บทที่ 543 : เห็นตัวเอง!

บทที่ 543 : เห็นตัวเอง! หลิงหยุนถือซองเงินไว้ในมือพร้อมกับจ้องมองซูปิงหยานที่มีท่าทางเย็นชาด้วยความงุนงง แต่ก็ถามออกไปอย่างใจเย็น.. “เพราะอะไรครับ?” หลิงหยุนเคยทำงานในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่แห่งนี้ และจากท่าทางของซูปิงหยานกับเยี่ยนจื่อก็บ่งบอกว่าจำเขาได้ ตอนนี้เยี่ยนจื่อยังจับมือของเขาไว้ตลอดเวลา ทำให้หลิงหยุนสัมผัสได้ว่าปฏิกิริยาของเยี่ยนจื่อกับซูปิงหยานช่างขัดแย้งกันมาก! ความจริงแล้ว.. หลิงหยุนกับซูปิงหยานไม่ได้มีความขัดแย้งกัน ตรงข้าม.. ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลับดีมาก แต่ความขัดแย้งของคนทั้งคู่เกิดขึ้นหลังจากวันที่ 27 มีนาคม ตั้งแต่นั้นมาซูปิงหยานก็เกลียดหลิงหยุนจนแทบไม่อยากเจอหน้า และหลิงหยุนก็ไม่เคยมาที่ร้านอินเทอร์เน็ตของเธออีกเลยเช่นกัน ‘ฉันแค่ขอให้เธอช่วยไปลงระบบให้ที่บ้าน แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะกลัวถึงกับต้องหนีหน้าฉันไปถึงสองเดือน!?’ ‘และต่อให้เธอต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย ก็ควรจะต้องมาบอกกล่าวฉันที่ร้านบ้าง!’ ‘ขนาดเงินค่าจ้างของเดือนมีนาคมก็ยังไม่มารับ ต้องให้ฉันเอาไปให้ถึงโรงเรียนด้วยตัวเอง..’ ซูปิงหยานอุตส่าห์บากหน้าไปหาถึงที่โรงเรียน และได้แต่แอบถามหาหลิงหยุนอย่างเงียบๆ แต่กลับพบว่าหลิงหยุนไม่ได้ไปโรงเรียนตั้งหลายวัน ในความคิดของซูปิงหยานนั้น.. เธอคิดว่าหลิงหยุนตั้งใจที่จะหลบหน้าเธอ ไม่ยอมให้เธอหาพบ และนั่นทำให้ซูปิงหยานรู้สึกสูญเสียความนับถือในตัวเองอย่างมาก ดังนั้น.. เมื่อทั้งซูปิงหยานและเยี่ยนจื่อรู้ว่าเด็กหนุ่มที่อยู่ต่อหน้าคือหลิงหยุน เยี่ยนจื่อจึงมีท่าทางกระตือรือร้นและดีใจอย่างมาก ในขณะที่ซูปิงหยานกลับดูเฉยเมย และเย็นชากับเขาอย่างที่สุด “ไม่มีเหตุผล.. ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ของเราเป็นเพียงแค่ร้านเล็กๆ ไม่สามารถรองรับคนใหญ่คนโตอย่างเธอได้ ตอนนี้เราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว เธอไปจากที่นี่ได้แล้ว..” ซูปิงหยานตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา และท่าทีเฉยเมย.. หลิงหยุนจำอะไรไม่ได้จริงๆ หลังจากเกิดอุบัติเหตุรถชนในคืนนั้น เมื่อฟื้นขึ้นมาเขาก็จำได้เพียงแค่หนิงหลิงยู่กับฉินจิวยื่อเท่านั้น ความสัมพันธ์กับคนอื่นๆหลังจากนั้น ล้วนแล้วแต่เป็นความสัมพันธ์ที่เขาสร้างขึ้นมาใหม่ด้วยตัวเอง ไม่เพียงหลิงหยุนจะจดจำเพื่อนๆไม่ได้ แต่ยังลืมเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นแทบทุกอย่าง และด้วยความที่เขาจำอะไรไม่ได้จริงๆว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นก่อนหน้านี้ หลิงหยุนจึงได้แต่รู้สึกระอักกระอ่วนเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่น่าอึดอัดอยู่ในตอนนี้ แต่หลิงหยุนก็ไม่ต้องการเสียเวลาอยู่ที่นี่นานนัก ในเมื่อซูปิงหยานไม่ต้องการพบเจอเขา เขาก็ไม่คิดที่จะอ้อนวอนเธอเช่นกัน หลิงหยุนจึงไม่ถามอะไรต่อ แต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ตกลง.. ผมจะรับเงินค่าจ้างนี้ไว้ แต่ขอให้ผมดูบันทึกวีดีโอกล้องวงจรปิดของเดือนมีนาคม..” ซูปิงหยานเห็นหลิงหยุนรับเงินไปโดยไม่พูดอะไร เธอก็ได้แต่ตะโกนอออกไปโดยไม่รอให้เขาพูดจบ “เธออยากดูบันทึกกล้องวงจรปิดของเดือนมีนาคมไปทำไมกัน? ผ่านไปตั้งสองเดือนแล้ว ป่านนี้คงถูกลบทิ้งไปแล้วล่ะ..”หลิงหยุนรู้สึกว่าหญิงวัยสามสิบปีคนนี้ช่างทำกิริยาท่าทางเหมือนเด็กที่โมโหโทโสอยู่ตลอดเวลา เขาจึงได้แต่ยิ้มและตอบไปว่า“ขอให้ผมได้ดูหน่อย.. ถ้าปรากฏว่าลบทิ้งไปแล้ว ก็ไม่เป็นไร!”ซูปิงหยานนเม้มริมฝีปากก่อนจะถามขึ้นว่า “เธอ.. เธออยากจะดูไปทำไม?”หลิงหยุนตอบกลับไปยิ้มๆ “มันสำคัญกับผมมาก.. มันเกี่ยวพันกับชีวิตของผม!”เมื่อซูปิงหยานได้ยินว่าเกี่ยวพันถึงชีวิตของหลิงหยุน ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นวิตกกังวลขึ้นมาทันทีพร้อมกับรีบสั่งว่า“เยี่ยนจื่อ.. รีบหาดูสิว่ายังมีวีดีโอกล้องวงจรปิดของเดือนมีนาคมอยู่มั๊ย?”เยี่ยนจื่อยิ้ม และรีบดึงมือหลิงหยุนให้เข้าไปที่หลังเคาน์เตอร์ หลังจากที่หลิงหยุนนั่งลงแล้ว เยี่ยนจื่อก็เอนตัวเข้าไปใกล้หลิงหยุนพร้อมกับกระซิบว่า“หลิงหยุน.. นายอย่าตำหนิคุณซูที่โกรธเลยนะ เป็นเพราะตัวนายเองที่ไม่ยอมมาที่ร้านถึงสองเดือนเต็มๆ แล้วยังไม่บอกกล่าวเธอสักคำ เธอเป็นห่วงนายมากรู้มั๊ย?”หลิงหยุนถึงกับอึ้งไปเมื่อเห็นซูปิงหยานที่ดูกระวนกระวายห่วงใยเขามาก และอดคิดไม่ได้ว่าผู้หญิงทั้งสองคนนี้ ดูเหมือนจะเป็นห่วงหลิงหยุนคนเดิมมากเลยทีเดียวซูปิงหยานจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความวิตกกังวล แต่จู่ๆเธอก็สังเกตเห็นหลิงหยุนที่กำลังเงยหน้าขึ้นมองเธอ จึงได้แต่ดุไปว่า“มองอะไร? ยังไม่รีบจัดการธุระของเธออีก?”ซูปิงหยานพูดกับหลิงหยุน แต่กลับไม่กล้าจ้องมองตาของเขาตรงๆ เพราะหลิงหยุนในเวลานี้ช่างน่าหลงใหลยิ่งนักหลิงหยุนก้มหน้ากลับไปมองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่แล้วก็หันไปบอกเยี่ยนจื่อว่า“เยี่ยนจื่อ.. คุณช่วยดูให้ผมหน่อยว่าบันทึกกล้องวงจรปิดของเดือนมีนาคมถูกลบทิ้งไปแล้วหรือยัง?”ในเมื่อชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาขอความช่วยเหลือเช่นนี้ มีหรือที่เยี่ยนจื่อจะปฏิเสธได้ เธอรีบกระตือรือร้นหาให้กับหลิงหยุนทันทีและดูเหมือนว่าหลิงหยุนจะโชคดีอย่างมาก เพราะบันทึกกล้องวงจรปิดเมื่อสองเดือนที่แล้วนั้นยังเก็บไว้อยู่“อยากจะดูของวันใหนล่ะ?” เยี่ยนจื่อเปิดไฟล์บันทึกกล้องวงจรปิดของเดือนมีนาคมออกมา และหันไปถามหลิงหยุน“ผมขอดูวันที่ 27 มีนาคม..” หลิงหยุนจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยแววตาสงบนิ่งโดยไม่พูดอะไรอีกเมื่อหลิงหยุนบอกว่าต้องการดูบันทึกของวันที่ 27 มีนาคม ซูปิงหยานก็ถึงกับใจเต้น เธอมองหลิงหยุนด้วยแววตาประหลาดใจ และตาของเธอก็เปลี่ยนมาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทันที