บทที่ 1604 :ดวงจิตปีศาจ

บทที่ 1604 :ดวงจิตปีศาจ หลิงหยุนดำดิ่งลงไปใต้ผืนดินบริเวณหุบเขานั้นและค่อยๆแหวกว่ายไปตามเส้นทางที่พลังชีวิตพวยพุ่งออกมา ร่างของหลิงหยุนเวลานี้ ค่อยๆจมดิ่งเข้าไปใต้ผืนปฐพีลึกมากขึ้นเรื่อยๆ หากเปรียบเทียบกับการตามล่าเก็บหินหยกก่อนหน้าครั้งนี้หลิงหยุนใช้เวลาเคลื่อนตัวไปค่อนข้างช้ากว่าเดิมมาก เขาไม่รีบเร่ง เพราะต้องการดูดซับเอาพลังชีวิตที่กระจายอยู่รอบตัว เข้าไปในร่างให้ได้มากที่สุดนั่นเอง หลังจากดำลึกลงไปได้เพียงแค่สิบกว่าเมตรหลิงหยุนก็พบว่า รอบตัวของเขานั้นมีพลังชีวิตที่หนาแน่นกว่าเดิมมาก ทำให้ยิ่งมั่นใจว่า แหล่งกำเนิดพลังชีวิตจะต้องอยู่ในบริเวณนี้อย่างแน่นอน นับว่าการเดินทางมาครั้งนี้ไม่เสียเปล่าจริงๆ ที่สำคัญแหล่งกำเนิดพลังปราณ หรือรากปราณนี้ หากอยู่ในระดับที่โตเต็มวัยมาก ไม่เพียงจะมีความเฉลียวฉลาด แต่ยังสามารถเปลี่ยนแปลงรูปร่าง และสามารถใช้พลังของตนสร้างพลังวิเศษเหนือธรรมชาติขึ้นได้ด้วย และนี่คือเหตุผลที่หลิงหยุนไม่พาพอลมาด้วยเพราะแม้แต่เขาเองยังไม่รู้ว่ารากปราณที่ว่านี้ จะมีคุณลักษณะและมีความแข็งแกร่งในระดับใด หากพอลเอะอะจนรากปราณรู้ตัว และหนีไปเสียก่อน เช่นนี้แล้วจะยิ่งไปเป็นปัญหาสำหรับเขาหรอกหรือ ด้วยเหตุนี้หลิงหยุนที่อยู่ใต้ดิน จึงค่อยๆเคลื่อนที่ไปด้วยความเร็วปานกลาง และค่อนข้างระมัดระวังเป็นอย่างมาก ระหว่างทางก็คอยสำรวจมองรอบตัวอย่างละเอียดไปด้วย แต่หลังจากที่ดำลึกลงไปได้ราวสองร้อยเมตรหลิงหยุนก็ค้นพบหินหยกก้อนใหญ่ที่มีพลังชีวิตหนาแน่น อีกทั้งยังมีสีสันที่งดงามมากอีกด้วย และแน่นอนว่า ไม่มีเหตุผลอะไรที่หลิงหยุนจะทอดทิ้งมันไว้เช่นนี้ เขาจัดการเรียกเข้าไปเก็บไว้ในแหวนจักรวาลทันที หลังจากเดินไปได้อีกสักระยะหนึ่งหลิงหยุนก็ตัดสินใจขยายรัศมีของจิตหยั่งรู้ออกสำรวจ.. “เอ๊ะ..ผืนดินใต้หุบเขาเช่นนี้ ยังมีช่องว่างปรากฏให้เห็นอีกรึ” หลิงหยุนไม่รอช้าเขารีบดำทะลุผ่านผืนดินที่ขวางกั้นเข้าไปในทันที และเมื่อไปถึงจึงพบว่า พื้นที่โล่งว่างในบริเวณนั้นไม่ได้เล็กสักเท่าไหร่นัก หลิงหยุนสามารถยืนยืดเส้นยืดสายได้อย่างสบาย และบริเวณนั้นก็มีสายน้ำเล็กๆอยู่สายหนึ่งด้วย “ดูท่าแม่น้ำเล็กๆสายนี้จะเป็นแม่น้ำเส้นเดียวกับที่ข้าเดินสวนมาก่อนหน้าสินะ”หลิงหยุนได้แต่พึมพำคาดเดาออกมาและที่เขาคาดเดาเช่นนั้นก็เพราะว่า หุบเขาที่เขากำลังสำรวจอยู่นี้ อยู่เหนือผืนดินด้านล่างราวสองร้อยเมตร และเวลานี้ หลิงหยุนก็ดำดิ่งลงมาใต้ดินได้ราวสองร้อยเมตรเช่นเดียวกัน ฉะนั้น บริเวณที่มีแม่น้ำเล็กๆไหลผ่านนี้ ก็น่าจะเป็นบริเวณพื่นดินด้านล่างพอดีด้วยเหตุนี้การมีแม่น้ำไหลผ่านจึงไม่ใช่เรื่องที่น่าผิดปกติอะไร และหากหลิงหยุนลงไปใต้น้ำ ก็เท่ากับได้ลงไปในบริเวณที่ต่ำกว่าพื้นดินด้านล่างแล้ว เขาจึงตัดสินใจกระโดด และดำดิ่งลงไปใต้น้ำ“ดูเหมือนจะมาถูกที่แล้ว!”พลังชีวิตที่อยู่ใต้แม่น้ำเล็กๆสายหนึ่งกลับมีความหนาแน่นอย่างยิ่ง จนหลิงหยุนแทบอยากจะปลดปล่อยกระแสวนหยิน–หยางออกมา และทำการดูดซับเอาพลังชีวิตเหล่านั้นเข้าไปในร่างให้หมดแต่น่าเสียดายที่เขาไม่อาจทำเช่นนั้นได้เพราะหากเขาทำเช่นนั้นจริงๆ จะเป็นการเคลื่อนไหวที่รุนแรงและชัดเจนเกินไป ซึ่งอาจไปกระทบกระเทือนต่อรากปราณ ผลที่ได้อาจไม่คุ้มเสีย ด้วยเหตุนี้ หลิงหยุนจึงทำได้เพียงแค่ใช้ร่างกายของตนเอง ดูดซับเอาพลังชีวิตเหล่านั้นเข้าไปแทนเท่านั้น“นี่ข้าคาดเดาผิดไปงั้นรึ!”หลังจากดำดิ่งลงไปครู่หนึ่งในที่สุดหลิงหยุนก็เริ่มสัมผัสถึงความผิดปกติบางอย่างได้เขาเริ่มรู้สึกว่า ท่ามกลางพลังชีวิตที่หนาแน่นนี้ กลับผสมผสานไปด้วยพลังงานที่ดุร้ายบางอย่าง..“รุนแรงไม่น้อยเลยสินะ!”หลิงหยุนขมวดคิ้วเข้าหากันภายในใจเกิดความกังวลขึ้นมาเล็กน้อย ท่ามกลางพลังชีวิตที่หนาแน่น แต่คล้ายกลับมีพลังที่ไม่บริสุทธิ์แฝงอยู่ด้วย ลักษณะเช่นนี้มีคำอธิบายได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้นรากปราณนี้มีปราณปีศาจปะปนอยู่!“ปราณปีศาจนี้ช่างรุนแรงและดุร้ายไม่ต่างจากกระบี่โลหิตเทวะของข้าเลยทีเดียว! ต่อให้เป็นยอดฝีมือที่อยู่ในขั้นก่อสร้างรากฐาน หากดูดซับเข้าไปย่อมมีอันตรายอย่างแน่นอน..”แต่สำหรับหลิงหยุนแล้วเขามิได้รู้สึกหวาดกลัวต่อปราณปีศาจรุนแรงนี้เลยแม้แต่น้อย เพราะเขาฝึกวิชาพลังลับหยิน–หยาง ที่สามารถเปลี่ยนพลังปราณชนิดต่างๆ ให้เป็นพลังหยินและหยางได้ และด้วยเหตุนี้ แม้จะดูดซับเอาปราณปีศาจนี้เข้าไป จึงไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อร่างกายของหลิงหยุน