บทที่ 1607 : สวรรค์ลิขิตมา

บทที่ 1607 : สวรรค์ลิขิตมา หลิงหยุนเป็นคนที่ศึกษาเกี่ยวกับเรื่องตำนานปรัมปราของประเทศอย่างจริงจังดังนั้น เมื่อสมุดจักรพรรดิแห่งผืนแผ่นดินเอ่ยถึงที่มาของพลังงานสีแดงดุร้ายนั้น เขาจึงสามารถเข้าใจได้ในทันที ตามตำนานปรัมปราและเรื่องเล่าพื้นบ้านของจีนนั้นก้งกงเป็นเทพแห่งน้ำ มีตัวเป็นงู มีหัวเป็นคน มีผมสีแดง อีกทั้งยังมีนิสัยหยิ่งผยอง ดุร้าย ชอบอาฆาตแค้น พูดง่ายๆก็คือเป็นเทพปีศาจประเภทหนึ่งที่ไม่เคยสนใจต่อกฏเกณฑ์ใดๆ ไม่สนใจต่อความเป็นความตายของผู้อื่น ทำทุกสิ่งทุกอย่างที่ตนเองต้องการ และมีนิสัยชอบแสดงอิทธิฤทธิ์เรียกลมเรียกฝนตามอำเภอใจ ทำให้เกิดอุทกภัยใหญ่ น้ำท่วมแผ่นดินจีนจนกลายเป็นมหาสมุทรกว้างใหญ่ ต่อมาด้วยนิสัยที่ชอบก่อความเดือดร้อน และเป็นต้นเหตุแห่งภัยพิบัติต่างๆในโลก ที่สุดแล้วไปสู้รบกับเทวดาหลายองค์ ซึ่งรวมถึงจู้หรงเทพแห่งไฟ แล้วพ่ายแพ้ จึงถูกฆ่าตายหรือถูกอัปเปหิ ทำให้ก้งกงคับแค้นใจยิ่งนัก และนี่คือเรื่องราวเบื้องต้นเกี่ยวกับเทพปีศาจในตำนานปรัมปราที่หลิงหยุนรู้มา.. เพียงแต่เขาคิดไม่ถึงว่าใต้ผืนแผ่นดินลึกถึงเพียงนี้ เขาจะได้พบเจอหยดโลหิตของเทพปีศาจร้ายในตำนานปรัมปรา ไม่เพียงเขาได้สัมผัสกับความดุร้ายของอีกฝ่าย แต่ยังได้รับรู้ถึงปัญญาที่เฉลียวฉลาด และเจ้าเล่ห์ของดวงจิตนี้ด้วย หลิงหยุนได้แต่แอบคิดอยู่ในใจว่า‘หึ! เป็นเพียงแค่หยดโลหิตเท่านั้น กลับคิดอาจหาญจะครอบครองกายเนื้อของข้าเชียวรึ เจ้าคงได้แต่ฝันไปแล้ว!’ เพราะถึงแม้ว่าสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพและพู่กันจักรพรรดิแห่งมวลมนุษย์ จะไม่ออกมาช่วยเหลือ หลิงหยุนก็จะทำทุกวิถีทาง ไม่ว่าจะต้องใช้ของวิเศษทุกชิ้นที่มีอยู่ในมือ และใช้ทุกสรรพวิชาที่ฝึกฝนมา รับมือกับหยดโลหิตเทพปีศาจตนนี้อย่างถึงที่สุด แม้จะไม่สามารถเอาชนะได้ เขาก็เชื่อมั่นว่าจะสามารถหนีรอดได้ และเมื่อครู่ที่หยดโลหิตเทพปีศาจเกือบจะทำอันตรายเขาได้นั้นเป็นเพราะเขาไม่ทันได้ระวังตัว และจู่ๆวิชาใต้พิภพก็ไม่สามารถใช้งานได้ ทำให้เขาเกือบจะเสียท่าให้ เมื่อคิดได้เช่นนี้หลิงหยุนก็ได้แต่จ้องมองออกไปนอกรัศมีสีทองสุกสว่างด้วยความโมโห พร้อมกับร้องถามสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพว่า “อาวุโสเช่นนี้แล้วพวกเราควรทำอย่างไรดี” “หยดโลหิตก้งกงไม่ควรต้องมีอยู่อีกต่อไปหาไม่แล้วหากปล่อยไว้เช่นนี้ ผ่านไปสักชั่วระยะเวลาหนึ่ง อาจเกิดหายนะใหญ่หลวงต่อโลกใบนี้ก็เป็นได้ ถึงคราเมื่อหายนะสิ้นสุดลง มันก็จะหนีไปอีกอยู่ดี!” สมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพตอบหลิงหยุนกลับไปด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงการตัดสินใจบางอย่าง หลิงหยุนจึงย้อนถามกลับไปทันที“เช่นนี้มีหนทางใดบ้างที่จะสามารถกำจัดหยดโลหิตก้งกงได้” “ง่ายมาก!” สมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพเอ่ยต่อเพียงแค่สั้นว่า“เผา!”จากนั้นจึงหันไปทางหลิงหยุนพร้อมกับเอ่ยต่อทันที “แต่เรื่องนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง!”ยังไม่ทันที่จะกล่าวจบดีนักร่างของสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพ ก็ได้พุ่งทะยานออกจากเกราะกำบังสีทองสุกสว่าง ตรงเข้าหาหยดโลหิตก้งกง พร้อมกับขว้างสมุดในมือออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วอักขระสีดำพวยพุ่งออกจากสมุดจักรพรรดิพร้อมกับขยายใหญ่ขึ้นในทันที จากนั้นก็พุ่งเข้าห่อหุ้มปกคลุมพลังงานสีแดงนั้นไว้อย่างรวดเร็ว กลายเป็นกรงที่ขังหยดโลหิตก้งกงไว้ภายในปัง!ครืน!หยดโลหิตก้งกงแสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างรุนแรงพลังงานสีแดงแปรเปลี่ยนเป็นแสงสว่างสีแดงโชติช่วง หลังจากบิดไปมาด้วยความโกรธแค้น มันก็ได้กลายร่างเป็นปีศาจที่มีใบหน้าเป็นมนุษย์ และลำตัวเป็นงู ผมของมันเป็นสีแดงเพลิง และดวงตาทั้งสองข้างก็ไม่ต่างจากดวงไฟลุกโชนจากแสงตะเกียง มันดิ้นรนต่อสู้กับอักขระสีดำ ที่ครอบร่างของมันไว้ประหนึ่งกรงที่แข็งแกร่ง และสีหน้าท่าทางของมันก็เปลี่ยนเป็นดุร้ายมากขึ้นไปทุกที!“รูปร่างของมันไม่เพียงเหมือนกับเทพแห่งน้ำก้งกงแต่ยังดุร้ายไม่ต่างกันด้วยสินะ!”เมื่อเห็นหลิงหยุนเหาะตามออกมาช่วยสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพจึงได้เอ่ยกับเขาว่า “หลิงหยุน ร่างของเทพแห่งน้ำเป็นหยินก็จริง แต่หงส์ไฟของเจ้ายังไม่แข็งแกร่งพอที่จะเผาผลาญมันได้ เจ้าจงรีบใช้วิชาหยางพิสุทธิ์จัดการเผาผลาญมันให้สิ้น! ”หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมกับเริ่มใช้วิชาหยางพิสุทธิ์ ร่างของเขาพลันเปลี่ยนเป็นแสงสว่างเจิดจ้า จากนั้นลำแสงสว่างดุดดวงตะวัน ก็ได้พุ่งเข้าแผดเผาหยดโลหิตก้งกงในทันทีหยินหยางอยู่ร่วมกันยับยั้งซึ่งกันและกัน เช่นเดียวกับน้ำและไฟ นี่คือกฏของสวรรค์และโลก..เผชิญหน้ากับวิชาหยางพิสุทธิ์เช่นนี้มีหรือที่หยดโลหิตก้งกงเทพแห่งน้ำจะสามารถทานทนได้ ดวงตาของมันเบิกโพลง เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและโกรธแค้น มันเริ่มดิ้นรนอย่างรุนแรงอยู่ภายในกรงอักขระสีดำ จนผืนดินบริเวณนั้นสั่นสะเทือนไปหมด“ช่างดุร้ายยิ่งนัก!”แม้แต่หลิงหยุนที่เวลานี้เป็นฝ่ายได้เปรียบยังถึงกับต้องถอนหายใจออกมา เขาอดคิดไม่ได้ว่า ‘เพียงแค่หยดโลหิตยังแข็งแกร่งและดุร้ายถึงเพียงนี้ จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่ก้งกงจะสามารถพุ่งชนเขาปู้โจวจนพังทลายได้ .. แต่ถึงอย่างไร เจ้าก็คงต้องถูกสังหารตายอีกครั้งอยู่ดี!’นี่เพียงแค่หยดโลหิตของก้งกงผู้ดุร้ายเท่านั้นยังแข็งแกร่งเทียบเท่ากับหลิงหยุนในเวลานี้!ภายใต้ลำแสงสีขาวสว่างเจิดจ้านี้หยดโลหิตก้งกงที่ดุร้ายเริ่มสั่นสะท้าน และดวงตาทั้งคู่ปรากฏร่องรอยของความหวาดกลัวชัดเจนมากขึ้น แต่น่าเสียดายที่มันเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งของดวงจิตชั่วร้ายทั่วนั้น จึงไม่สามารถร้องตะโกนของความเมตตาได้หลิงหยุนจดจ่ออยู่กับการเดินวิชาหยางพิสุทธิ์ปลดปล่อยลำแสงร้อนแรงสีขาวเจิดจ้าออกมาอย่างต่อเนื่อง จนไม่ทันได้คิดว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าไหร่ จนกระทั่งในที่สุด เขาก็ได้ยินเสียงของสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพดังขึ้น“พอได้แล้ว!”