บทที่ 544 : ล้างความทรงจำ

บทที่ 544 : ล้างความทรงจำ! เยี่ยนจื่อเดินเข้าไปยืนข้างซูปิงหยานพร้อมกับถอนหายใจ และพูดขึ้นว่า “นั่นสิคะ.. ตอนนี้รูปร่างหน้าตาของหลิงหยุนก็เปลี่ยนไปจากเดิมมาก ไม่เพียงหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร แต่ร่างกายยังมีกล้ามเนื้อแน่นไปหมด เท่ห์ชะมัด!” เยี่ยนจื่อพูดขึ้นด้วยแววตาที่เป็นประกายลุกวาว จากนั้นก็นั่งลงกินเกี๊ยวต่อ.. ซูปิงหยานได้ฟังเยี่ยนจื่อพูดจาประชดประชันก็รู้สึกโมโหอย่างมาก เธอโน้มตัวลงไปหาเยี่ยนจื่อจนหน้าอกแนบกับด้านบนของเคาน์เตอร์ และกระชากตะเกียบออกจากมือของเยี่ยนจื่อทันที เยี่ยนจื่อจึงแกล้งถามยิ้มๆ “อะไรกันคะ?!” ใบหน้าสวยงามแบบผู้ใหญ่ของซูปิงหยานแดงขึ้น เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะดุเยี่ยนจื่อ “กล้าล้อเลียนฉัน อยากตายหรือยังไง? เอาเบอร์มือถือของเขามาให้ฉันเร็วเข้า!” “เมื่อครู่คุณซูก็ได้ยินแล้วนี่คะ?” เยี่ยนจื่อตอบยิ้มๆ “ฉันไม่ได้ยิน..” ซูปิงหยานตอบพร้อมกับแสยะยิ้มจนเห็นฟันขาว “คุณซูคะ.. ฉันว่าคุณซูได้ยิน แต่กลัวจะฟังผิดมากกว่า! เบอร์ของหลิงหยุนอยู่ในมือถือของฉัน คุณดูเอาเองก็แล้วกัน..” “เด็กบ้า.. ถ้ายังกล้าล้อเลียนฉันอีก ฉันจะหักเงินเดือนเธอ.. คอยดูสิ!” พูดจบซูปิงหยานก็คว้าโทรศัพท์มือถือมาจากมือของเยี่ยนจื่อ ………. หลิงหยุนขับรถออกจากร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ แต่ไม่ได้กลับไปที่บ้าน เขาขับรถมุ่งหน้าไปยังอพาร์ทเมนท์ใกล้โรงเรียนมัธยมจิงฉูแทน และเพียงแค่หลิงหยุนจอดรถ ไป๋เซียนเอ๋อก็กระโดดลงมา นางสวมชุดสีขาว ผมยาวปลิวสะบัด บนใบหน้าที่แสนงดงามนั้นมีแว่นกันแดดอันใหญ่อำพรางความงามของนางไว้ “พี่หลิงหยุน.. ” ไป๋เซียนเอ๋อพุ่งเข้าหาอ้อมกอดของหลิงหยุนทันที แม้ไป๋เซียนเอ๋อจะสวมแว่นตากันแดดอันใหญ่ปิดบังใบหน้าไว้ แต่ก็ไม่สามารถบดบังหน้าผากที่เกลี้ยงเกลา จมูกเล็กน่ารัก และริมฝีปากสีแดงยั่วยวนของนางไว้ได้ อีกทั้งแว่นดำที่สวมใส่นั้นกลับยิ่งเพิ่มความลึกลับน่าค้นหาให้กับนางอย่างช่วยไม่ได้ แต่อย่างน้อยการสวมแว่นกันแดดเช่นนี้ ก็จะช่วยแก้ปัญหาเรื่องความโกลาหลวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นในเวลาออกไปข้างนอกได้ “แว่นกันแดดนี้สวยมากเลย!” หลิงหยุนพูดพร้อมกับโอบเอวของไป๋เซียนเอ๋อ และถามต่อว่า “แล้วหลงหวู่ล่ะ?” ไป๋เซียนเอ๋อตอบไปว่า “หลังจากนางเอาหมวกกับแว่นกันแดดมาให้ข้า นางก็นั่งดูข้าฝึกอยู่สักพัก แต่นางคงจะรู้สึกเบื่อหน่าย ก็เลยออกไปข้างนอกแล้ว..” หลิงหยุนพยักหน้ายิ้มๆ และได้แต่คิดในใจว่าด้วยบุคลิก ด้วยนิสัยของหลงหวู่ เธอคงจะไม่ยอมนั่งเฉยๆอยู่บ้านอย่างแน่นอน “เข้าไปในห้องกันดีกว่า..”หลิงหยุนปล่อยให้ไป๋เซียนเอ๋อเดินนำหน้าไปเปิดประตู ส่วนตัวเขากลับไปที่รถเพื่อนำตัวหลี่กังลงมา จากนั้นจึงเดินตามไป๋เซียนเอ๋อขึ้นไปบนห้อง“นี่.. คุณ.. คุณ.. คุณคือ.. หลิง.. หยุน?!”หลี่กังที่ถูกหลิงหยุนจับโยนไว้ที่พื้น ร้องถามออกมาด้วยความหวาดกลัวจนลืมความเจ็บปวดทั้งหมดที่ได้รับ..เมื่อครู่ที่ไป๋เซียนเอ๋อเรียกชื่อหลิงหยุนนั้น หลี่กังได้ยินเต็มสองหู!ต่อหลี่กังไม่อยากจะเชื่อ เขาก็ต้องยอมรับว่าเด็กหนุ่มหน้าตางดงามราวกับเทพบุตรที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นคือหลิงหยุนจริงๆ หลิงหยุนที่ก่อนหน้านี้อ้วนเหมือนหมู และถูกหวังเล่ยขับรถพ่วงชนหลิงหยุนแสยะยิ้ม “ใช่แล้ว.. ฉันคือหลิงหยุน! แต่ฉันจะยังไม่จัดการกับแกตอนนี้!”“ห๊ะ! ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วย อย่าฆ่าผมเลย.. ผมไม่ได้เป็นคนขับรถชนคุณ..”หลี่กังลืมความเจ็บปวดทั้งหมดซึ่งเกิดจากเข็มที่ฝังอยู่บนน่อง เขารีบคลานไปหาหลิงหยุนพร้อมกับโขกศรีษะร้องขอชีวิตจากหลิงหยุนจนเลือดไหล“แกไม่ต้องกังวล.. ในเมื่อวันนี้แกยอมพูดความจริง และไม่โกหกฉัน ฉันจะไม่ฆ่าแกแน่! แต่ยังมีบางเรื่องที่ฉันไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ จึงต้องจัดการบางอย่างกับแกอีกเล็กน้อย..”หลิงหยุนพาตัวหลี่กังขึ้นไปบนห้อง และจับเขาไปขังไว้ในห้องนอนที่ตอนนี้ไม่มีคนอยู่หลิงหยุนจะใช้วิชาฝังเข็มจัดการลบความทรงจำบางส่วนของหลี่กังออก!หลิงหยุนมีความลับที่ไม่ต้องการให้คนอื่นได้ล่วงรู้ และเรื่องที่เขาถูกรถพ่วงชนตายก็เป็นอีกเรื่องที่เขาไม่ต้องการให้เล็ดลอดไปถึงหูคนอื่นการได้มาเกิดใหม่ในร่างของหลิงหยุนนี้ เป็นความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเขา!“พี่หลิงหยุน.. ชายผู้นี้เป็นใคร?!” ไป๋เซียนเอ๋อร้องถามขึ้นหลิงหยุนยิ้มเล็กน้อย “เขาเป็นคนที่เคยช่วยผู้อื่นให้ลงมือสังหารข้า แต่วันนี้ถูกข้าจับได้..”ไป๋เซียนเอ๋อได้ยินเช่นนั้น ดวงตางดงามที่อยู่ภายใต้แว่นกันแดด ก็เปลี่ยนเป็นอำมหิตขึ้นมาทันที นางร้องตะโกนออกมาด้วยความโมโห“เหตุใดท่านจึงได้เมตตามัน? คนอย่างมันต้องถูกจับฉีกเป็นชิ้นๆ!”หลิงหยุนถึงกับเหงื่อตก และรีบบอกไป๋เซียนเอ๋ออย่างใจเย็น “เซียนเอ๋อ.. ชายผู้นี้เป็นเพียงคนธรรมดาไร้วรยุทธ และก่อเหตุเพียงเพราะความโลภอยากได้เงิน อีกอย่างเขาก็ไม่ได้ลงมือสังหารข้าด้วยตนเอง และตอนนี้เขาก็ได้รับบทเรียนที่สมควรจะได้รับแล้ว..”ฝ่ามือของไป๋เซียนเอ๋อสั่น และมีลูกไฟสองลูกปรากฏออกมา ไป๋เซียนเอ๋อที่ต้องการจะใช้วิชาจิ้งจอกระเริงไฟสังหารหลี่กัง ร้องอออกมาอย่างไม่พอใจมันคือวิชาจิ้งจอกระเริงไฟ ไป๋เซียนเอ๋อร้องออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจนั“ไม่ได้!”สำหรับไป๋เซียนเอ๋อนั้น นางจะเชื่อฟังหลิงหยุน และว่านอนสอนง่ายอย่างที่สุด แต่หากใครก็ตามที่กล้าทำให้หลิงหยุนไม่พอใจ นางจะไม่สนใจ และสามารถลงมือฆ่าได้ทันที หากหลิงหยุนไม่ห้ามไว้ รับรองว่าตอนนี้หลี่กังคงต้องหายสาบสูญไปจากโลกใบนี้แล้ว