บทที่ 1616 ความผิดปกติในหมู่บ้าน

บทที่ 1616 ความผิดปกติในหมู่บ้าน “นี่เฟิงหวง!เจ้าคุกเข่าทำไมกัน” เสี่ยวเจิ้งจี๋ถึงกับร้องอุทานออกมาเมื่อจู่ๆ เหมี่ยวเฟิงหวงก็คุกเข่าลงตรงหน้าหลิงหยุน พร้อมกับจ้องมองหลิงหยุนด้วยแววตาวิงวอนขอร้อง อาวุโสทั้งสองที่ได้กลืนโอสถเยาว์วัยของหลิงหยุนเข้าไปทำให้รูปลักษณ์ภายนอกอยู่ในวัยเพียงแค่ยี่สิบต้นๆเท่านั้น และเวลานี้ยังดูอ่อนเยาว์กว่าพ่อแม่ของเหมี่ยวเสี่ยวเหมาเสียอีก ทั้งคู่ต่างก็รักใคร่กันอย่างมาก หากผู้ใดได้เห็นคู่รักหนุ่มสาวทั้งสอง คงอดไม่ได้ที่จะต้องอิจฉาเป็นแน่.. แต่ถึงอย่างไรเหมี่ยวเฟิงหวงก็เป็นคนของเผ่าเหมี่ยวเจียง ที่ผูกพันกับชนเผ่ามาตั้งแต่เกิด และเมื่อใดก็ตามที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับหมู่บ้านเหมี่ยวเจียง นางจะดื้อรั้นและไม่เคยเชื่อฟังคำพูดของเสี่ยวเจิ้งจี๋เลยสักครั้ง.. นับตั้งแต่หลิงหยุนจากไปเหมี่ยวเฟิงหวงก็ไปสักการะรูปปั้นเทพแห่งสงครามซือโหยวที่อารามทุกวันทั้งเช้าและเย็น นางเฝ้าเผากำยาน และจุดธูปสักการะ ทำตัวลึกลับเช่นนี้เสมอมา นอกจากนี้เหมี่ยวเฟิงหวงยังนำชาวบ้านเข้าสักการะ และทำพิธีกรรมบูชารูปปั้นเทพเจ้าซือโหยวอยู่เนืองๆอีกด้วย ความเปลี่ยนแปลงของเหมี่ยวเฟิงหวงในครั้งนี้ท่านหมอเสี่ยวเองตระหนักดีว่า เกิดขึ้นนับตั้งแต่เมื่อครั้งที่หลิงหยุนได้นำกระบี่โลหิตเทวะออกมาให้นางดู จากนั้นมา จิตใจของนางก็คล้ายถูกกระตุ้นให้เกิดความว้าวุ่นใจ และผิดแผกจากเดิมไปมาก แม้แต่ตัวเขาเองยังอดคิดไม่ได้ว่าถึงรูปลักษณ์ภายนอกของพวกเขาทั้งคู่จะยังคงดูราวกับหนุ่มสาว แต่อายุนั้นกลับมากมายแล้ว เหตุใดจึงยังไม่คิดหาความสุขสงบให้กับชีวิตและจิตใจอีก ตลอดหลายวันที่ผ่านมาท่านหมอเสี่ยวได้พยายามโน้มน้าวอีกฝ่ายให้เพลาลงบ้าง แต่เหมี่ยวเฟิงหวงกลับตอบมาว่า ทุกอย่างที่นางทำก็เพื่อชาวเหมี่ยวเจียง และภารกิจที่ได้รับมอบหมายมา ขอให้เสี่ยวเจิ้งจี๋อย่าได้ยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยว เสี่ยวเจิ้งจี๋จึงได้แต่ต้องนิ่งเงียบเพื่อมิให้เกิดการทะเลาะเบาะแว้งกัน แต่เมื่อจู่ๆหลิงหยุนก็มาปรากฏตัวเช่นนี้ เสี่ยวเจิ้งจี๋จึงได้แต่เตือนเหมี่ยวเฟิงหวง มิให้บอกเรื่องราววุ่นๆเหล่านี้ให้เขาฟัง “เรื่องนี้หาใช่เรื่องส่วนตัวของครอบครัวเราแต่เป็นเรื่องใหญ่ที่ส่งผลกระทบต่อคนทั้งหมู่บ้าน ท่านอย่าได้ขัดขวางข้าอีกเลย..” เหมี่ยวเฟิงหวงหันไปตอบโต้เสี่ยวเจิ้งจี๋ทันทีก่อนจะหันกลับไปมองหลิงหยุนต่อ เสี่ยวเจิ้งจี๋ได้แต่ถอนหายใจ พร้อมกับบ่นพึมพำ “ได้ๆข้าจะไม่ขัดขวางเจ้าอีกแล้ว!” “จะเรื่องอะไรก็ตามทีอาวุโสได้โปรดลุกขึ้นก่อน!” หลังจากที่รับการคาราวะจากเหมี่ยวเฟิงหวงแล้วหลิงหยุนจึงได้ขอร้องให้นางลุกขึ้นก่อน เขาครอบครองกระบี่โลหิตเทวะ จึงต้องกลายเป็นหัวหน้าเผ่าเหมี่ยวเจียงไปโดยปริยาย และจำต้องรับการคาราวะของเหมี่ยวเฟิงหวงอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่สิ่งที่หลิงหยุนนึกกังวลใจอยู่ไม่น้อยในเวลานี้ก็คือเหมี่ยวเฟิงหวงกำลังจะขอร้องอะไรเขากันแน่! เพราะครั้งก่อน นางก็ได้ขอให้เขานำกระบี่โลหิตเทวะออกมาให้ดูแล้ว..“ท่านหัวหน้าเผ่าก่อนที่ท่านจะพาเสี่ยวเหมาไปรับทัณฑ์สวรรค์ ผู้น้อยใคร่ขอร้องให้ท่านนำกระบี่โลหิตเทวะออกมาอีกครั้ง และใคร่ขอนำกระบี่เล่มนี้ไปตั้งไว้ที่อารามเทพเจ้าซือโหยว เพื่อให้ชาวเหมี่ยวเจียงในหมู่บ้านได้กราบไว้สักการะสักครั้ง..”เหมี่ยวเฟิงหวงที่ยังคงนั่งคุกเข่าเอ่ยบอกหลิงหยุนพร้อมกับจ้องหน้าเขาด้วยสายตาวิงวอน..“ทำเช่นนั้นมิได้เด็ดขาด!”ทันทีที่เหมี่ยวเฟิงหวงเอ่ยจบเสียงของชายชราทั้งสอง ก็ดังขึ้นภายในหัวของหลิงหยุนพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย และแน่นอนว่าจะเป็นเสียงของผู้ใดไปไม่ได้ นอกจากพู่กันจักรพรรดิแห่งมวลมนุษย์ และสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพ!“อาวุโสอย่าได้กังวลใจในเรื่องนี้ไปเลย!”หลิงหยุนตอบชายชราทั้งสองกลับไปทันทีเขาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะตอบเหมี่ยวเฟิงหวงไปว่า“อภัยที่ข้าไม่อาจทำเช่นนั้นได้!”หลังจากที่เอ่ยปากขอร้องหลิงหยุนแล้วเหมี่ยวเฟิงหวงก็ได้แต่เงยหน้าขึ้นจ้องมองหลิงหยุนอย่างใจจดใจจ่อ นางได้แต่คิดว่า เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ หลิงหยุนคงจะไม่ปฏิเสธเป็นแน่แต่เมื่อได้ยินคำปฏิเสธจากปากของหลิงหยุนนางก็ถึงกับสีหน้าเปลี่ยนไปทันที และรีบระล่ำระลักอธิบายให้เขาฟังอย่างรวดเร็ว“ท่านหัวหน้าเผ่าอย่าได้เข้าใจเจตนาของข้าผิดไป! ข้ามิได้ขอให้ท่านทิ้งกระบี่โลหิตเทวะไว้ที่อารามตลอดไป แต่ข้าขอนำกระบี่เล่มนี้ไปให้ชาวเหมี่ยวเจียงได้สักการะบูชาเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น จากนั้นจะรีบนำกลับมาคืนท่านทันที..”“นั่นก็ยังมิได้เช่นกัน!”หลิงหยุนยังคงปฏิเสธเหมี่ยวเฟิงหวงอีกครั้งหลังจากได้ฟังคำอธิบายของนาง ทำให้เหมี่ยวเฟิงหวงได้แต่นิ่งอึ้ง คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงงสงสัย“ท่านหัวหน้าเผ่า..”ระหว่างที่เหมี่ยวเฟิงหวงกำลังจะอธิบายต่อนั้นหลิงหยุนก็ได้เอ่ยขัดขึ้นทันที“อาวุโสไม่จำเป็นต้องเอ่ยอะไรอีกแล้วหากเป็นเรื่องอื่น ข้าอาจจะทำให้ได้ แต่เรื่องนี้.. ข้าให้มิได้จริงๆ!”จากนั้นหลิงหยุนก็หันไปทางเหมี่ยวเสี่ยวเหมา พร้อมกับเอ่ยบอกนางว่า “เสี่ยวเหมา เจ้าช่วยพยุงท่านย่าของเจ้าลุกขึ้นก่อน!” เหมี่ยวเสี่ยวเหมาพุ่งเข้าไปประคองร่างของเหมี่ยวเฟิงหวงไว้ทันทีพร้อมกับเอ่ยบอกนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน