บทที่ 1606 หยดโลหิตก้งกง

บทที่ 1606 หยดโลหิตก้งกง “ขอบคุณอาวุโสที่ช่วยเหลือ..” แม้ว่าจะกำลังตกอยู่ในอันตรายแต่หลิงหยุนกลับยังคงสงบนิ่งได้เช่นเคย และด้วยบุคลคิกส่วนตัวของเขา ต่อให้เขาเทียนซานถล่มลงต่อหน้า หลิงหยุนก็จะยังคงสงบนิ่งเช่นนี้ แต่การที่พู่กันจักรพรรดิแห่งมวลมนุษย์และสมุดจักรพรรดิแห่งพิภพ ปรากฏขึ้นพร้อมกันเช่นนี้ ย่อมหมายความว่า สิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่นั้นต้องไม่ธรรมดา เขาจึงอดที่จะต้องเอ่ยขอบคุณออกมาไม่ได้! ดังเช่นเมื่อครั้งที่อาวุโสทั้งสองได้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน เพื่อช่วยเขาฉกฉวยของกำนัลจากสวรรค์ของหนิงหลิงยู่นั้น หาไม่แล้ว ลำพังเพียงหลิงหยุนคนเดียว คงยากที่จะต่อกรได้ “เจ้าอย่าได้เกรงใจไปเลย!” สมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพที่ล่องลอยอยู่ตรงหน้าหลิงหยุนเอ่ยตอบและยังคงปลดปล่อยแสงสีทองสุกสว่างรูปไข่ ห่อหุ้มร่างของหลิงหยุนเอาไว้ มิให้ผืนดินโดยรอบบีบรัดเข้ามาได้อีก แต่ในขณะเดียวกันฝ่ามือสีแดงแปลกประหลาดนี้ก็ยังคงไม่เลิกรา พวกมันหลอมรวมกันเป็นฝ่ามือสีแดงเข้มขนาดใหญ่ กระแทกเข้าใส่ลำแสงสีทองที่ห่อหุ้มร่างของหลิงหยุนไว้ ในขณะที่แสงสว่างสีแดงเจิดจ้า ก็พุ่งตรงเข้าใส่สมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพ ที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศเช่นกัน “เจ้ายังไม่ตายง่ายๆแน่!” หลิงหยุนได้ยินเสียงพูดของสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพดังขึ้นจากนั้น แสงสีทองรูปไข่ที่ครอบคลุมร่างของเขาไว้นั้น ก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับลูกโป่งที่มีใครบางคนเป่าลมเข้าไป.. ฝ่ามือสีแดงและกำแพงดินรอบๆ ถูกแสงสว่างสีทองบดขยี้ จนต้องค่อยๆขยายออก.. ครืน.. สิ้นเสียงดังครืนและผืนดินที่สั่นสะเทือน หลิงหยุนก็พบว่า พื้นที่ภายในแสงสว่างสีทองรอบตัวเขานั้น ได้ขยายกว้างออกไปมากกว่าสิบเมตร แม้แต่วิชาใต้พิภพของเขา ยังไม่สามารถสร้างพื้นที่ว่างกว้างใหญ่ เท่ากับที่สมุดจักรพรรดิเปิดให้ในเวลานี้เลย “ฮ่าๆๆ”หลิงหยุนรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวขึ้นกว่าเดิมมากที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ให้ขยับเนื้อขยับตัวเพิ่มมากขึ้น เขายกมือขึ้นประสานไว้ด้านหน้า พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า“อาวุโสได้โปรดแสดงตัวด้วย!”หลิงหยุนได้เคยเห็นภาพของพู่กันจักรพรรดิแห่งมวลมนุษย์แล้วแต่จนกระทั่งถึงตอนนี้ เขากลับยังไม่เคยเห็นร่างที่แท้จริงของสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพเลย เขาได้แต่นึกสงสัยว่า สมุดจักรพรรดิจะมีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับภาพองค์จักรพรรดิที่เขาเคยวาดภาพไว้หรือไม่สมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพลังเลอยู่ครู่หนึ่งในที่สุดจึงเอ่ยตอบหลิงหยุนไปว่า “ข้าเองก็เป็นเพียงแค่ดวงจิตในของวิเศษชิ้นหนึ่งเท่านั้น ไม่จำเป็นที่เจ้าจะต้องเห็น ไม่จำเป็น..”“แต่อาวุโส..ช้าเร็วพวกเราก็ต้องพบเห็นกันอยู่ดีมิใช่รึ”หลิงหยุนยังคงยืนกรานหนักแน่น“เหตุใดอาวุโสจึงมิยอมปรากฏกายให้ข้าเห็นเล่า ท่านจะให้ข้ายืนสนทนากับสมุดอยู่เช่นนี้รึ? อีกอย่าง การปรากฏกายของท่าน จะทำให้การสนทนาของเราสองคนเกิดอรรถรสมากขึ้น ท่านกับข้าจะได้สามารถสื่อสาร และรับรู้ความรู้สึกของกันและกันได้มากกว่าเดิม เหตุใดท่านจึงต้องอายที่จะปรากฏกายด้วยเล่า?”“ตกลง!”จากนั้นจู่ๆ แสงสว่างสีทองรอบตัวของหลิงหยุน ก็เปล่งประกายเจิดจ้ามากขึ้น แล้วสมุดจักรพรรดิที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศ ก็ได้อันตรธานหายไปในทันที กลับปรากฏร่างของคนผู้หนึ่งขึ้นตรงหน้าหลิงหยุนแทนเป็นร่างสูงใหญ่ของชายชราที่มีเพียงแค่ครึ่งตัวผิวพรรณไม่สู้จะขาวนัก ใบหน้าบ่งบอกว่าไร้เล่ห์เหลี่ยม แววตาทั้งคู่อ่อนโยนแม้สีหน้าจะดูเคร่งขรึมจริงจัง สวมเสื้อคลุมสีขาวสะอาดสะอ้าน ในมือข้างขวาถือตำราประหลาดเล่มหนึ่ง ดูลักษณะคล้ายกับบัณฑิตในสมัยโบราณภาพของสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพที่ปรากฏตรงหน้าหลิงหยุนเวลานี้ดูคล้ายกับภาพที่เขาเคยจินตนาการไว้ไม่มีผิด เขาจึงรีบยกมือทั้งสองขึ้นผสานกันไว้ด้านหน้า และโน้มกายลงคาราวะชายชราทันที“หลิงหยุนน้อมคาราวะอาวุโส!”สมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพถึงกับตกตะลึงและรีบถอยหนี ไม่รับการคาราวะจากหลิงหยุน พร้อมกับเอ่ยตอบไปว่า“เจ้าจะเรียกพวกเราว่าอาวุโสก็ได้เพียงแต่.. วันหน้าวันหลังอย่าได้คาราวะข้าเช่นนี้อีก เพราะความจริงเวลานี้ ก็นับว่าเจ้าคือเจ้านายของพวกเราทั้งสองแล้ว!”