บทที่ 1620 เทพแห่งธาตุไม้

บทที่ 1620 เทพแห่งธาตุไม้ “ที่แท้ก็เป็นทัณฑ์เมฆาฟ้าครามหรอกรึ” หลิงหยุนพึมพำพร้อมกับยิ้มออกมา“เสี่ยวเหมา ดูท่าสวรรค์คงจะเมตตาเจ้าไม่น้อยทีเดียว !” ทัณฑ์เมฆาได้เริ่มปรากฏขึ้นบางๆเหนือศรีษะของเหมี่ยวเสี่ยวเหมาตั้งแต่เมื่อครั้งที่นางเริ่มรวบรวมพลังปราณเพื่อทะลวงเข้าสู่ขั้นซื่อเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-4) และหลังจากที่ทะลวงขั้นได้สำเร็จ ทัณฑ์เมฆาก็ค่อยๆก่อตัวหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ เวลานี้หลิงหยุนเข้าสู่ขั้นจิ่วเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-9) แล้ว และเขาก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวต่อทัณฑ์สวรรค์ซื่อจิ่วเลยแม้แต่น้อย เวลานี้ เขากำลังยืนเงยหน้าจ้องมองการเปลี่ยนแปลงของทัณฑ์เมฆาอยู่เงียบๆ เวลานี้ทัณฑ์เมฆาฟ้าครามค่อยๆก่อตัวหนาแน่นขึ้นมาก และขยายเป็นวงกว้างจนครอบคลุมไปทั่วทั้งขุนเขา แต่กลับไม่ปรากฏทัณฑ์เมฆาสีดำให้เห็นเลยแม้แต่น้อย การที่ทัณฑ์เมฆาครามฟ้าปรากฏขึ้นนั้นหมายความเช่นใดย่อมมิมีผู้ใดรู้ดีไปกว่าหลิงหยุน นี่คือทัณฑ์เมฆาธาตุไม้ ที่มีอสุนีบาตธาตุไม้อัดแน่นอยู่ภายใน แต่หากเปรียบเทียบกับทัณฑ์อสุนีบาตห้าธาตุที่หลิงหยุนประสบมาก่อน พลังชีวิตธาตุไม้ภายในอสุนีบาตธาตุไม้นี้ ยังนับว่ามีน้อยกว่าในทัณฑ์อสุนีบาติที่หลิงหยุนได้รับ “น่าแปลก!” เหมี่ยวเสี่ยวเหมารำพึงรำพันออกมาในระหว่างที่จ้องมองหมู่มวลเมฆาสีฟ้าครามเบื้องบน พร้อมกับเม้มริมฝีปาก และขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น “มีอะไรงั้นรึ”หลิงหยุนรีบเอ่ยถามขึ้นทันที “หลิงหยุนเจ้าเคยบอกกับข้าว่า ในการรับทัณฑ์สวรรค์นั้น จะเกิดปรากฏการณ์ที่ทำให้ผู้เข้ารับทัณฑ์สวรรค์รับรู้ได้ถึงแรงกดดันรุนแรงจนน่าขนลุกมิใช่รึ แต่เหตุใดข้าจึงมิได้รู้สึกเช่นนั้นเลยเล่า?” เหมี่ยวเสี่ยวเหมาเอ่ยบอกหลิงหยุนด้วยสีหน้าท่าทางที่บ่งบอกถึงความประหลาดใจยิ่ง “…” หลิงหยุนได้แต่นิ่งอึ้งไปและได้แต่คิดในใจว่า ‘เหตุใดเจ้าจึงได้กล่าวเย้ยหยันข้าเช่นนี้ รู้หรือไม่ว่าหลายคนต้องเสียชีวิตในขณะรับทัณฑ์สวรรค์..’ หลิงหยุนอดที่จะครุ่นคิดถึงทัณฑ์สวรรค์ที่ตนเองเคยได้รับมาแต่ละครั้งไม่ได้และเมื่อเปรียบเทียบกับทัณฑ์สวรรค์ของเหมี่ยวเสี่ยวเหมาเวลานี้ หลงหยุนได้แต่นึกอิจฉาอยู่ในใจ จนไม่อาจเอ่ยอะไรออกมาได้อีกแต่ในเมื่อเหมี่ยวเสี่ยวเหมาสงสัยเขาในฐานะปรมาจารย์ผู้ผ่านการรับทัณฑ์สวรรค์มานับครั้งไม่ถ้วน ก็จำต้องอธิบายให้นางฟัง“เสี่ยวเหมาเจ้าไม่จำเป็นต้องประหลาดใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แม้ว่าการรับทัณฑ์สวรรค์ซื่อจิ่วจะเป็นเสมือนบททดสอบของผู้บ่มเพาะพลัง ที่ผ่านเข้าด่านกลางขั้นพลังชี่จะต้องพบประสบ แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะต้องพบเจอบททดสอบชนิดเดียวกัน..”“ผู้คนนับพันต่างพบพานความทุกข์ยากแตกต่างกันไป เส้นทางการบ่มเพาะก็เสมือนเส้นทางแห่งชีวิต ที่แต่ละคนต่างก็ต้องเดินไปตามเส้นทางของตนเองที่แตกต่างกันไป นี่ต่างหากคือความหมายของมัน..”“อืมม..”เหมี่ยวเสี่ยวเหมาได้แต่พยักหน้าหงึกๆในขณะเดียวกันก็เงยหน้าขึ้นมองท้องนภาเบื้องบน พร้อมกับโคจรพลังปราณไปทั่วร่าง เพื่อกระตุ้นและพยายามให้ตนเองได้รับรู้ถึงแรงกดดันที่ควรจะมีและการทำเช่นนั้นก็ยิ่งทำให้จุดซือไห่กลางหว่างคิ้วของหญิงสาว กลั่นหยดเสินหยวนได้รวดเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ แต่กลับไม่สามารถสัมผัสแรงกดดันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย“ที่เป็นเช่นนี้น่าจะต้องเกี่ยวข้องกับกายาที่มีธาตุไม้บริสุทธิ์ของเจ้า ประกอบกับการฝึกวิชาพฤกษาขจีควบคู่ไปด้วย จึงส่งผลให้เกิดทัณฑ์เมฆาฟ้าคราม..”ในระหว่างที่หลิงหยุนอธิบายนั้นทัณฑ์เมฆาก็ค่อยๆ เคลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆเหมี่ยวเสี่ยวเหมาจ้องมองทัณฑ์เมฆาฟ้าครามเหนือศรีษะที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงประหนึ่งคลื่นในท้องทะเล ไม่นานนัก กลุ่มเมฆาเหล่านั้นก็ได้รวมตัวกัน กลายเป็นต้นไม้ยักษ์สีฟ้าครามปกคลุมทั่วท้องนภาเบื้องบน!หลิงหยุนเปิดจิตหยั่งรู้ออกสำรวจดูและพบเห็นความผิดปกติบางอย่างขึ้นในทันที เขาเงยหน้าจ้องมองทัณฑ์เมฆารูปต้นไม้ใหญ่แน่นิ่ง ลำต้นขนาดใหญ่ของมันมีเส้นผ่าศูนย์กลางนับสิบเมตร และมีความสูงถึงหนึ่งกิโลเมตรเป็นอย่างน้อย ส่วนกิ่งก้านสาขาที่ขยายออกไปนั้น ก็กว้างใหญ่จนสามารถปกคลุมภูเขาทั้งลูกไว้ได้อย่างมิดชิด!กิ่งก้านสาขาที่ขยายออกจากลำต้นขนาดใหญ่นั้นก็คืออสุนีบาตสีฟ้าครามเส้นใหญ่ และเล็กประกอบกันอยู่มากมาย ในขณะที่ใบดกหนานั้นเกิดจากทัณฑ์เมฆาหลายลูกที่กระจัดกระจายกันอยู่เวลานี้หลิงหยุนเหาะขึ้นไปยืนอยู่บนยอดเขา และใช้จิตหยั่งรู้ของตนสำรวจลงมาจากที่สูง แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เขาตกอกตกใจยิ่งกว่าเดิมนั่นเพราะการขึ้นไปอยู่บนที่สูงเช่นนั้น และมองออกมาจากที่ไกลๆ กลับทำให้หลิงหยุนสามารถเห็นต้นไม้ยักษ์นี้กำลังเจริญเติบโต และขยายกิ่งก้านสาขาปกคลุมภูเขาลูกใหญ่นี้ทั้งลูกไว้ได้ในเวลาอันรวดเร็วแต่แล้วจู่ๆร่างของเหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็ลอยขึ้นจากผืนดิน เสื้อผ้าของนางโบกสะบัดไปมา ในระหว่างที่ลอยขึ้นไปกลางอากาศหลิงหยุนเห็นเช่นนั้นจึงรีบใช้เท้าวิเศษเทียนจู๋ทง ก้าวออกจากรัศมีปกคลุมของต้นไม้ยักษ์ในทันที ในขณะที่ปากก็ร้องตะโกนบอกหญิงสาว