บทที่ 541 : เบาะแสใหม่!

บทที่ 541 : เบาะแสใหม่! ในเวลาเดียวกันนั้นเอง หลี่กังที่นั่งทรุดอยู่กับพื้นด้วยความเจ็บปวดจนฟันกระทบกันนั้น ก็ค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความปวดร้าวอย่างแสนสาหัส แค่หนามตำมือก็รู้สึกเจ็บปวดแล้ว จึงแทบไม่ต้องพูดถึงการที่ถูกเข็มเล่มใหญ่สองเล่มปักอยู่ที่น่อง! หลิงหยุนจ้องมองหลี่กังด้วยแววตาเย็นชา และไม่ได้รู้สึกสงสารเขาเลยแม้แต่น้อย เขาพูดกับหลี่กังด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “แกลองใคร่ครวญดูให้ดีว่าในคืนนั้นยังมีใครที่น่าสงสัยอีก?” หลี่กังแตกต่างจากหลัวเอ้อเฟิง หลัวเอ้อเฟิงเป็นเพียงแค่คนที่รู้เรื่องราวเท่านั้น แต่หลี่กังจัดว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด เพราะก่อนที่หวังเล่ยจะขับรถพ่วงชนหลิงหยุนนั้น หลี่กังเป็นผู้ที่สะกดรอยตามเขาทุกฝีก้าว จนกระทั่งส่งเขาเข้าสู่ล้อรถพ่วงของหวังเล่ย หลิงหยุนรู้ดีว่าก่อนที่หวังเล่ยจะลงมือเชือดหลิงหยุนนั้น ทุกเหตุการณ์ล้วนอยู่ในสายตาของหลี่กังทั้งสิ้น และเขาก็นับว่าเป็นผู้ที่รู้ข้อมูลดีที่สุดคนหนึ่ง หลี่กังไม่ทำให้หลิงหยุนผิดหวังจริงๆ เขาไม่จำเป็นต้องมีความทรงจำที่พิเศษแต่อย่างใด เขาพยักหน้าและตอบกลับไปทันที “มี..” หลิงหยุนสั่งหลี่กังด้วยท่าทีสงบเช่นเคย “เล่ามา..” ในขณะที่กำลังรื้อฟื้นความทรงจำของตนเองอยู่นั้น หลี่กังก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับพึมพำเบาๆ “ในคืนนั้นมีคนที่น่าสงสัยอยู่สองคน แล้วก็มีบางสิ่งบางอย่างที่น่าสงสัยเกิดขึ้นด้วย..” หนึ่งวันก่อนที่หลิงหยุนจะถูกรถชนนั้น หลี่กังได้รับเงินจากหวังเล่ยเป็นค่าจ้างให้เขามาทำหน้าที่จับตาดูการเคลื่อนไหวของหลิงหยุน และจากข้อมูลที่ผู้จ้างวานฆ่าให้มานั้น หลี่กังจึงได้ไปเฝ้าหลิงหยุนอยู่ที่ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่แห่งหนึ่ง ช่วงนี้.. ธุริกิจร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่นับว่าได้รับความนิยมอย่างมาก หลิงหยุนจึงไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่แห่งหนึ่ง โดยทำหน้าที่เป็นทั้งพนักงานทั่วไป และแคชเชียร์ นอกเหนือจากไปเฝ้าหลิงหยุนที่ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ หลี่กังก็มีไปด้อมๆมองๆหลิงหยุนอยู่ที่โรงเรียนอยู่หลายครั้ง หลิงหยุนนั้นเป็นเด็กนักเรียนที่มีผลการเรียนต่ำสุดของโรงเรียนมัธยมจิงฉู ในเวลานั้นจึงไม่ได้รับความสนใจจากใครเท่าไหร่ เว้นแต่เด็กนักเรียนหญิงซึ่งเป็นหัวหน้าห้อง 6 ที่ชื่อเกาเฉินเฉินเท่านั้น สถานะของเกาเฉินเฉินนั้น ไม่มีนักเรียนคนใหนในห้องที่จะเทียบกับเธอได้เลยแม้แต่คนเดียว และหากเปรียบเทียบเกาเฉินเฉินกับนักเรียนคนอื่นๆในห้อง ทุกคนก็ไม่ต่างจากมดตัวเล็กๆตัวหนึ่งเท่านั้น และวันหนึ่งที่ทุกคนเรียนจบและแยกย้ายกันไปมีชีวิต ก็ยากที่ทุกคนจะมีโอกาสเวียนมาพบเจอเกาเฉินเฉินได้อีก ดังนั้น.. เกาเฉินเฉินจึงปฏิบัติต่อเพื่อนนักเรียนทุกคนในห้องอย่างเสมอภาคกันในฐานะของหัวหน้าห้อง และแน่นอนว่าเพื่อนนักเรียนในห้องย่อมรวมถึงหลิงหยุนด้วย การที่หลิงหยุนมีผลการเรียนไม่ดีนั้น เกาเฉินเฉินไม่ได้สนใจ! แต่การที่หลิงหยุนไม่เข้าเรียนแทบทุกวัน และนับวันก็ยิ่งเลวร้ายมากขึ้นต่างหาก ที่ทำให้สาวสวยอย่างเกาเฉินเฉินเริ่มไม่พอใจอย่างมาก เกาเฉินเฉินขอให้ฉางหลิงช่วยอีกแรง ด้วยการให้ฉางตง และไฉฮั่นหลินส่งข่าวบอกหลิงหยุนผ่านหมายเลขในเพจ Q ที่หลิงหยุนได้สมัครไว้ และทั้งคู่ก็ได้แจ้งหลิงหยุนไปว่าให้รีบกลับมาเรียน เพราะเกาเฉินเฉินไม่พอใจอย่างมากแล้วในเวลานั้น.. หลิงหยุนที่แอบหลงรักเกาเฉินเฉิน เมื่อได้ข่าวว่าเทพธิดาในดวงใจของเขาเริ่มไม่พอใจ หลิงหยุนจึงได้ขออนุญาตซูปิงหยานซึ่งเป็นเจ้าของร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่หยุดงานสักสองสามวันเพื่อกลับไปเรียนช่วงเวลากลางวัน.. หลิงหยุนก็อยู่ที่โรงเรียน แต่หลังเลิกเรียนเขาก็จะหมกตัวอยู่ที่ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ตลอดทั้งคืน และจะกลับไปที่โรงเรียนอีกครั้งในตอนเช้าและในเย็นวันที่ 27 มีนาคม.. หลังจากเลิกเรียน หลิงหยุนก็ตรงไปที่ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่เหมือนเช่นเคย เขาทำงานหาเงินและเล่นเกม โดยที่ไม่รู้ว่ามีคนแปลกหน้าสามคนกำลังจับตามองเขาอยู่ในร้านหนึ่งในสามคนนั้นแน่นอนว่าต้องเป็นหลี่กัง และนับว่าเป็นคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งในการฆาตกรรมหลิงหยุนครั้งนี้แต่ก็ยังมีชายแปลกหน้าอีกสองคนที่จับตามองหลิงหยุนอยู่เป็นเวลานานเช่นกัน คนหนึ่งคือคนที่คุณชายหลิงห่าวแห่งตระกูลหลิงเป็นผู้ส่งมา และเขาได้แอบถ่ายรูปของหลิงหยุนส่งให้กับหลิงห่าวด้วยส่วนอีกคนเป็นคนที่คุณชายเฉินเซินแห่งตระกูลเฉินเป็นผู้ส่งมา เฉินเซินเป็นผู้รับงานสังหารหลิงหยุน เขาจึงต้องมั่นใจว่าหลิงหยุนนั้นตายแน่ จึงได้ส่งคนมาคอยจับตามองเช่นกันในคืนนั้นหลิงหยุน หลี่กัง คนของหลิงห่าว และคนของเฉินเซิน ต่างก็อยู่ในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ด้วยกัน เพียงแต่ต่างคนต่างก็ไม่รู้จักกัน และต่างก็ไม่รู้ว่าใครมีจุดประสงค์อะไร นี่คงเป็นเรื่องของโชคชะตา!และตัวหลิงหยุนเองก็ไม่รู้ว่าตนเองกำลังตกเป็นเหยื่อของคนเหล่านั้น!ในเย็นวันที่ 26 มีนาคมนั้น ทุกคนต่างก็เฝ้าหลิงหยุนอยู่ที่ร้านเช่นกัน แต่เพราะหลิงหยุนอยู่ที่ร้านตลอดทั้งคืน และออกจากร้านไปโรงเรียนในเช้าวันที่ 27แน่นอนว่า.. การฆาตกรรมไม่สามารถลงมือในเวลากลางวันแสกๆได้ พวกเขาจึงต้องรอให้ถึงกลางดึกเสียก่อนความจริงแล้ว.. ในคืนวันที่ 27 มีนาคมนั้น หลิงหยุนเองก็ไม่ได้คิดจะกลับไปที่โรงเรียน เขาตั้งใจจะค้างคืนที่ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่เช่นเคย แต่จู่ๆ หลิงหยุนก็คล้ายกันนึกอะไรขึ้นมาได้หลิงหยุนเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่า.. อาทิตย์นี้เขาต้องกลับบ้านพร้อมกับน้องสาว – หนิงหลิงยู่ฉินจิวยื่อและหนิงหลิงยู่เป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของหลิงหยุน หลิงหยุนจึงไม่เคยกล้าละเลยต่อสองคนนี้เลยสักครั้งหลิงหยุนไม่ต้องการกลับบ้านในสภาพที่มีสีหน้าหมองคล้ำอย่างคนอดหลับอดนอน เขาจึงตัดสินใจที่จะไม่ค้างคืนที่ร้าน แต่จะกลับไปนอนพักที่หอพักในโรงเรียนแทนกลางดึกหลังเที่ยงคืน.. หลิงหยุนจึงเดินออกจากร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ และในเวลาเดียวกันนั้นเอง หลี่กัง และคนของเฉินเซินก็รีบไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ และเดินตามหลิงหยุนออกไปทันทีการจ่ายเงินและเดินออกจากร้านอินเทอร์เน็ตนั้นก็ดูจะเป็นเรื่องปกติ และในเวลานั้นหลี่กังเองก็เอาแต่จับตาดูหลิงหยุนจนไม่ทันได้คิดอะไร แต่หลังจากหวังเล่ยเสียชีวิต หลี่กังจึงกลับไปนั่งครุ่นคิด และใคร่ครวญเหตุการณ์ดูอีกครั้ง และเริ่มรู้สึกว่ามันผิดปกติ..“คืนนั้นมีอยู่คนหนึ่ง.. ที่มีพฤติกรรมคล้ายๆกับฉัน แล้วยังนั่งอยู่ไม่ห่างกันมากด้วย อาจเป็นเพราะต่างก็คอยจับตามองหลิงหยุน ก็เลยนั่งใกล้ๆกัน..”หลี่กังยืนยันอย่างมั่นใจในความคิดของตนเอง แววตาของเขาเป็นประกายและพูดต่อว่า“ต้องใช่แน่ๆ ฉันจำได้ว่าตอนนั้น.. ฉันอยู่ในร้าน เขาก็อยู่ในร้าน แต่พอหลิงหยุนออกจากร้าน เขาก็ตามออกไปติดๆเหมือนกัน..”