บทที่ 1622 ปณิธานที่ให้ไว้กับหลิวเทวะวิญญาณ

บทที่ 1622 ปณิธานที่ให้ไว้กับหลิวเทวะวิญญาณ เมื่อเห็นว่าเหมี่ยวเสี่ยวเหมาปลอดภัยดีหลิงหยุนจึงได้เหาะเข้าไปหาหญิงสาวในทันที ปากก็ร้องตะโกนออกไปด้วยความยินดี “เสี่ยวเหมายินดีกับเจ้าด้วย! นับว่าครั้งนี้เจ้าได้ประโยชน์กลับมาไม่น้อยทีเดียวสินะ!” เหมี่ยวเสี่ยวเหมาที่ยังคงดื่มด่ำกับความสุขหลังรับทัณฑ์สวรรค์สำเร็จเมื่อเห็นหลิงหยุนเหาะตรงเข้ามาหาเช่นนี้ นางก็ได้แต่พยักหน้าพร้อมกับยิ้มกว้าง หลังจากจ้องมองหลิงหยุนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มครู่ใหญ่ ในที่สุดก็เอ่ยถามออกไปว่า “หลิงหยุนเวลาล่วงเลยไปนานเพียงใดแล้วรึ นี่เจ้ารอข้าอยู่นานมากหรือไม่?” หลิงหยุนคำนวณเวลาอยู่ในใจเงียบๆเขาเงยหน้าขึ้นมองผืนนภา และดวงจันทราเบื้องบน แล้วจึงตอบหญิงสาวกลับไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข “ก็ไม่นับว่าเร็วนักแต่ก็ไม่นับว่าช้าเช่นกัน รวมแล้วเจ้าใช้เวลาไปกับการรับทัณฑ์สวรรค์ร่วมสามชั่วโมง..” “หลิงหยุนขอบใจเจ้ามากที่คอยช่วยเหลือข้า!” เหมี่ยวเสี่ยวเหมาเอ่ยขอบคุณหลิงหยุนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เสี่ยวเหมาเจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความสามารถของเจ้าเองทั้งสิ้น!” หลิงหยุนเอ่ยตอบ พร้อมกับแอบสำรวจเหมี่ยวเสี่ยวเหมาอย่างเงียบๆ “เจ้ากล่าวเช่นนั้นก็ไม่ถูกนัก..” เหมี่ยวเสี่ยวเหมารีบเอ่ยค้านขึ้นมาทันทีนางจ้องมองหลิงหยุนด้วยสีหน้าแววตาหนักแน่น พร้อมกับเอ่ยต่อว่า “หากไม่เพราะเจ้าแนะนำให้ข้าเดินวิชาพฤกษาขจีไปด้วยแล้วล่ะก็ข้าเองก็คงไม่ประสบความสำเร็จในการรับทัณฑ์สวรรค์เช่นนี้แน่..” “เป็นเพราะเจ้าอีกเช่นกันที่บอกกับข้าไว้เมื่อครั้งที่ถ่ายทอดวิชาพฤกษาขจีให้กับข้า เจ้าบอกให้ข้าโยนฐานะสูงส่งของตนเองทิ้งไป แล้วน้อมกายน้อมใจเป็นหนึ่งเดียวกับพืชพรรณ เคารพพวกมันจากก้นบึ้งของจิตใจ สื่อสารกับพวกมันด้วยความเท่าเทียม และเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน แล้วพวกมันจะยอมรับและเชื่อฟังข้า..” “หลิงหยุนเจ้ากล่าวได้ถูกต้องยิ่งนัก! ทุกสรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณ และรากเหง้า.. และเพราะสองสิ่งนี้ ข้าจึงผ่านการทดสอบ และได้รับการยอมรับจากจิตวิญญาณแห่งพืชพรรณอย่างไรเล่า!” ในขณะที่เอ่ยตอบหลิงหยุนนั้นเหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็ได้ยกมือขึ้นตรงหน้า พร้อมโบกสะบัดไปมา ห้วงอากาศในรัศมีกว่าหนึ่งร้อยเมตร พลันเปลี่ยนเป็นป่าไม้หนาทึบในทันที ต้นไม้ทั้งหมดในห้วงอากาศ พากันแผ่กิ่งก้าน สาขา ออกหน่อแตกใบเป็นไม้พรรณเขียวขจี ที่อุดมสมบูรณ์ มีชีวิตชีวา และอัดแน่นไปด้วยพลังชีวิต! “ว้าว!!เยี่ยมยอดยิ่งนัก!” หลิงหยุนได้เห็นเช่นนั้นถึงกับต้องร้องอุทานออกมาด้วยความอัศจรรย์ใจเขาสัมผัสได้ว่า ป่าไม้ที่รายล้อมร่างของตนเองอยู่ในเวลานี้ ดูราวกับป่าไม้จริงๆจนน่าตกใจ“นี่หาใช่ความแข็งแกร่งของข้าไม่แต่เป็นพลังของจิตวิญญาณพืชพรรณต่างหาก!”เหมี่ยวเสี่ยวเหมายิ้มออกมาพร้อมอธิบายต่อว่า“เวลานี้จิตวิญญาณพืชพรรณได้สถิตอยู่ภายในจุดซือไห่ของข้า ข้าจึงสามารถหยิบยืมพลังของมันมาใช้ได้ทุกเมื่อ..”หลิงหยุนถึงกับตกตะลึงอีกครั้งและเมื่อได้สติจึงรีบเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “เสี่ยวเหมา! นี่เจ้า.. เจ้ากำลังจะบอกกับข้าว่า หลังจากที่ต้นไม้ยักษ์หดตัวจนหายไปนั้น มันได้เข้าไปอยู่ในจุดซือไห่กึ่งกลางหว่างคิ้วของเจ้างั้นรึ”“ถูกต้องแล้ว!”เหมี่ยวเสี่ยวเหมาเอื้อมมือออกไปเด็ดใบไม้ตรงหน้าออกมาหนึ่งใบพร้อมพินิจพิจารณาดูอย่างละเอียด และทันทีที่นางปล่อยมือออกจากใบไม้นั้น มันก็ได้ล่องลอยกลับไปอยู่บนต้นไม้ดังเดิม“ป่าไม้นี้ล้วนเกิดจากพลังชีวิตในกายข้าฉะนั้นแล้ว ต้นไม้ทุกต้น กิ่งไม้ทุกก้าน และใบไม้ทุกใบ จึงล้วนเชื่อฟังคำสั่งของข้า!”หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่พยักหน้าเขาเข้าใจความหมายในคำพูดของนางได้ดี นับแต่นี้เป็นต้นไป เหมี่ยวเสี่ยวเหมาจะสามารถใช้ป่าไม้ต่อสู้แทนตนเองได้!“ด้วยความช่วยเหลือของจิตวิญญาณพืชพรรณนี้ทำให้ข้าเข้าใจวิชาพฤกษาขจีได้ลึกซึ้งขึ้นมาก..”ขณะที่เอ่ยบอกหลิงหยุนนั้นแววตาของเหมี่ยวเสี่ยวเหมา ได้ทอประกายแห่งความกระจ่างออกมาให้เห็น“เสี่ยวเหมาเวลานี้จิตหยั่งรู้ของเจ้าครอบคลุมรัศมีไกลเพียงใด” หลิงหยุนเอ่ยถามขึ้น เหมี่ยวเสี่ยวเหมาทดลองเปิดจิตหยั่งรู้ของตนออกขั้นสุดก่อนจะเอ่ยปากบอกหลิงหยุนไปว่า “เวลานี้จิตหยั่งรู้ของข้าสามารถครอบคลุมขุนเขารอบๆได้หลายลูก ดูเหมือนว่าน่าจะราวเก้ากิโลเมตรได้..”ในช่วงที่หลิงหยุนเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นลิ่วเฉิงชี่(ขั้นพลังชี่-6) นั้น จิตหยั่งรู้ของเขาก็ครอบคลุมรัศมีไกลถึงหนึ่งหมื่นเมตรนี่ย่อมหมายความว่าจิตหยั่งรู้ของเหมี่ยวเสี่ยวเหมาเวลานี้ เทียบเท่ากับผู้ที่เข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นจิ่วเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-9) เลยทีเดียว“เยี่ยมมาก!หากเป็นเช่นนี้ข้าเองก็ค่อยรู้สึกเบาใจขึ้นมาก..”หลิงหยุนได้แต่ยิ้มออกมาและอดที่จะนึกถึงคำพูดของอาวุโสทั้งสองเมื่อครู่นี้ไม่ได้ ทั้งคู่บอกกับหลิงหยุนว่า หลังจากเหมี่ยวเสี่ยวเหมารับทัณฑ์สวรรค์สำเร็จนั้น นางจะสามารถปกป้องดูแลขุนเขาในดินแดนแถบนี้ได้