังทะลายลงทันทีแต่เวลานี้กลับไม่มีใครสนใจอุโบสถที่กำลังพังครืนลงมา สายตาทุกคู่ต่างก็จับจ้องอยู่ที่การต่อสู้ระหว่างอาจารย์พายุ และหลิงหยุนแน่นิ่งอาจารย์พายุยังไม่สามารถตอบโต้หลิงหยุนกลับไปได้เขาทำได้เพียงแค่ปัดป้อง และตลอดการต่อสู้ หลิงหยุนก็ใช้เพียงแค่กำปั้นของตนเองเท่านั้น!“เป็นไปไม่ได้!ไม่มีทางเป็นไปได้! คนอย่างแกไม่มีทางที่จะแข็งแกร่งกว่าฉันไปได้!”