บทที่ 1618 ทุ่งสมุนไพรชีฉียู่

บทที่ 1618 ทุ่งสมุนไพรชีฉียู่ “เสี่ยวเหมาดูเหมือนวันๆ เจ้าคงจะเอาแต่ฝึกควบคุมกระบี่เหินจนไม่สนใจสิ่งอื่นเลยสินะ เจ้าสามารถควบคุมกระบี่เหินได้คล่องแคล่วกว่าที่ข้าคิดไว้มาก!” ระหว่างที่หลิงหยุนเหาะไปนั้นเหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็ได้ใช้กระบี่เหินเหาะตามเขาไปติดๆ นางสามารถบังคับควบคุมกระบี่เหินได้อย่างคล่องแคล่วและมั่นคง ทำให้หลิงหยุนอดที่จะเอ่ยชื่นชมไม่ได้ “ที่ข้าต้องฝึกให้หนักก็เพราะไม่ต้องการให้คนนิสัยไม่ดีบางคนจับข้าโยนลงไปเหมือนเมื่อครั้งก่อนอีกแล้วน่ะสิ!” สายตาของเหมี่ยวเสี่ยวเหมาจ้องมองไปข้างหน้าแต่ปากก็ร้องตะโกนตอบหลิงหยุน เห็นได้ชัดว่านางกำลังกัดฟันกรอดด้วยความขุ่นเคืองใจ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้น “ฮ่าๆๆๆ” หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่หัวเราะร่วนอย่างมีความสุขเขายักไหล่เล็กน้อยพร้อมตอบกลับไปว่า “ที่ข้าทำต้องเช่นนั้นก็เพราะหวังดีกับเจ้าต่างหากเล่า หากข้าไม่ผลักเจ้าลงมาเช่นนั้น เจ้าคงจะรอจนกว่าจะเข้าสู่ด่านกลางขั้นพลังชี่ แล้วจึงค่อยคิดที่จะมาฝึกควบคุมกระบี่เหินเป็นแน่..” “เฮ้อ..แต่ต่อให้ข้าอธิบายไปเช่นใด ก็คงจะไร้ประโยชน์อยู่ดี!” หลิงหยุนแสร้งทำเป็นรำพึงรำพันออกมาด้วยความน้อยอกน้อยใจ เหมี่ยวเสี่ยวเหมาได้แต่แสยะยิ้มก่อนจะตอบกลับไปว่า “หึ! หลิงหยุนเจ้าจำไว้ให้ดี เรื่องนี้เป็นความแค้นส่วนตัวระหว่างเจ้ากับข้า ไว้สักวัน.. สักวันข้าจะต้องหาวิธีเอาคืนคนร้ายกาจเช่นเจ้าให้ได้!” หลิงหยุนหลิงหยุนได้ฟังคำพูดจริงจังของเหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็อดที่จะคิดไม่ได้ว่า หญิงสาวผู้นี้ช่างแตกต่างจากเกาเฉินเฉิน และเฉิงเม่ยเฟิงมากจริงๆ ดูเหมือนนางจะไม่ได้ว่านอนสอนง่าย และจงรักภักดีกับเขาดังเช่นหญิงสาวทั้งสอง เขาจึงได้แต่เอ่ยเตือนออกไปว่า “เสี่ยวเหมาเจ้าต้องทำความเข้าใจก่อนว่า พวกเราสองคนต่างก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน อีกทั้งไม่ช้าก็เร็ว..” หลิงหยุนแสร้งทำเป็นเอ่ยทำเสียงเศร้าและแสดงความอ่อนแอออกมา เพื่อหวังที่จะเล่นละครหลอกเหมี่ยวเสี่ยวเหมา เหมี่ยวเสี่ยวเหมาเองก็ได้แต่แอบยิ้มอย่างรู้ทันนางยิ้มมุมปากเล็กน้อย และรีบเอ่ยขัดขึ้น เพราะคร้านที่จะทะเลาะกับหลิงหยุน “หลิงหยุนเจ้าดูนั่นสิ!หุบเข้าข้างหน้านั่นคือทุ่งหญ้าสมุนไพรชีฉียู่ที่เจ้าต้องการอย่างไรเล่า!”ทั้งคู่ยังคงเหาะมุ่งหน้าไปยังป่าทึบแห่งหนึ่งจนกระทั่งผ่านไปราวสิบนาที ก็พบเห็นแม่น้ำสายหนึ่งทอดจากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก ที่ปลายทั้งสองของแม่น้ำสายนั้น มียอดเขาสูงที่ค่อนข้างอันตรายตั้งตระหง่านอยู่และตรงกลางระหว่างเขาทั้งสองลูกนั้น ก็คือหุบเขาซึ่งเป็นดินแดนสามเหลี่ยมตั้งอยู่แต่สิ่งที่เหมี่ยวเสี่ยวเหมาร้องตะโกนบอกนั้นหลิงหยุนได้พบเห็นด้วยจิตหยั่งรู้ก่อนหน้าแล้ว ภายในหุบเขาดังกล่าวมีทุ่งหญ้าสมุนไพรชีฉียู่ขนาดใหญ่อยู่ ซึ่งทุ่งหญ้านี้ได้ทอดยาวไปตามริมฝั่งแม่น้ำสายนั้นท่ามกลางดินแดงที่ทางใต้เป็นธารน้ำทางเหนือเป็นขุนเขา และมีแสงอาทิตย์สาดส่องมาเป็นเวลาเนิ่นนานเช่นนี้ อีกทั้งอยู่ห่างไกลผู้คน จึงทำให้สมุนไพรชีฉียู่เติบโตได้อย่างสมบูรณ์หลิงหยุนไม่นึกไม่ฝันว่าจะพบเจอทุ่งหญ้าสมุนไพรชีฉียู่ที่มีจำนวนมากมายถึงเพียงนี้ เรียกได้ว่าปกคลุมเกือบทั่วทั้งหุบเขาเลยทีเดียว และกระจายอยู่แทบทุกหนทุกแห่ง!“เสี่ยวเหมาครั้งนี้เจ้ามีความดีความชอบยิ่งนัก!”หลิงหยุนร้องตะโกนออกมาอย่างมีความสุขพร้อมกับยื่นมือออกไปตบบ่าเหมี่ยวเสี่ยวเหมาเบาๆ จากนั้น หลิงหยุนจึงได้เหาะลงไปด้านล่างทันที เมื่อเหาะลงไปถึงพื้น เขาก็ได้ก้าวเท้าข้ามแม่น้ำที่ขวางกั้นไปยังอีกฝั่งอย่างรวดเร็วทันทีที่ข้ามไปยังหุบเขาที่อยู่อีกฟากฝั่งแม่น้ำได้แล้วหลิงหยุนก็รีบเหยียดกายตรงยกมือทั้งสองข้างขึ้น พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าไปลึก นั่นเพราะพลังชีวิตจากทุ่งสมุนไพรชีฉียู่นั้น ได้ปกคลุมหนาแน่นไปทั่วทั้งบริเวณฟิ้ว..ฟิ้ว.. ฟิ้ว..หลิงหยุนไม่รอช้าเขาเรียกหินพลังชีวิตนับร้อยๆก้อนออกมาจากแหวนจักรวาล พร้อมกับสร้างเป็นค่ายกลหลุมพลังขึ้นล้อมรอบหุบเขาแห่งนี้ไว้ เพื่อป้องกันมิให้พลังชีวิตแพร่กระจายออกไปอย่างสูญเปล่าเหมี่ยวเสี่ยวเหมาเหาะตามหลิงหยุนลงมาและทันทีที่ร่อนลงถึงพื้นดิน หญิงสาวก็ได้เอ่ยถามหลิงหยุนขึ้นทันที“หลิงหยุนเหตุใดเจ้าจึงเหาะได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ แล้วเมื่อครู่ ดูเหมือนเจ้าจะเพียงแค่ก้าวเท้าข้ามแม่น้ำสายนี้.. นี่มันคือความเร็วของพลังบ่มเพาะในขั้นจิ่วเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-9) งั้นรึ?”“นั่นเรียกว่าก้าวเทวะเทียนจู๋ทงข้าได้ความสามารถเหนือธรรมชาตินี้เมื่อครั้งที่เข้าสู่ด่านสุดท้ายขั้นพลังชี่ ซึ่งเป็นผลจากดินแดนในสมองของข้าที่ได้รับพัฒนา..”เวลานี้หลิงหยุนกำลังอารมณ์ดีแล้วก็มีความสุขอย่างยิ่ง เขาจึงได้แต่หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข และพร้อมที่จะอธิบายให้เหมี่ยวเสี่ยวเหมาฟังด้วยความยินดี